μια Αθήνα

κατέβηκα στην Αθήνα το Μάη του 1979 για να ορκιστώ. είχα λάβει μέρος στις εξετάσεις των βυζαντινών στις αρχές του παγωμένου Γενάρη του 1979. ήταν οι πρώτες εισαγωγικές εξετάσεις στην αρχαιολογική υπηρεσία, που γίνονταν μετά από πολλά χρόνια. εγώ ήμουν τσαμπιόνι στα κλασικά, βυζαντινά κουτσοκάναμε στο πανεπιστήμιο (ο Πελεκανίδης είχε αποθάνει και μόλις είχε έρθει ο στεγνός Βοκοτόπουλος που μας έκανε αρχιτεκτονική, από τον οποίο είχα πάρει τον μεγαλύτερο βαθμό που είχε βάλει, 8!!), δεν τα χώνευα κιόλας τα βυζαντινά. έλα όμως που οι εξετάσεις των βυζαντινών ήταν οι πρώτες, των κλασικών αχνοφαίνονταν στο μέλλον κι εγώ είχα τρελή ανάγκη για δουλειά. τελικά οι εξετάσεις των κλασικών έγιναν σε τέσσερις μήνες, Απρίλιο, και διορίστηκαν λίγο μετά από μας, το καλοκαίρι. άμα τόξερα, δεν θα πήγαινα στα βυζαντινά, όπου έπρεπε να ξεκινήσω σχεδόν από το μηδέν, σε αντίθεση με τα κλασικά που τα έπαιζα στα δάχτυλα, και καθηγητάρες είχαμε και γω ήμουν πολύ διαβαστερή περί τα αρχαιολογικά, τρίτο και τέταρτο έτος τότε κι όχι από την αρχή, έπαιρνα και υποτροφία.

ετοιμάστηκα σαν τρελή για τις εξετάσεις. σε ένα μήνα διάβασα ό,τι άντεχα, δεκάξι ώρες τη μέρα διάβαζα. προκριματικά στην ξένη γλώσσα στο υπουργείο προεδρίας. γαλλικά πουρ μουά και για καλή μου τύχη το προηγούμενο βράδυ είχα ξεσκολίσει έναν γαλλικό οδηγό για τον άγιο Λουκά και την επομένη έτυχε θέμα για τον αρχιτεκτονικό αυτό τύπο, όπερ το μάσησα εύκολα με την ιδιαίτερη ορολογία του. άκου trompes d’ angle! έτσι τσίμπησα το 16 μου και από τους 149 υποψήφιους μεταπήδησα στους 13! γράφουμε στο αμφιθέατρο του εθνικού αρχαιολογικού μουσείου, ακροβολισμένοι και επιτηρούμενοι. ενδέκατη. παρ´ολίγο απέξω, με βοήθησε η ιστορία της τέχνης, Ρέμπραντ και Ρούμπενς, δύο αντίθετες προσωπικότητες του βορρά, ο θάνατος του Μαρά του Νταβίντ, ο Δαβίδ του Μικελάντζελο και το ecce homo του Γκρέκο, και κάτι γενικά από τον Τσούντα, άλλο ένα δεκαεξάρι. γεμάτη αυτοπεποίθηση κοίταζα την οθόνη και οι κοντινοί μου με παρακαλούσαν Πες μου σε παρακαλώ, βουβή εγώ, δεν ήμουνα για τέτοια. δύο επιτυχούσες θυμάμαι, όνομα και μή χωριό, την ακριανή μου δεξιά, μετέπειτα συνδικάλα, που ξεφύλλιζε μετά μανίας στη ζούλα στα γόνατά της ένα βιβλίο για ζωγραφική, και μία ακόμη, εισέτι υπηρετούσα, που όρθια αντέγραφε τον Σκαμπαβία που καθόταν μπροστά της (αγαθό και καλόβολο πλάσμα ο Σκαμπαβίας, συναντιόμασταν πολύ συχνά τα επόμενα χρόνια, καταλήξαμε μαζί στο Όλυμπος-Νάουσα ένα μεσημέρι, ετοιμόγεννη εγώ, τρώγοντας σουτζουκάκια αλ´εζυπσιέν, ότι αν αποκτήσω αγόρι, θα το ονομάσω Νικηφόρο και αν κορίτσι Ειρήνη, γιατί αυτό το άγνωστο κυοφορούμενο με είχε βοηθήσει να κάνω ειρήνη με τον εαυτό μου και αυτό έπρεπε να φαίνεται στο όνομά του).

