-
η μαμά μου έδενε τις άκρες δύο μικρών σκοινιών στο πόμολο της ντουλάπας από τη μια και στη μπετούγια του παραθύρου από την άλλη και δίπλωνε γύρω τους ένα μεγάλο λευκό μεταξωτό τετράγωνο κινέζικο μαντήλι. στη μία μόνο γωνιά του είχε ζωγραφισμένη μια πορτοκαλί παγόδα και μια πολύχρωμη φύση με μπόλικη ασημόσκονη κολλημένη πάνω τους..
-
κάπου στα Εξάρχεια, κάπου στα Ιλίσια, θερινά σινεμά αφιέρωναν εβδομάδες σε σκηνοθέτες και ηθοποιούς. το Vox ήταν το αγαπημένο μου, όλο και συναντούσα εκεί ηθοποιούς του ελληνικού σινεμά που μου άρεζαν πολύ, όπως πρόχειρα θυμάμαι την Αιμιλία Υψηλάντη που καθόταν δίπλα μου, πανέμορφη, με έναν μέτριο άντρα για συνοδό που δεν της τον χαλάλιζα με
-
τυχαία στιγμή, σκέψεις που θα αποφύγω να τις μοιραστώ… τυχαία έκαψα το φαγητό μεσημεριάτικα σήμερα, πρώτη μου φορά σε μισό αιώνα μαγειρικής ζωής, είδα ατμούς να βγαίνουν από την πόρτα, βρώμισε ο τόπος, πέταξα τα εύφλεκτα από πάνω μου και έκανα τζα για τον πυροσβεστήρα, κατάφερα μόνον να προκαλέσω ανήκεστη βλάβη στην κατσαρόλα, όλα καλά,
-
για μας τους μεγάλους, λέει, ο χρόνος περνάει γρήγορα γιατί κάνουμε και ζούμε όλο τα ίδια πράγματα και θα διευρυνθεί αν κάνουμε αλλιώτικα και μη προβλέψιμα. φταίει η μονιμότητα και η επανάληψη δηλαδή. παράδειγμά μου μισητό εκείνες οι δυο κασετίνες τακτοποίησης των χαπιών της ημέρας που καλύπτουν δυο βδομάδες. μου φαίνεται πως μόνο μια μέρα
-
μετά λόγου γνώσεως σας λέγω ότι η παρουσία των αρχαιοτήτων στους σταθμούς του μετρό της Θεσσαλονίκης δεν είναι προβολή της πραγματικότητας που ζήσαμε στο πεδίο όσοι δουλέψαμε εκεί και όσοι πληροφορηθήκαμε από αυτούς που δούλεψαν. δεν είναι υπόγειο μουσείο η Βενιζέλου, ένα μουσείο έχει συμφραζόμενα, αντικείμενα φιλοξενεί που το ένα κρατάει το διπλανό του
-
το τί νιώθουμε, είναι άχρηστοτο τί θέλουμε, δεν έχει σημασίατο τί βλέπουμε, εκπαίδευση στη συνήθειατο τί κάνουμε, ξέρει κανείς τί;αδύναμοι..ας περιμένουμε το τέλος λοιπόν,που άλλοι αποφάσισανάλλοι..αυτό είναι το πρόσωπο της απελπισίας..24 ιουλίου 2018
-
όταν άνοιγε η Έκθεση ήταν ένα πανηγύρι για μένα… η μαύρη μπύρα και τα βραστά λουκάνικα στο λούνα-παρκ. το λούνα παρκ ήταν μπροστά στη Λεωφόρο Στρατού, το έχω ζωγραφίσει. το 1969 μετακινήθηκε ψηλότερα, δίπλα στο δρόμο του συνοικισμού της αγίας Φωτεινής.σε μιαν επίσκεψη ο μπαμπάς μου μας είχε πάει -εμένα και τη μαμά μου, πάντα
-
την πρώτη φορά που άκουσα αηδόνια να κελαηδούν ήταν μια φορά που περνούσαμε βράδυ με τη μαμά μου από το δρόμο της αγίας Φωτεινής (βλ.εδώ). μου έλεγε ότι εκεί ήταν μαζεμένοι πολλοί οίκοι ανοχής, έτσι τους έλεγε, μου εξηγούσε και τι είναι. μια φορά μια φανταχτερά ντυμένη πουτάνα βγήκε στην πόρτα της αυλής και μου
-
