τραβάω γραμμές, πυκνές παράλληλες, πυκνές κάθετες, πυκνές πλάγιες, αναποδογυρίζω το χαρτί προς όλες τις κατευθύνσεις που μου επιτρέπει η στήριξη του καβαλέτου ή της αγκαλιάς μου, ώστε οι πολλές γραμμές να καλύψουν η μία την άλλη χιαστί και στο τέλος να φαίνεται το χρώμα ενιαίο..

κάθε φορά που πάω να αλλάξω χρώμα, οπισθοχωρώ για να δω κατά πόσο ως τώρα πέτυχε η κάλυψή μου. και μέσα σε όλη αυτή την προσπάθεια, που κρατάει ώρες (και το αναμενόμενο αποτέλεσμα ακόμη δε με έχει απασχολήσει, -αναμενόμενο σχετικά, μια κεντρική ιδέα είναι βασικά, φτιαγμένη από πολλές μικρές χρωματιστές κλωστούλες που πετάγονται τριγύρω και αγωνίζονται να πλεχτούν-. είναι που αφήνω το αποτέλεσμα να εξελίσσεται και περιμένω να μου μιλήσει τη δική του ώρα, που δεν την ελέγχω, να είναι αυτό που θα μαζέψει τα χέρια μου από πάνω του), μέσα λοιπόν σε όλη αυτή την προσπάθεια που κρατάει ώρες ο νους μου διασχίζεται προς όλες τις κατευθύνσεις από παράλληλες σκέψεις, που πυκνώνουν έτσι που να βγει μια εικόνα..

ο νους είναι χειρότερο μπακράουντ από το χαρτί και οι σκέψεις πιο σκληρές και δύσχρηστες από τα μολύβια. δεν προκύπτει μία μόνον εικόνα τραβώντας τις σκέψεις τακτικά ή άτακτα, μα πολλές διαδοχικές που χωνεύονται η μία μέσα στην άλλη, και στο τέλος δεν θαυμάζεις το αποτέλεσμα, αλλά μόνον τον τρόπο με τον οποίο κατάφερες να κουραστείς…

αφού λοιπόν έφεραν τις βόλτες τους στο μυαλό μου και το (ξανα)χαράκωσαν η προσποιητή και ποιος ξέρει πότε αληθινή Πάολα, το κοντινό μιάμισυ ώρα Βένετο, το κορίτσι της Ιντερφλόρα, η Πάτρα, η Σκιάθος, το Σικάγο, το Κάιρο και το Πεκίνο, κατέληξα στην κουτσομπόλα Ντίνα, που έκανε το σφουγγάρισμα επιστήμη, να έρχεται μπροστά μου στο κατάστρωμα του πλοίου την ώρα που πληρώνει τη συμμετοχή της στη μπιρίμπα θάβοντας στους τυχαίους ομοτράπεζούς της την Αμάντα, τη συντρόφισσά της στα ταξίδια, -μια χαριτωμένη και λυπημένη γυναίκα-. πολύ επιδέξια ομολογώ η Ντίνα, μεγάλη τεχνίτρα. κάθε φορά -ήμουν παρούσα σε πολλά επεισόδια του ίδιου έργου- τη ρωτούσα Γιατί το κάνεις αυτό; Γιατί πρέπει να δίνεις τους άλλους για να είσαι αρεστή; Κουβέντα κάνουμε, απαντούσε γελώντας. έφυγα, έγινα έτσι αυτόματα ανταλλακτικό μέσο. όσοι πουλήσατε παίρνοντας εμένα, χαλάλι σας βρε! τα χρώματα και τις αποχρώσεις τους εγώ τα κρατάω, όχι η μεταπράτισσα..

ας πάω να συνεχίσω..

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.