ήταν εξουθενωτική η παραμονή μου στην Αθήνα, είχα κατεβεί με τη μαμά μου και μέναμε σε ένα ξενοδοχείο κοντά στο Εθνικό θέατρο. ζαλιζόμουν από το πολύ διάβασμα. τα βράδια βλέπαμε στην τηλεόραση του σαλονιού τα νέα για την ιρανική επανάσταση, φόβος και τρόμος ο Χομεϊνί, δεν πιστεύαμε στα μάτια μας τον τόσο θάνατο. η μαμά μου με είχε βοηθήσει πολύ, ήταν συνέχεια πίσω μου, και τα βράδια με έβγαζε βόλτα. το Μεταξουργείο και η Ομόνοια ήταν αλλιώτικα τότε, δεν κινδυνεύαμε στα σκοτεινά.

ορκιστήκαμε σε ένα γραφείο του Υπουργείου Πολιτισμού και Επιστημών, έτσι το έλεγαν τότε, ελάχιστα πράγματα θυμάμαι, όπως το φως που έμπαινε από το ολότοιχο παράθυρο και ότι αισθανόμουν πολύ σπουδαία και περήφανη. από τους συναδέλφους θυμάμαι την Αριστέα Καβαδία και τη Λίνα Στρατή με την οποία, ως μόνη προερχόμενη από τη Θεσσαλονίκη, επιστρέψαμε μαζί πίσω για να πάρουμε πράγματα για την επικείμενη πολύμηνη παραμονή μας στην Αθήνα για να κάνουμε την εκπαίδευσή μας. τότε ήταν που ταξίδεψα για πρώτη φορά στη ζωή μου με αεροπλάνο. με βουλωμένα αυτιά έφτασα στην Αθήνα. πολλές φορές από τότε χρειάστηκε να τα έχω βουλωμένα.

μας συνέστησαν να κατοικήσουμε στον ξενώνα της Αρχαιολογικής Εταιρείας, στον τέταρτο όροφο ψηλά, όπου με 30 δραχμές την ημέρα περάσαμε μια χαρά ως το τέλος του χρόνου. ο ξενώνας είχε τρία δωμάτια σε μόνιμη λειτουργία. στο μπροστινό, που αντιστοιχεί στο κεντρικό από τα τρία παράθυρα της πρόσοψης, μέναμε εγώ και η Λίνα, στο γωνιακό με την Ομήρου συχνά-πυκνά ο Μανώλης Μπορμπουδάκης από την Κρήτη, κάποτε ένας ηλικιωμένος γερμανός αρχαιολόγος που είχε παίξει το ρόλο του στην κατοχή (θα το θυμηθώ το όνομα του ευσταλούς φαλακρού κυρίου κάποια στιγμή, πού θα πάει;) και ο Georges Ruzsa από τη Βουδαπέστη που είμασταν φιλαράκια, συνεννοούμασταν στα γαλλικά και πίναμε αβέρτα καφέδες στην υπέροχη πλατεία των Εξαρχείων. στο πίσω δωμάτιο έμεναν ο Νίκος Ζήκος με τον Κώστα Τσουρή, συμπατριώτες και συνάδελφοι στην Καβάλα.