η μαμά μου στο κομμωτήριο «Λίτσα» δίπλα στο ζαχαροπλαστείο του Σιώπη στην αρχή της Παπαναστασίου, σήμερα 3… την παρακολουθώ που κάθεται ήσυχα κάτω από την κάσκα, με φιλέ στα μαλλιά που συγκρατεί τα μπιγκουτί στη θέση τους. κάτι συρματένια ρολά ήτανε, τυλιγμένα με βρωμοσφούγγαρα. πλαστικά αυτιά σκεπάζουν τα αυτιά της, μάλλον πολύχρωμα πλαστικά καπάκια σε
-
να η πρώτη σκέψη που έκανα διαβάζοντας το μικρό ανάγνωσμα της σελίδας 49 Είμαστε όλοι περαστικοί/1 του Σάκη Σερέφα στο Οδοιπορικό Θεσσαλονίκης. γράφει: Δεν θυμάμαι πότε ένιωσα για πρώτη φορά περαστικός. Ούτε μπορώ να θυμηθώ πότε πρωτοείδα κάποιον περαστικό στη ζωή μου. Τότε εγώ αυτόματα σημείωσα στο περιθώριο: Εγώ θυμάμαι! είναι οι τύποι που πήγαιναν
-
δεν μένανε ποτέ ήσυχοι. τα βρωμόνερα έρρεαν στους λασπόδρομους και τα ποντίκια κάναν πάρτυ. από τις ανασκαφές γνωρίζουμε ότι ως τον 12ο τουλάχιστον αιώνα χρησιμοποιούνταν οι ρωμαϊκές κεντρικές αποχετεύσεις.όμως από τότε και μετά τα οικήματα μικραίνουν, οι θεοί, οι άγιοι και οι εκκλησιές τους βασιλεύουν. μερικά δυνατά μοναστήρια ιδρύονται στην πλαγιά που επιστέφει την πόλη
-
νοσταλγώ την παλιά ζωή, εκείνη χωρίς διαδίκτυο· διάβαζες για τη βαναυσότητα της ανθρωπότητας σε μια ή δυο το πολύ κυριακάτικες εφημερίδες -σαν το κυριακάτικο κρέας με τις πατάτες ήταν κι οι εφημερίδες, μια απαραίτητη εβδομαδιαία συνήθεια-, διάβαζες και τις καλές πλευρές στα μικρά μιας στήλης και το συναίσθημα έπαιρνε θέση απέναντι στους κακούς, δίπλα στους
-
η ογδοντάχρονη γεροντοκόρη συνταξιούχα δασκάλα στη γειτονιά μου όταν ήμουν εικοσιπέντε, πολλές φορές απασχολεί για λίγο τη μνήμη μου. όταν το 98 επέστρεψα στο πατρικό μου μετά από απουσία δεκαεπτά χρόνων, κανείς δεν ήξερε να μου πει τί είχε στο μεταξύ απογίνει η δασκάλα. ήτανε περίγελως στη γειτονιά, ψόφιοι οι γείτονες να χλευάζουν πίσω από τα παράθυρα αυτήν που ήταν πάντα αναχρονιστικά κομψή με τα ζαμπώ και τις δαντέλες της, μα και τον ξηλωμένο ποδόγυρο με τις κλωστές να αιωρούνται γαργαλεύοντας τις νάυλον κάλτσες με τη ραφή πίσω, τα ξανθά βαμμένα μαλλιά στο φαλακρό της κεφάλι, το σκούρο ροζ κραγιόν που χρωμάτιζε το λευκό ζαρωμένο δέρμα ως το μουστάκι και το πηγούνι, ωστόσο υποταγμένο σε ζαλισμένο περίγραμμα, τα ζωγραφισμένα μαύρα φρύδια, τα κολλημένα χείλη που τους έλειπε το σάλιο, τη σταθερά περιρρέουσα μυρωδιά της αρχαίας πούδρας (τοκαλόν;), τα στραβοπατημένα τακουνάκια, τα διάφανα τσαλακωμένα φουλάρια, το μικρό γδαρμένο άσπρο τσαντί, το αργό βήμα.. με είχε ίνδαλμα η Ευτέρπη, κορίτσι πρότυπο, που ήμουν καλή φοιτήτρια, με τρόπους ευγενικούς, χαμόγελο και καλοκαρδοσύνη, έλεγε..συνήθως με εξόργιζε γιατί με παίνευε, δεν ήθελα να μιλάει για μένα στα δυο σπίτια της γειτονιάς που την καλούσαν ή πήγαινε απρόσκλητη, ένεκα δασκάλα που ήταν και έπρεπε να την τιμάνε με επιδέξιο τρόπο, αλλά μόνοι μεταξύ τους να τη στολίζουν έπειτα..φορούσε βέρα στο αριστερό, γιατί αγαπούσε κάποιον, μιλούσαμε εγώ στο παράθυρο κι αυτή στο πεζοδρόμιο, αρνιόνταν να έρθει μέσα..μου έλεγε χαμηλώνοντας τη φωνή μη τυχόν και την ακούσουν οι τοίχοι του σπιτιού μου, πως ήταν ο αδικημένος συνταγματάρχης Γεώργιος Παπαδόπουλος όταν ήταν νέος..νόμιζε ότι τον κρατούσε κοντά της με τη βέρα, και τον δικαιολογούσε που είχε παντρευτεί άλλην, δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς γι αυτό την παντρεύτηκε.. ποτέ δεν έλεγε κακή
