τα κόκκινα παπούτσια

θυμάται τα κόκκινα καινούργια εκείνα παπούτσια. με ψηλό πάτο από φελλό και κόκκινα δερμάτινα κορδόνια με εξωτερικά γαζιά. τον παρακολουθούσε που σηκώθηκε αργά από το ντιβάνι απέναντί της, την πλησίασε αργά και στάθηκε όρθιος μπροστά της, σοβαρός, κοιτώντας την στα μάτια. κατόπιν γονάτισε στο δεξί γόνατο, πήρε στην αγκαλιά του το αριστερό της πόδι, ξεκούμπωσε αργά το παπούτσι χωρίς…

επί ξυρού ακμής

  έπειτα κίνησε μονάχος μια βόλτα ερημική τώρα που ο χρόνος λιγοστεύει κι οι μέρες μεγαλώνουν όσο νάρθει πάλι το φθινόπωρο. μπορεί και να προλάβει, υπάρχει η τύχη και το στοίχημα συγκεχυμένο και θρασύ το έβαλε με τον εαυτό του πρώτα κι ύστερα με το χρόνο. τρανσβεστισμός για να γράψει, να δέσει, να μιλήσει, να…

~~~move your soul to dance~~~

  διψάει η ψυχή για ένα σφιχταγκάλιασμα ναι, χορός, ο έρωτας ακκίζεται ως τη στιγμή της ώσμωσης αντέχει και αντέχεται. κατόπιν ανελέητος προκύπτει. η προτροπή του απατηλή ως ειπώθηκε εκείνη νόμισε χορός θα γίνει και ενέδωσε εκείνος την πήρε επιτήδεια ίσαμε να νιώσει πάλι ζεστός πως είναι εκείνη, είπε, δεν κατάλαβε πώς έγινε. γυναίκες ψεύτρες…

τσέρκι

  ύστερα από μια νύχτα χτισμένη από καιρό από αναμονές και ψευδεπίγραφες επενδύσεις η σιωπή μετατράπηκε σε άλικο φως. μα φοβίες και τρόποι διάφοροι ακολούθησαν μέρες που συγχωνεύθηκαν σε άχρωμη σχεδόν εικόνα που αναμένει και πάλι το ζωγράφο της.

                                 …

ψευδές λευκό

  έτσι μου ήρθε τώρα να δακρύσω διαβάζοντας για χιόνι. παιδιά, αυλή, γέλια, δρόμος, σπίτι, όλα απαραίτητα συνοδευτικά. για άλλους.. για μένα, κρύο νερό.

εξέλιπεν ως είχε

  δεν θα ξεφύγω. δεν το επιδιώκω άλλωστε, μου αρέσει να βυθίζομαι σ´ αυτό που νοσταλγία λέγεται. ταιριάζει η λέξη ιδανικά εδώ, πόνος για την επιστροφή, μα σαν άλγος βαθύτερη είναι η λέξη, πιο ταιριαστή στο δροσερό πνεύμα της ζωής που έφυγε κι αναζητώ. τώρα δα ανοίγοντας παράθυρα ήρθε πάνω η ανάμνηση, χθες πάλι κάνοντας…

τέλος

  και ποιος σας είπε τούτο πως είναι επάγγελμα; ασκείται ο ποιητής για βιοπορισμό; βίος και ύλη μπορούν και να αντιμάχονται. κι αν πείτε έλαθα να αλλάξω δα πορεία ουδόλως δεν συστέλλομαι. μήπως και πρώτη μου φορά θα είναι; τετάρτη 18 νοεμβρίου 2015, πρωί, προχώρησε η ώρα

παροδικά..

  η ψύχρα στα θερινά τα θέατρα αναμενόμενη, σαν την αποψινή που στους ώμους μου ξαπλώνει, κάθ´εκατοστό του δέρματος τεντώνεται σφιγμένο, έτσι σκληρές είν´οι κουρδισμένες ψηλότερα χορδές πριν σπάσουν, τα δάχτυλα γαντζώνονται στο χερούλι της τσάντας, τα άλλα εξερευνούν την τσέπη για μια τσίχλα, μειώνεται η ικανότητα αντίληψης του κίνδυνου από τα διερχόμενα καθώς βουτήχτηκα…

αναγκαίο μακιγιάζ

  αστεία φάση χωροχρόνου: καθισμένη στην πολυθρόνα της γωνιάς ακολουθώ λόγια πολλά, μπανιαρισμένα σε χρυσόσκονη μπρουντζίνας. μέσα μου χαμογελώ, συγκαταβατικά ενίοτε. φόρεσα κόκκινο κραγιόν πριν έρθω, μου έστειλα φιλάκι στον καθρέφτη, ήξερα περίπου πού πηγαίνω, εκεί που το κόκκινο κραγιόν ταιριάζει, εκεί που πέφτουν λέξεις πολλές κι ανάθεμα αν οι μισοί πιάνουν τη μία, εγώ…