μας φρόντιζε η πάντα χαμογελαστή κυρία Άννα που συμμάζευε τις ακαταστασίες μας και έστρωνε τα κρεβάτια μας. πολύ την αγαπούσα την κυρία Άννα που κατείχε το χάρισμα να δένεται με τους ανθρώπους. η βιβλιοθήκη ήταν από κάτω μας, αλλά πήγαινα σπάνια, με κατέθλιβε όλο αυτό το καφέ σκούρο. προτιμούσα να διαβάζω εφημερίδες, να πηγαίνω σχεδόν κάθε απόγευμα σινεμά (ω Βοξ αγαπημένο!), να τρώω μεσημέρια στο Κεντρικόν χαζεύοντας με θαυμασμό τον Κουν καθισμένο στη γωνία μπαίνοντας δεξιά και το βράδυ μεταμεσονύχτια στο Ιντεάλ με τους ηθοποιούς μου, που πιάναμε και κουβέντα καμιά φορά -ο Ζώρας Τσάπελης ήταν καλότατος και πολύ χαιρόμουν μου δεν έμοιαζε με τους ρόλους του-. Τα ελάχιστα χρήματα που απέμεναν από το μισθό μου τα μετέφραζα σε ένα αεροπορικό πηγαινέλα στη Θεσσαλονίκη το δίμηνο. Η Λίνα ήταν του σπιτιού, ξυπνούσε χαράματα και μπαινόβγαινε στο δωμάτιο ανοιγοκλείνοντας τις πόρτες με θόρυβο, κοιμόταν νωρίς, εγώ αργά και τσατιζόμουν κάθε πρωΐ με το θορυβώδες ξύπνημα, και όλο γκρίνιαζε που την άφηνα μόνη και έφευγα για να γυρίσω μεταμεσονύχτια. θύμωνε όταν της διηγούμουν τα φλερτ μου. μου άρεζαν οι άντρες, κακό είναι; τη ρωτούσα. ήταν κακό.

τις μη εργάσιμες ημέρες ανεβαίναμε στον τέταρτο όροφο της Εταιρείας με τα πόδια, για να μην διακινδυνέψουμε το ασανσέρ να μείνουμε μέσα, και χτυπούσαμε με το κλειδί μας τα κεφάλια των μαρμάρινων προτομών στις σκάλες ένα-ένα για να ανακαλύψουμε.. τον πιο έξυπνο από τους παλιούς αρχαιολόγους. τον πιο μελωδικό ήχο έκανε η κεφαλή του Καστόρχη. την απαγόρευση της χρήσης του ασανσέρ έσπασε η Όλγα Κακαβογιάννη, που επιχειρώντας να πάει στην κηδεία του Ορλάνδου, κλείστηκε τελικά μέσα και τέσσερις φορές ανεβοκατέβηκα τις μαρμάρινες σκάλες για να μπαινοβγάλω την Πυροσβεστική που ήρθε να τη σώσει..

τρίτη 13 ιανουαρίου 2015

η σημασία του να είναι κανείς σοβαρός, ή αλλιώς, η σημασία του να λέγεσαι Ερνέστος…

επειδή ένας, που η πολιτεία τον τίμησε και τον έκανε διευθυντή μιας υπηρεσίας της, κι όταν έχει αφυπηρετήσει, του έχει μείνει το κουσούρι και εξακολουθεί να σκέφτεται σα διευθυντής, ακόμα κι αν οι νεότεροι του λένε κάθε μέρα με όλους τους τρόπους ότι τώρα αυτοί κάνουν κουμάντο και αυτός να το βουλώνει και να κοιτάει απλώς, είπα στον εαυτό μου, που αρνούμαι να τον αφήσω πίσω Είσαι που είσαι απείθαρχη, κάτσε κάτω λοιπόν να γράψεις κανά δυο πράγματα εδωνά μόνο για τους φίλους σου, και, αν και λίγο-πολύ ξέρουν πώς σκέφτεσαι, ας τους πεις καθαρά και ξάστερα πέντε κουβέντες να τις σκεφτούν και να τις λογαριάσουν άμα θέλουν.

