γεια σου! τα καλύτερα γράμματα είναι αυτά που λένε λίγα και εννοούν πολλά. δεν έκλεισα μάτι απόψε. πρέπει να σου μιλήσω μα δεν ξέρω πώς και έτσι σου γράφω. οι ιδιόρρυθμες ατάκες είναι καλές για θεατρικά έργα, μα για τη ζωή μπα, καθόλου κατά τη γνώμη μου, καθώς μου είναι ομολογώ εξαιρετικά δύσκολο να αντικαταστήσω τα συναισθήματα με γραφόμενα σινιάλα, σαχλοί νεολογισμοί από κείνους που κατάντησαν τη γλώσσα να εκπροσωπείται από διακόσιες λέξεις. και παρόλο ότι έφτασα προ πολλού στο κορυφαίο για την αυτοεκπαίδευσή μου σημείο να τις προβλέπω που έρχονται –τις ατάκες εννοώ- και να ανοίγω αυτομάτως ομπρέλα, ασπίδα, φάσκελο, χαμόγελο στην καλύτερη ή να βουτάω μαχαίρι, όλη αυτή η αυτοάμυνα δεν με διασκεδάζει και πολύ, αν και τελικά μοιάζει σαν να παίζουμε σε λούνα παρκ. ένα από τα σκατένια πλεονεκτήματά μου είναι η ειλικρίνεια (ten points, γιατί τα twelve τα παίρνει αυτό το αστείο θράσος ψυχής που μου ΄κανε παρέα όλη μου τη ζωή και μ’ έβαλε στα δύσκολα και μ’ έβγαλε κιόλας). σ’ αυτήν λοιπόν την ειλικρίνεια βασίζομαι όταν με ρωτάω: «γιατί;» και η απάντηση πάντα μοιάζει με απόφαση μάχης, ο σκληρός αναθεματισμένος κριτής εαυτός μου αρπάζει το μπαϊράκι και τραβάει μπροστά.

ας σου γράψω λοιπόν ειλικρινά, ότι πολλά είναι τα βράδια που βυθίζομαι για λιγότερο από λεπτό σε ένα κλάμα που μου σκίζει την ψυχή, καθώς ακούω μικρό λαρυγγισμό που βγαίνει συνεχόμενος χωρίς ανάσα, και ακουμπάω στο σκοτάδι το μέτωπο πάνω στο μπράτσο του σηκωμένου δεξιού μου χεριού που στηρίζω στον τοίχο. και αμέσως έπειτα πλακώνομαι να γράφω για να ξεφύγω και να καταφέρω να κοιμηθώ. το σύντομο κλάμα μου είναι πόνος, μα τόσο δυνατός, κάτι κομματιάζεται στο κέντρο του κορμιού μου, νομίζω πως είναι αυτό που λένε γοερό, που νιώθω πως με νίκησε, μετά κατεβαίνω τη σκάλα και πάω στη γωνιά μου για να του πάρω τον αέρα με τον υπολογιστάκο μου.

σε παρακαλώ πολύ να συνεχίσεις το διάβασμα ως το τέλος. αν στη διαδρομή σου γεννηθούν αρνητικά συναισθήματα, πνίξτα για λίγο, μην πεις άει γαμήσου, φτάσε στο τέλος και τότε πες ό,τι θέλεις και φύγε, καμία απάντηση δεν αναζητώ και με τη σιωπή θα πάψω ίσως να κλαίω γοερά τις νύχτες. χρόνια τώρα διαμορφώνω τη θέλησή μου ……

 

…..μπλα μπλα μπλα, άσκοπη κίνηση, βλακώδες τελεσίγραφο, το δρόμο τον ξέρει, άμα θέλει να με βρει θα με βρει, τί να σπρώξω παραπάνω; ο άνθρωπος αυτός με έχει αφοπλίσει γιατί απλά του το επέτρεψα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s