φωτιά ή delete;

παλιά ήταν πιο εύκολη η χαρτούρα τη μάζευες σ´ένα ντοσιέ μαύρο κατά προτίμησιν χοντρό κουτί που ασφάλιζε με λάστιχα ή άλλο με μεταλλικές θηλειές και ελατήρια που γρήγορα χαλούσαν χρειαζόσουν και κείνον τον σιδερένιο διακορευτή που για δυο τρύπες όλο κι όλο σε στάνταρ αποστάσεις φορτωνόσουν ένα βαρύ μάλλον ογκώδες εργαλείο μικρά μεγάλα λευκά χρωματιστά…

καλικάντζαροι

όταν ήμουν μικρή, κάθε νύχτα Θεοφανείων περίμενα πώς και πώς να καταφτάσει στους αρμένηδες γείτονες η χορωδία της εκκλησίας τους για να ψάλλει με αγγελικές φωνές τα κάλαντα. δεν καταλάβαινα γιατί η μαμά μου τα έλεγε κάλαντα, κάπως με τα Χριστούγεννα μου τα μπέρδευε, αλλά δεν μου είχε πει ποτέ καθαρά ότι την επομένη, 7…

σκηνογραφία

τεράστιο φανάρι πλέεις στον ωκεανό της πίστης μου σε σένα λεπτά δερμάτινα λευκά πετάσματα τα βλέφαρα το φως σου αγκαλιάζουν και τηρούν σε υποθετικά ουτοπικά ταξίδια παρασύρομαι καταστρώνω ανέλπιδα σχέδια με φώτα και σκοτάδια μπερδεμένα έτσι που σηκώνουν ψηλά το θυμό μου τότε σαν αγριεμένη μηχανή γρυλίζω κι ύστερα κοιμάμαι πανύψηλη κάτω από τα χαμηλά…

για το ναι

στον Φίλιππο «μπορώ να σε αγγίξω;» τον ρώτησε χρόνια μετά που τον ξανάδε («να σου χαϊδέψω τα μαλλιά» εννοούσε) εκείνος χαμογέλασε σιγανά το χαμόγελο έτρεμε κίνησε μαζί αμυδρά και το κεφάλι προς τα κάτω ήθελε να δείξει έτσι «ναι» μια φορά ήταν αρκετή μα το κίνησε φανερά μπορεί και τρεις που έσβησαν αργά μέσα του…

επίπεδα

τα επίπεδα του συναισθήματος νιώσε και ταξινόμησε: αν υποφέρεις, άφησέ το να κυλήσει όπου βγει μπορεί και να μικρύνει ή να σε σύρει ανύποπτα μπορεί μα εσύ θα είσαι υποψιασμένος κι αν αγαπήσεις θυμήσου να το ακούεις ούτε πομπώδες είναι ούτε υπόκωφο ακούγεται με όρους καθημερινούς συχνά κι αν αδιαφορήσεις φυλάξου αύριο μπορεί να αλλάξουν…

στρατηγείο

υποχρεώνω το κορμί σε μεγάλα βήματα ένα-δύο, εν-δυό σαν σε παρέλαση να βρίσκομαι προσέχω κιόλας μη χάσω το ρυθμό καλός τρόπος διατήρησης ενός παρελθόντος που οπισθοχωρεί δευτέρα 9 νοεμβρίου 2015, μεσημέρι

ταξιδεύοντας με ήπιους τρόπους

αφήνω τον καιρό να περνάει κάτω από μένα κυλάω πάνω του σιωπώντας μέσα μου μιλάω ακατάπαυστα φτάνει που ακούω εγώ υπήρχαν καιροί που νόμιζα σημαντικό να ακούνε οι άλλοι ό,τι άκουσαν, άκουσαν έτσι κι αλλιώς οι άλλοι λιγόστεψαν πολύ πήρε ο καιρός τους περισσότερους πήρε η μνήμη μου άλλη θέση ταξίδεψαν κι αυτοί όλοι ταξιδεύουν…

οι υπέροχοι μαλώνουν τους άλλους

σπίτια κλειστά σκυμμένα προς τα μέσα παράθυρα ανοιχτά για να κοιτάζουν έξω τρύπες στη μοναξιά που εγκαταστάθηκε και όλοι κάνουν πως δεν το γνωρίζουν κυριακή 7 φεβρουαρίου 2015