σήμερα το πρωί λοιπόν, αγαπητοί μου, έλαβα από τη εφορεία αρχαιοτήτων πόλης Θεσσαλονίκης, ως μέλος καταλόγου αποδεκτών κρυφών κοινοποιήσεων, δελτίο τύπου, σύμφωνα με το οποίο η εφορεία αυτή διοργανώνει την Παρασκευή 18 Δεκεμβρίου 2015 και ώρα 20:00 μεγάλη μουσική εκδήλωση στη Ροτόντα για να σηματοδοτήσει την οριστική απόδοση του μνημείου στο κοινό.

η εκδήλωση αυτή μου ήταν γνωστό από δω και από κει ότι επίκειται ως μεγάλο γεγονός που θα ενσκύψει τις ημέρες των χριστουγέννων, αναμενόμενο πώς και πώς από τους κοσμικούς, θα περιείχε δε επιπλέον και την οριστική απόδοση του μνημείου στην Εκκλησία, με την έμπηξη στην κορυφή του ενός σταυρού.

το «από δω κι από κει» που λέγω δηλώνει τα σους πους κάποιων εργαζομένων στην εφορεία, που εμπρός σε τρίτους διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους, μπροστά δε στο δεύτερους δηλώνουν υποταγή και συμμόρφωση του πρώτου εαυτού τους. από τούτους λοιπόν τους δυστυχείς υπαλλήλους πληροφορήθηκα για τον τεχνίτη μετάλλων στον οποίο επεδείχθησαν τα σχέδια του σταυρού, τα οποία, σημειωτέον, σχεδιάστηκαν από υπάλληλο της εφορείας κατόπιν εγκρίσεως του αριστερού μας υπουργείου και του ΚΑΣ βεβαίως, το οποίο ανάλογα με ποιος εκάστοτε το προεδρεύει, ρυθμίζει και τα επίτοκα (τον τοκετό τον κανονίζει ο εκάστοτε μάμμος βάζοντας από κάτω τη βούλα του).

έτσι τα γεγονότα του 1996 (αναφέρθηκα σε παλιότερη ανάρτησή μου σε αυτά, το κείμενο παραθέτω στο τέλος) θεωρήθηκαν monumentum historiae antiquae και, επειδή ο κόσμος πάει πια μόνον μπροστά, ο σταυρός θα ολοκλήρωνε το ναϊκό κόνσεπτ. έλα όμως που ο τεχνίτης λέει ήθελε το κεφάλι του ήσυχο και εζήτησε τα εξής ανήκουστα: για να φαίνεται ο σταυρός, θα είναι βαρύς, επομένως θέλει στατική μελέτη. απαιτεί όμως για να ασχοληθεί επιπλέον και αντικεραυνική προστασία. έτσι, επειδή τίποτε από τα δυο δεν υπάρχει, τη γλύτωσε τελικά το μνημείο. για την ώρα.

το τί θα σημάνει στην πράξη ο σταυρός θα είναι θέμα που θα απασχολήσει στο μέλλον τον επόμενο δεσπότη. ο νυν όλο ναι λέγει ο άνθρωπος, καλός άνθρωπος είναι με τους αρχαιολόγους, μόνον για τη Βενιζέλου δεν ήθελε να βάλει ένα χεράκι όταν τον ξύπνησα εκείνο το απόγευμα για να του ανακοινώσω ότι ο υπουργός είχε υπογράψει απόσπαση και μεταφορά και να του ζητήσω ένα χέρι βοηθείας. θα είναι θέμα και του επόμενου διευθυντή βεβαίως, που αναλόγως με τον δυναμικό του ή μη χαρακτήρα και των άνωθεν παρεμβάσεων που θα δεχθεί, θα πρέπει να ισορροπήσει ανάμεσα σε παγκόσμιους γάμους, βαφτίσια και πολέμους.