-
στην Αντιγονιδών, πολύ καιρό μετά τα ονόμασαν κτελ..ο πράκτορας, όνομα που ακούγεται βαρύ μα ο ίδιος είναι ένας άξεστος τύπος με βρώμικο ζαρωμένο παντελόνι και μια ιδρωμένη φανέλα από πάνω, οι κομψοί την έλεγαν κασκορσέ..το τεζιάχι, ροζ φορμάικα που μιμείται της κακιάς ώρας το ανύπαρκτο μάρμαρο, τα μεταλλικά ρέλια ολόγυρα, το δαντελώδες σχήμα, κρύο και
-
ήταν δυο αδελφές, η τρίτη είχε πρόσφατα πεθάνει..οι δυο κατοικούσαν στον ίδιο, πρώτο, όροφο.. δεν πολυμιλιόνταν μεταξύ τους, η μια που ήξερα καλύτερα ήταν ό,τι νάναι, μπερδεμένη, προσβλητική, αδιάφορη μάνα, να μη δίνει τίποτε στα παιδιά της χωρίς υλικό αντάλλαγμα, τα παιδιά της παράξενα, η μια κόρη ψεύτρα και αδιάφορη, η μικρή κόρη ψεύτρα και
-
μαμά με παρελθόν: η μαμά μου μου έλεγε ότι πριν παντρευτεί καθόταν στο σπίτι του Μισκία στην οδό Ματθαίου Καμαριώτου στην Καμάρα, μαζί με την οικογένειά της. ήταν η πρώτη που παντρεύτηκε, το 1953, 29 Νοεμβρίου, στον Αηδημήτρη. πριν από μερικά χρόνια έμαθα ότι ήταν Ματθαίου Καμαριώτου 8. όταν η κόρη του ιδιοκτήτη Άννα ανέβασε
-
δρόμος στεγνός και άηχοςεξαιρούνται οι πακετάδεςάνθρωποι λίγοι περπατούνκανέναν δεν γνωρίζειςτα γκιουλμπρισίμια δεν μυρίζουν πιαη σερβιτόρα πάει κι έρχεται μόνη στο άδειο μαγαζίέντεκα η ώραη Παπάφη έχει πεθάνει.. 15 Ιουλίου 2019
-
μια δαντέλα από την προίκα της Αγαθής Σχουλίδου, πλεγμένη στο Πελαδάρι της Βιθυνίας περίπου στα 1885-1890. την αγαπούσε η Αγαθή, είχε κοπιάσει πολύ να την κεντήσει. την είχε καταχωνιάσει στο μπογαλάκι της που κουβαλούσε στο πλοίο τις μέρες της δραματικής φυγής από το λιμάνι των Μουδανιών, Αύγουστο του 1922, δεν μπορούσε να την αφήσει πίσω,
-
Το γνωστό παραμύθι των αδελφών Γκριμ από τη συλλογή μου παιδικών μου βιβλίων. Γιάκομπ Λούντβιχ Καρλ Γκριμ (Jacob Ludwig Carl Grimm) και Βίλχελμ Καρλ Γκριμ (Wilhelm Carl Grimm), 18ος – 19ος αι. Έχω ανεβάσει παλιότερα τη Συναυλία των ζώων και Τα τρία γουρουνάκια. Εκδ. Ι.Κ. Παπαδοπούλου & Υιού, 1961
-
(το πρώτο μέρος εδώ) η Μαρίνα βλέπει το περιεχόμενο του πορτ μπαγκάζ και κολλάει! τη βλέπουν κι οι άλλοι να κολλάει και μένουν αποσβολωμένοι κι αυτοί. κάτω από κουρέλι παλιάς μοκέτας ένα ολόκληρο εικονοστάσι κλεμένο και πατικωμένο σε στοίβες για να χωρέσει! ωραιότατες μεγάλες παμπάλαιες εικόνες! εκπλήσσουν τα λαμπρά τους χρώματα κάτω από το φως
-
