στη Γεωργία Κ. με τα σφιγμένα χείλη

έτσι είπε να γράψουν ο γιος σου στο αγγελτήριο του θανάτου σου
και να το δημοσιεύσουν στην εφημερίδα.
ο γιός σου με την αργή χαμηλή φωνή, με το σίγμα που συρίζει,
με τη βαθειά του σκέψη που τον καταδυναστεύει κάθε ώρα του μερόνυχτου.
ξέρει να πονάει ο γιος σου; έμαθε; του έμαθες; ώρες-ώρες πάω στοίχημα πως όχι..

εκλογίκευσε λοιπόν, όπως το συνηθίζει για τον κόσμο έξω από το δέρμα του,
όλα καταλεπτώς τα κατέθεσε να δημοσιευτούν, τίποτε παραπάνω, τίποτε λιγότερο,
έτσι για να μην υπάρχουν παρεξηγήσεις στην καθωσπρέπει κοινωνία που νταραβερίζεται.
μα μέσα του βυθίζεται σε ό,τι η κοινωνία του αυτή αποπτύει,
«είμαι αλήτης» ερμηνεύει τον πόνο του, που μόνο αυτός μπορεί να μετρήσει πια,

γιατί εγώ αρνήθηκα.

                                                                                                  27 ιουλίου 2014, 2:21