άλλο όμως να πληροφορείσαι από άλλους και άλλο να διαβάζεις με τα μάτια σου. απλή μόνον ανάγνωση του δελτίου τύπου μου έφερε εικόνα της εφορείας προσωποποιημένης να πυροβολεί τα πόδια της. έτσι, η περάτωση των έργων συντήρησης, αναστήλωσης και ανάδειξης της Ροτόντας, …..η σχολαστική μελέτη τεκμηρίωσης, ….οι απαραίτητες ενέργειες και επεμβάσεις… δίνοντας τις τελευταίες αναγκαίες λύσεις που έγιναν με χρηματοδότηση μέσα από το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων του Υπουργείου Πολιτισμού & Αθλητισμού… η ολοκλήρωση του συγκεκριμένου έργου ….. ολοκληρώνει την ανάδειξη του ευρύτερου αρχαιολογικού άξονα στο κέντρο της πόλης….. και τα λοιπά μεγάλα λόγια του δελτίου τύπου ικανοποιούν το κοινό αίσθημα («επιτέλους !!!») και χαίρονται οι πολιτικοί, δημοτικοί και εκκλησιαστικοί άρχοντες. όμως παράλληλα δηλώνουν ξεκάθαρα ότι όλες οι δουλειές που ήταν να γίνουν στο μνημείο έγιναν και Τέλος. το μνημείο δεν χρειάζεται τίποτε πια.

με τον τρόπο αυτό κλείνει οριστικά κάθε δυνατότητα επιδίωξης χρηματοδότησης από την ευρωπαϊκή ένωση. ο ανταποδοτικός χαρακτήρας των συγχρηματοδοτούμενων έργων εν προκειμένω εκλείπει, αφού το μνημείο αποδίδεται οριστικά στον κόσμο, και το βάρος χρηματοδότησης οποιασδήποτε μελλοντικής ενέργειας μεταφέρεται εξ ολοκλήρου στο εκάστοτε υπουργείο πολιτισμού και την εκάστοτε πολιτική του ηγεσία. που τρέχεις δηλαδή σκυλίσια από πίσω τους να πάρεις οχτώ χιλιάρικα που δεν σου φτάνουν ούτε για καλημέρα και ξανατρέχεις και ξανατρέχεις ….

και ενώ τόσα χρόνια η Ροτόντα συντηρήθηκε και δουλεύτηκε με συγχρηματοδοτούμενα προγράμματα και με εκατομμύρια, τώρα της βάζουν μία θεαματική τελεία. τώρα, την πιο λάθος ώρα, τώρα που η Ελλάδα δεν έχει μία, τώρα που ξεκινά το νέο ΕΣΠΑ, με μόνο ώριμο έργο προϋπολογισμού 650.000 ευρώ τη Ροτόντα (πολλά ώριμα για την περιφέρεια και άλλα στην πόλη δρομολογημένα για ωρίμανση, αλλά ώριμο για την ώρα μόνον αυτό). είναι το έργο που περιείχε όλα αυτά, που επιχειρείται να γίνουν τώρα και επιδεικνύονται με τρόπο θριαμβικό, και πολλά άλλα (εκτός σταυρού βεβαίως διότι όποιος δεν άκουσε δράκου φωνή, δράμει να την ακούσει), που το μνημείο έχει ανάγκη, που θα εκτελούνταν με αυτεπιστασία και δεν θα ήταν εργολαβικά κατορθώματα και θα έδιναν ψωμί σε πολλές οικογένειες. είναι το ώριμο έργο που διασπάστηκε χάριν μίας γιορτής που η αποτυχία της έμπηξης του σταυρού την καθιστά κοσμικά χριστουγεννιάτικη.

καλά χριστούγεννα λοιπόν αγαπημένοι μου!

