άτιτλο ΙΙΙ

  τους ανθρώπους τους κατατρύχει η μοίρα τους.. πεθαίνουν όπου έζησαν ζουν όπως δεν ξέρουν γελάνε όπου έκλαψαν μισούν αυτό που αγάπησαν σφίγγουν πάνω τους όσα παράτησαν απωθούν ό,τι τους άγγιξε ξεχνούν τα μάτια που τους κοίταξαν αφήνουν πίσω χείλη που τους φίλησαν ζητιανεύουν όσα κρατούν ο τρόμος τους σαστίζει τα αυτονόητα η ελαφρότητα βαρύτερη…

κακοί αριθμοί – κακός χρόνος – τρεις άνθρωποι εκδικούνται

  η στροφή προς τα μέσα εσύ πότε με το καλό; ρωτούσαν την κοπέλα μικρή, μόλις 27, και φοβότανε τη μοίρα της μην απογοητεύσει τους επενδυτές της. σκληρή η μοίρα της την καταχέριασε ακόμη κι όταν της έκαμε τη χάρη να συναντήσει το δυνάστη της. γύρισε μέσα της και κρύφτηκε βαθειά η κοπέλα. κρυμμένη έτσι…

εκπαίδευση στη λησμονιά

  κοντός δρόμος, αδιέξοδος, όσο να μάθεις πως λησμονιά δεν υπάρχει εκεί που ακούμπησες τη ζωή σου όλη για να πιεις ένα φιλί  κυριακή 22 φεβρουαρίου 2015

συνέπεια της σιωπής

  λέτε συχνά μια φράση στερεότυπη αντιγραμμένη πως η αγάπη άργησε μια μέρα φράση καλή που σας βολεύει να θορυβείτε με ποιητικό νομίζετε τρόπο δεν πιστεύω σε λογοτεχνίζουσες διατυπώσεις ούτε για να περνάει η ώρα δεν τις θέλω εδώ ποτέ δεν ήρθε η αγάπη τα πρόσωπα γίναν φωτογραφίες που ξέβαψαν στο φως η αναμονή έγινε…

το νερό κι εσύ

  για έναν περίεργο λόγο νομίζω πως δεν θα μου αρνηθείς ένα ταξίδι στη Βενετία. λευκός αχνός να ατμίζει το νερό μέσα στη νύχτα θολό πρασινωπό μαρμάρινο θαρρείς γεμάτο είδωλα φαναριών και φασάδες που πάλλονται αφήνοντας τα φώτα τους να ρεύσουν μέσα του ωχρά και κίτρινα σαν το φοβισμένο μου πρόσωπο μπροστά στην άρνηση πορτοκαλιά…

απληστία

  ο ήλιος πάντα θα λάμπει, με μένα ή χωρίς εμένα τα σιτάρια θα κιτρινίζουν κυκλικά και θα θερίζονται τα δέντρα θα ξεδιψούν σε απρόοπτες διαδρομές νερού οι αιωνόβιες χελώνες θα λιάζονται κροταλίζοντας τα καύκαλά τους.   θέλω να βυθιστώ σε όσο παραπάνω φως μπορώ όσο ακόμα υπάρχει χρόνος και έχω φωνή και θυμικό χωρίς…

το όλον και το μέρος

  στον έντιμο Θάνο γιατί απάλειψε τα όρια; γιατί ταξίδεψε άπονα εμπρός; γιατί βιασύνη επέδειξε και αλυπία;. ποιος να ΄θελε να κλάψει για την απώλειά της άραγε; ως αθώα δεν μπορούσε ούτως ή άλλως να υφίσταται είναι εκείνος που την έσπρωξε απ’ τα κάγκελα με τον τρόπο του, να παίρνει από αυτήν το μέρος πάντα,…