a greek ride with the goose

την πρώτη φορά που άκουσα αηδόνια να κελαηδούν ήταν μια φορά που περνούσαμε βράδυ με τη μαμά μου από το δρόμο της αγίας Φωτεινής (βλ.εδώ). μου έλεγε ότι εκεί ήταν μαζεμένοι πολλοί οίκοι ανοχής, έτσι τους έλεγε, μου εξηγούσε και τι είναι. 

μια φορά μια φανταχτερά ντυμένη πουτάνα βγήκε στην πόρτα της αυλής και μου έδωσε ένα τριανταφυλλάκι. έπιασαν κουβέντα με τη μαμά μου, ψιλοβαριόμουνα όρθια και όλο κουνιόμουν πέρα δώθε. η μάνα μου δεν είχε στεγανά, με όλο τον κόσμο μιλούσε, παντού χωρούσε..

κάπου εκεί που είναι τώρα μια σχολή του πανεπιστημίου Μακεδονία, ήταν ένας καφενές (μια φωτισμένη καλύβα ήτανε) που σύχναζαν φαντάροι. τότε οι φαντάροι φορούσαν στις εξόδους τους τα φανταρίστικα, άρβυλα με το παντελόνι από μέσα και το δίκοχο πηλίκιο, που σπάνια το έβγαζαν γιατί κυκλοφορούσε ο φόβος και ο τρόμος, η ΕΣΑ. 

γελούσα πολύ όταν επέστρεφαν αργά το βράδυ στο στρατόπεδο στα μουλωχτά πηδώντας από τη λεωφόρο Στρατού στο πατημένο μονοπάτι στην όχθη του χείμαρρου, ρέμα το λέγαμε, που τρέχει σήμερα  χαντακωμένο κάτω από την οδό Καυταντζόγλου (βλ.υποσημ.). 

η λεωφόρος Στρατού ήταν τότε στρωμένη με γρανιτένιους κυβόλιθους και πάνω της έτρεχαν οι γραμμές του τραμ. περνούσαν πάνω από τη γέφυρα του ρέματος που είχε ένα στενό πεζοδρόμιο και ένα χτιστό εμπόδιο για κάγκελο. κάποτε σκόνταψα και έπεσα εκεί με το κεφάλι πάνω στους κυβόλιθους του δρόμου, σχεδόν δίπλα στο σημερινό Λυσέ, και είδα το χάρο να έρχεται κατά πάνω μου ντυμένος αστικό λεωφορείο που καμιά ταχύτητα δεν είχε κόψει και η μπροστινή ρόδα πέρασε ξυστά από το κεφάλι μου.

Υποσημ.: Το ρέμα ήταν γνωστό ως Şeytan Deresi (=Διαβολόρεμα) ή ρέμα Δόξας ή χείμαρρος Λύτρα ή Λάκκος του Στρατηγείου. Στην προέκταση της οδού Ιωαννίνων είχε ένα γεφυράκι. Σχετ. γράφω στο υπό προετοιμασία άρθρο μου Τράνσβααλ, η συνοικία μου.