15 Δεκεμβρίου 2015, ανάρτηση στο facebook

να υποθέσω εύλογα ότι η υπουργική απόφαση της 15ης Ιουνίου του 2012 με την οποία εγκρίθηκε η «μελέτη αποκατάστασης των συνθηκών επισκεψιμότητας του μνημείου και απόδοσης χρήσεων στο εσωτερικό και τον άμεσο περιβάλλοντα χώρο του» (https://diavgeia.gov.gr/doc/%CE%924%CE%9B%CE%A4%CE%93-4%CE%9C%CE%92?inline=true) δεν θα υλοποιηθεί.

το έργο αυτό, προϋπολογισμού περ. 650.000€ (θυμάμαι πρόχειρα γιατί έχω αποσύρει το αρχείο μου από την καθημερινότητά μου) προέβλεπε αποκατάσταση φθορών από την υγρασία, εσωτερικό φωτισμό για την ανάδειξη του ψηφιδωτού διακόσμου, του οποίου φωτισμού είχε κατατεθεί και η μελέτη, πλήρη τεχνολογικό εξοπλισμό παρατήρησης από τους επισκέπτες και προσέγγισης από τους τεχνικούς των ψηφιδωτών, συντήρηση της τοιχογραφίας του Ρόσσι που συμπληρώνει το 1/8 της παράστασης του τρούλλου που είχε καταστραφεί κατά την αρχαιότητα, συμπλήρωση συντήρησης ψηφιδωτού, περιποίηση του κήπου και εκπαιδευτικά προγράμματα και μία αρχαιολογική έκθεση μέσα στο μνημείο, κάτω από τα τόξα, με αντικείμενα, που βρέθηκαν κατά τις ανασκαφικές έρευνες του Hebrard και μετέπειτα έως τις μέρες μας, και με τμήμα του αρχικού άμβωνος και σύνδεση του εκθέματος με τα μέρη του άμβωνος που εκτίθενται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Κωνσταντινουπόλεως. ο σκοπός της έκθεσης, πέρα από την έκθεση των ευρημάτων των ανασκαφών με έμφαση στον ξενιτεμένο μας στην Κωνσταντινούπολη υπέροχο άμβωνα, ήταν να αποτρέψει την «άλωση» της Ροτόντας από τον υλικοτεχνικό εξοπλισμό της Εκκλησίας και να μεθοδεύσει σταδιακά και ήπια τον προσπορισμό εσόδων στο μέλλον από εισιτήρια.

πολλοί μεγάλοι σαν και μένα θα θυμάστε τη «σφαγή του πιάνου», μετά από την οποία η Ροτόντα μετετράπη σε εκκλησία. αναφέρομαι στα άγρια επεισόδια μέσα και έξω από τη Ροτόντα το 1996 με αφορμή τη συναυλία που θα έδινε εκεί ο Σάκης Παπαδημητρίου, στο πλαίσιο των πρόδρομων εκδηλώσεων για την υποδοχή της διοργάνωσης «Θεσσαλονίκη Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης». κάποιος μαχαίρωσε μέσα στην αναμπουμπούλα ένα πιάνο με ουρά. κατά τις δυστυχείς και ντροπιαστικές αυτές ώρες, με πλήρη κάλυψη της τηλεόρασης της Εκκλησίας –σαν τον τηλεοπτικό «Άγνωστο Πόλεμο» μας παρακολουθούσαν οι Θεσσαλονικείς καθισμένοι στους καναπέδες τους-, τα ΜΑΤ περίμεναν απέξω και μέσα μαλλιοτραβιόνταν οι αγιούσες με τους εχθρούς που γεννά το μυαλό τους. εμείς οι αρχαιολόγοι κλειδωμένοι στα κάτω γραφεία και μισητοί όσο ποτέ άλλοτε, γιατί κινούμασταν να καταστρέψουμε τα ελληνοχριστιανικά ιδεώδη μετατρέποντας τη Ροτόντα σε κέντρο μουσουλμανικών μελετών (η φαντασία είναι μεγάλο πράμα τελικά!!), αναμέναμε την επέλαση των βαρβάρων και ετοιμάζαμε την επιστολή-αίτηση συμπαράστασης για τον ΣΕΑ (οι συνάδελφοι μου υπαγόρευαν θυμάμαι και γω έγραφα στον υπολογιστή).

