αστεία φάση χωροχρόνου:
καθισμένη στην πολυθρόνα της γωνιάς ακολουθώ λόγια πολλά,
μπανιαρισμένα σε χρυσόσκονη μπρουντζίνας.
μέσα μου χαμογελώ, συγκαταβατικά ενίοτε.
φόρεσα κόκκινο κραγιόν πριν έρθω, μου έστειλα φιλάκι στον καθρέφτη,
ήξερα περίπου πού πηγαίνω, εκεί που το κόκκινο κραγιόν ταιριάζει,
εκεί που πέφτουν λέξεις πολλές κι ανάθεμα αν οι μισοί πιάνουν τη μία,
εγώ τουλάχιστον, ως ευγενής συνήθως, προσπαθώ…
κουράστηκα να προσπαθώ, έφυγα πριν το κραγιόν ξεβάψει.
δρόμοι άδειοι και γρίλλιες φωτεινές οδεύουν προς τα πίσω,
καθώς η σκέψη μου καρφώθηκε ακίνητη στην άσφαλτο.
το ίδιο απαράλλαχτο ερώτημα γύρω της ζινίζει:
πόση χρυσόσκονη κρύβουν πίσω τους οι φωτισμένες γρίλλιες;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.