το μεσημέρι κοιμήσου ανάσκελαζέστανε τη μέση σου δραματικάτότε θα έρθουν τα πρόσωπα της δικής σου μυθολογίας να σου χαμογελάσουν μόλις ανοίξεις την πόρταθα έχουν δόντια με χρώμα παλιάς πορσελάνης και μάτια βρεγμένα και δέρμα ζεστό και τρίχωμα λεπτόθα είναι ψηλοί πολύ κι αδύνατοιμε μακριά δάχτυλα θ´αδράχνουν τρία χρωματιστά λουλούδια ανάφυλλα βαλμένα σε χωνί από λεπτό χαρτί που προόριζαν
-
Τη μελέτη αυτή εκπόνησα το 1979 και την παρέδωσα στο τότε Υπουργείο Πολιτισμού και Επιστημών ως απαραίτητη υπηρεσιακή εργασία, που συνέταξα κατά την 8μηνη εκπαιδευτική παραμονή μου στην Αθήνα (9/5/79-31/12/79). Είναι αδημοσίευτη και προφανώς χαμένη στο τεράστιο αρχείο του υπουργικού υπογείου. Το Υπουργείο Πολιτισμού και Επιστημών, με υπουργό τον Δημήτρη Νιάνια, στεγαζόταν στην οδό Αριστείδου
-
Το γνωστό παραμύθι των αδελφών Γκριμ από τη συλλογή μου παιδικών μου βιβλίων.. Πριν λίγο καιρό ανέβασα τη Συναυλία των ζώων Grimm, Η συναυλία των ζώων Έκδ. Ι.Κ.Παπαδοπούλου & Υιού, 1961
-
1961 ή 1962, εικονογράφηση: Giacinto Galbiati (1908-1992), έκδ.: Ι. Κ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ & ΥΙΟΥ είχε ζητήσει το σχολείο που πήγαινα, τα Εκπαιδευτήρια Αγλαΐας Σχινά, να το αγοράσουν οι γονείς μας και το είχαμε σαν αναγνωστικό. πήγαινα στη δευτέρα δημοτικού.
-
Τρία παραμύθια των αδελφών Γκριμ από την παιδική μου συλλογή: Γιάκομπ Λούντβιχ Καρλ Γκριμ (Jacob Ludwig Carl Grimm) και Βίλχελμ Καρλ Γκριμ (Wilhelm Carl Grimm), 18ος – 19ος αι. Η συναυλία των ζώων, Τα τρία αρκουδάκια, Τα τρία γουρουνάκια Έκδ. Ι.Κ.Παπαδοπούλου & Υιού, 1961 το μπρούτζινο άγαλμα των τεσσάρων ζώων, το ένα πάνω στο άλλο,
-
1961 ή 1962, εικονογράφηση: Giacinto Galbiati (1908-1992), έκδ.: Ι. Κ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ & ΥΙΟΥ
-
1960.. εικονογράφηση: Γιώργος Βαρλάμος (1922-2013), διασκευή: Γιώργος Τσουκαλάς (1903-1974), έκδ.: ΑΣΤΗΡ
-
ήμουν κάποτε παιδί με όνειρα έτσι λέγαμε τότε τα παιδιά που δεν άφηναν το χρόνο τους ελεύθερο.. ήταν 1975.. ήμουν 20 χρονών.. και τα ήθελα όλα με τάξη και στην ώρα τους.. ζούσα τη μισή μου ζωή στο 301, το σπουδαστήριο ήταν.. ό,τι άκουγα στο μάθημα, το πολλαπλασίαζα.. διάβαζα όλη τη βιβλιογραφία που μας υποδείκνυαν
-
περνάει ο χρόνος και επιμένεις στη σιωπή.. την έχεις για αρετή τη σιωπή, είναι γιατί ακούς τις κρυφές σου φωνές μόνον εσύ, τις επιτρέπεις να αναπηδούν όπως θέλουν. πας κι έρχεσαι σε χρόνια και εποχές, σε πλουσιόσπιτα και γιαπιά, σε λινά και κουρέλια, μια μπρος, μια πίσω και ξανά, κι όταν βαραίνεις μέσα τους, τις
-
είπα να ασχοληθώ με μιαν αδικημένη πλευρά της κεραμικής, στον ελληνικό χώρο τουλάχιστον, παίρνοντας αφορμή από όμορφες ευρωπαϊκές και ιαπωνικές πορσελάνες του σπιτιού μου, οι ελάχιστες που σώθηκαν δηλαδή. πολύ διαδεδομένες το 1953, όχι όλες της ίδιας ποιότητας βέβαια, καθώς αγοράσθηκαν και προσφέρθηκαν από ανθρώπους με διαφορετικά βαλάντια σε μια δύσκολη για τον τόπο εποχή.
