ωδύνω

  τί είπα και μου θύμωσες; μήπως ότι σ’ αγαπάω ακόμα; αλήθεια είναι, σ’ αγαπώ ποτέ μου δεν προσπέρασα, ποτέ δεν ξέχασα πώς άγγιξες τη φτώχεια μου με την απλή σαγήνη της ερημιάς που σε κατάπινε, αγαπημένο έμβρυο του νου μου που δε θέλησες να γεννηθείς ποτέ. τρίτη 14 οκτωβρίου 2014, 03:29 π.μ.                                                                       …

ο Eddie από το Αμέρικα

πολλοί προσπάθησαν να αντιγράψουν τον Εddie, σε όλους κάνει εντύπωση. φωτογραφίες με το ύφος του επιχείρησαν, για να συγκριθούν, κινηματογραφικές σεκάνς δημιούργησαν, μπορεί και βαρετές, αναμασήσανε μιμητικά τα φώτα του και τα σκοτάδια του και τις σκιές του και τα χρώματά του βέβαια, αυτά που τα δημιούργησαν όλα τούτα. κάτι θα πιάνανε όσο νάναι με…

Γιάννης, ο πρώτος μηχανικός

το οχηματαγωγό Σκύρος αριβάρει άδειο στην Aλόννησο μόνο και μόνο για να την αφήσει. ο καπετάνιος και φίλος αρχαιόθεν της μαμάς της κάνει τα στραβά μάτια σε όλη τη διαδρομή. έτσι κάνουν οι κύριοι. λευκή στολή με σειρήτια. πόσα; η Pενάτα δεν θυμάται. δεν της έκαναν εντύπωση τα σειρήτια ποτέ. πόσο μάλλον τότε που της φαινόταν αστείο…

συνέχεια

μια πρόσκληση ανοιχτή φύλαξε εσύ μια αγκαλιά για μένα δικιά μας ανθρώπινη και θεϊκή μαζί όνειρο ή αλήθεια. θα είμαι πάντα εδώ για σένα. η φύση καταριέται όποιον αυτή την ευτυχία περιφρόνησε κι εγώ σκέφτηκα να μην την προκαλέσω. σάββατο 21 νοεμβρίου 2015, 9:00

το αεράκι που φύσηξε.. το φως που έφεξε..

στη Μαρία Χ. που δε χώνεψα ποτέ μου σπάνια που περπατώ χωρίς βιάζουσα πρόθεση, πρωί ή νύχτα, φως γύρω μου ή όχι, καμία σημασία τοπίο με περιπατητές ή όχι, καμία σημασία, τότε ανάμνηση σα νοσταλγία που πονάει ξεπηδάει μέσα μου αναπάντεχα. αφορμή είναι το πνεύμα του αέρα που διακινεί τις μυρωδιές, αφορμή είναι το χρώμα…

ετήσια επιστροφή

  θα περπατήσω σε λίγο, ζεστό καλοκαιρινό μεσημέρι, στους άδειους δρόμους της αγοράς, εκεί που ένα σάββατο κάθε χρόνου, αύγουστο μάλλον ή και ιούλη, επιχειρώ επιστροφή, θυμάμαι έμπρακτα, μνημόσυνο αναίτιο κατά βάση, ανάμνηση ονειροπόλησης που κλειδώθηκε μαζί με τα εμπορικά πίσω από τα κεπέγκια που κατέβασε η καρδιά μου. σάββατο 6 ιουνίου 2015

daydream believer

  φροντίδα κάθε μέρας, κάθε πρωινού ηλιόλουστου και μη, παραθυρόφυλλα να ανοίγω συστηματικά στο φως, το ένα μετά το άλλο, έντεκα. χειμώνες διάπλατα, χωρίς κουρτίνες, ανεμπόδιστο το φως να εισρέει. τα καλοκαίρια συστέλλομαι τη λάμψη του, δειλιώ διαιτώμενη μισόφωτα, εκτιθέμενη σε μηχανική δροσιά με λίγο θόρυβο, που όμως συνήθισα από χρόνια τώρα. φως, δροσιά, μηχανή,…

τα γενέθλια του έρωτα

  θα γιορτάσω πάλι στις εικοσιμία, θα θυμηθώ με επιμέλεια. η λογική λέει να μην το κάνω, βασανίζομαι λέει φέρνοντας πάνω τόση δύναμη. μα εγώ θα κλείσω πάλι επίμονα τα μάτια μου πάνω στα ροζ σατέν σεντόνια, που αφήνουν το συρτάρι τους μόνον για την επέτειο, σαν τη σημαία.. παρασκευή 26 ιουνίου 2015, 4:30

ευχή

δρυΐδες και μάγισσες του σύμπαντος, σας ανέθεσα τη γη μου, τον αέρα, το δροσερό νερό μου, να τα φυλάξετε καλά εκεί όπου η θάλασσα κυλίεται στην άμμο ρυθμικά και θυμώνει και χαίρεται και φωνασκεί, εκεί όπου το σύννεφο προσπίπτει στην άβατη κορυφή του κόσμου κροτώντας. σας ζήτησα να συμμετέχουν όλα τα μέρη από το είναι…

απάτη και (έκ)θλιψη

η Ελένη πάει καιρός που κατάλαβε ότι οι πλάκες των πεζοδρομίων δεν είναι απόλυτα στοιχημένες. σε μερικά πεζοδρόμια ο τεχνίτης φρόντισε τον αρμό έτσι που να απορείς πώς τέτοιος τετραγωνισμός προέκυψε από ανθρώπινα χέρια και αλλού πάλι δεκάρα δεν δόθηκε για την τάξη, όσο και αν την επιθυμούσαν μερικοί. και πάνω στις πλάκες, γκριζόμαυρες εξέχουσες…