αποτέλεσμα της ..ειρήνης που επετεύχθη κατόπιν, ήταν να εμπηχθεί εγκαίνιο στη Ροτόντα και αυτή να μετατραπεί μετά από κάτι αιώνες σε ναό. με πολύ αγώνα κατόπιν ο Χ.Μπακιρτζής κατάφερε να πείσει Εκκλησία και Κράτος να περιορισθούν αριθμητικά οι λειτουργίες, ώστε να γλυτώσει το μνημείο από την εκκλησιαστική καλαισθησία, τους γάμους και τα βαφτίσια. αντιλαμβάνεστε με 600.000 επισκέπτες το χρόνο τι αγώνας χρειάστηκε για τούτο.

ας γίνει το έργο και κομματιαστά, δεν πειράζει, αρκεί να γίνει. άλλωστε η συντήρηση των μνημείων, ιδίως ορισμένων με το Μ κεφαλαίο, είναι και πρέπει να είναι διαρκής και κοστοβόρα, και όλο και νέες ανάγκες προκύπτουν.

την προετοιμασία αυτής της μελέτης τη θυμάμαι πάντα με χαμόγελο. συνεργάστηκαν αρχαιολόγοι, μηχανικοί, συντηρητές, ομοφρονούντες και αντιφρονούντες μεταξύ τους, να δεις τι ωραία που τα κάναν όλα, βάλανε στο τέλος κάτω από τη δουλειά του ο καθένας την υπογραφή του και ήταν όλοι ευτυχείς και περήφανοι.

δευτέρα 19 οκτωβρίου 2015, ανάρτηση στο facebook

ο τίτλος θα μπει στο τέλος της περιπέτειας

αυτή τη στιγμή τα δημοσιεύματα στα ΜΜΕ που έχω στα χέρια μου και αφορούν τη Βενιζέλου, άρχισα να τα μαζεύω το 2012, πλησιάζουν τις 2.000. μαζεύω τα πάντα, ό,τι πέφτει στην αντίληψή μου.

εκεί στην Κίνηση είμαστε μια ωραία πολυμελής παρέα με έναν κοινό σκοπό, να κρατήσουμε ακίνητο στη θέση του, κατά χώραν, in situ, αυτό το τοπίο με εμβαδόν 1,5 στρέμμα, που τόσο υπερφίαλα και επιδερμικά, εκδικητικά και άνοα σκέφτηκαν μερικοί μισαλλόδοξοι εκπρόσωποι της πολιτείας να το τεμαχίσουν και να το πακετάρουν, έτσι, για να γίνει το δικό τους. απωθημένα και ανεκπλήρωτοι έρωτες για χρήμα συγχωνεύθηκαν, το φαγητό μαγειρεύτηκε και σερβιρίστηκε άτσαλα με ορντέβρ συζητήσεις για λεφτά και χρόνο.

είμαστε πολλοί, είμαστε ανήσυχοι, κάποιοι δεν κοιμόμαστε τις νύχτες και το μυαλό μας παίρνει φωτιά τί να σκεφτούμε για το καλό του στόχου και πώς να το πραγματώσουμε. είναι μεγάλη η αίσθηση της ελευθερίας και της αυτοδιάθεσης να ζεις ανάμεσα σε τόσο κόσμο, που δεν τον ήξερες χθες, που σκέφτεται ό,τι και συ και μοιράζεται την αγωνία του μαζί σου. αρρώστιες και δυσανεξίες καθίσανε στο περιθώριο, οι έξοδοι αυξήθηκαν, τα έξοδα αυξήθηκαν, τα χαμόγελα συγκατένευσαν, τα μάγουλα κοκκίνησαν από το θυμό για τον άθλιο περίγυρο που κανονίζει τις τύχες μας ή το ποτήρι κρασί που συντροφεύει τις νύχτες μας καθώς δουλεύουμε πυρέσσοντες.

έκαναν μια τρύπα στο νερό όσοι παρείχαν πράσινο φως στην ανομία. τί φοβήθηκαν; μην τους μεταθέσουν; μη χάσουν το διευθυντηλίκι; μη και δεν μπορέσουν να πληρώσουν τα έργα τους; μα έτσι χάσανε περισσότερα, την εκτίμηση, το σεβασμό, και κείνοι που τους παρέσυραν στον άχαρο προδοτικό τους ρόλο, τώρα θα τους φτύνουν εσαεί. τον προδότη κανείς δεν τον γουστάρει, γνωστό αυτό. και πού είναι εκείνα τα υστερνά που τιμούν τα πρώτα; σαν εκείνο το αμφιθέατρο με την ηχομόνωση να μονώνει και τους ψίθυρους της συνείδησης, για φωνές δεν συζητάμε, στο αίμα έτρεχε η υπεροψία της ψήφου, μια γκρίζα ισχύς που τυλίγει ανακουφιστικά το άχαρο δημοσιοϋπαλληλικό καθήκον σε πολλές περιπτώσεις.

αποφάσισαν ότι δεν είναι ικανοί οι έλληνες μηχανικοί να σχεδιάσουν και να εφαρμόσουν μέθοδο που έρχεται στις μέρες μας από εξήντα χρόνια πριν, και οι έλληνες μηχανικοί, στο μεταξύ μας μιλητό όλοι παραδέχονται ότι δεν χρειάζεται να πακετάρουμε, δεν μιλάνε όμως δημόσια μη και τους κόψει το νερό από τ´αυλάκι της αγοράς ο πρόστυχος μηχανισμός της ανατροπής.

ο πολιτισμός, λέξη που τη ροκάνισαν πολλοί, καινούργια πρέπει να εφεύρουμε, αυτή έχει φθαρεί στα δόντια των μασκαράδων, ο πολιτισμός έγινε αντικείμενο αγοραπωλησίας. η στημένη προδοσία των αρχαιοτήτων θα γυρίσει στο μέλλον μπούμεραγκ σαν κακό δεδικασμένο πράξης και ήθους και θα παρασύρει και άλλα αρχαία τοπία. δίνουν στο λαό να γλύφει την καραμέλα των χρημάτων και του χρόνου, κακό γράμμα τον μαθαίνουν αντί να καταδείξουν πρώτοι, ότι το να εκτιμάς και να φροντίζεις το παρελθόν σου σου δίνει πόδια για να πατάς γερά στη γη και περήφανα φτερά για να ίπτασαι προς το μέλλον.

ας γίνουμε λοιπόν μικρότεροι από όσο είμαστε, τόσοι δα, επειδή μια συνηθισμένη πολιτική αλλαγή τροφοδότησε με χαμηλά αισθήματα εκδίκησης μερικούς πολιτικάντηδες, λες και αυτό που σήμερα είναι έτσι, αύριο δεν μπορεί να είναι αλλιώς.

μαζεύω τα πάντα φίλοι που αφορούν τη Βενιζέλου, θέλω η Κίνηση να εκδώσει το έργο της κάποια στιγμή. ένα βιβλίο φαντάζομαι με ενυπόγραφα κείμενα, ποιήματα και σκίτσα, που φτιάχνουμε όλοι εμείς κάθε μέρα και ανταλλάσουμε εδώ μέσα και στα μέηλ μας.