-
μπορεί κάποτε να πάτε.. να μην ξέρετε τί βλέπετε; παρά το ότι οι ανασκαφικές φωτογραφίες είναι πιο γοητευτικές, η επιτόπου επίσκεψη βοηθάει πάντα τον επισκέπτη να αντιπαραβάλει το μέγεθός του με την αρχαιότητα. σημειωτέον ότι στον εν λόγω αρχαιολογικό χώρο κάτω από την οδογέφυρα στην οδό 3ης Σεπτεμβρίου το μνημείο μόλις ξεμυτίζει από τη γη
-
πόσες αλλαγές χρόνου πέρασαν.. ευχές.. ευχές.. και; το αποτέλεσμα μετράει..
-
αφορμή για το σύντομο αυτοβιογραφικό αυτό κείμενο υπήρξε η ανακοίνωση του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών της 23ης δεκεμβρίου 2022 και οι αντιδράσεις που μαίνονται. παραθέτω εδώ την εισαγωγική πρόταση της ανακοίνωσης, από φόβο ότι το λινκ μπορεί να μην ισχύει κάποια στιγμή: Με πραγματική έκπληξη και τεράστια αγανάκτηση, πληροφορηθήκαμε για την – με υπογραφή της ΠτΔ,
-
το τοπίο των τρελών δεν το καθορίζουν οι κριτικοί της τέχνης. το καθορίζει το ατομικό ταξίδι στις φωνές, στο λόγο και τα χρώματα. η αντιπαράθεση του Βαν Γκογκ με τον δικό μας Γιαννούλη είναι μόνο μια πρώτη σκέψη, που σέρνει σε πρώτο πλάνο μιαν αδικία, πως οι άνθρωποι παραπέταξαν δύο διαφορετικούς, άλλους από αυτούς. ο
-
ο κόσμος από τα βιβλία ή ο κόσμος από τη ζωή;ο κόσμος που μας διηγούνται ή αυτός που δοκιμάζουμε;ο κόσμος μέσα από τη βιτρίνα ή και εμείς στη βιτρίνα; μεγάλωσε η φίλη κοιτάζοντας τον κόσμο απέναντι και περιγράφοντάς τονδεν αναμίχθηκε σ´αυτόν, τον παρατηρούσε και τον έκρινε, πάντα σαν δίκαιος παρατηρητής, δίκαιος, αλλά παρατηρητήςκαι τώρα που
-
λέει αυτή:τ´αφήνεις όλα για αύριοόλη μέρα δουλεύεις κι ασχολείσαι και δεν προλαβαίνεις πάλιπόσα νομίζεις ότι μπορείς να προκάμεις αύριο;σαν και σήμερα θα είναι το αύριοσήκω, πάνε, γύρνα, φτιάξε, μίλα, διάβασε, μη γελάςτα ίδια πάλιμια συγκαλυμμένη θλίψη δηλαδήλέει ο γάτος της:όλο για αύριο με αφήνειςθέλω να παίξουμε και όλο μου ξεφεύγειςπερνάς δίπλα μου τάχα αδιάφορα και
-
είπατε Γκουανταλαχάρα, αυτομάτως το μυαλό μου πήγε στα Γκαλάπαγκος. μάλιστα, όπως το ακούτε, Γκαλάπαγκος.. χρόνια πριν είχα μια κομμώτρια ευφάνταστη, πανάκριβη και ξιπασμένη.. είχα γνωρίσει με το έτσι θέλω τις συζύγους πρέσβεων, προξένων, διαιτολόγων και εμπόρων, που κατέβαιναν από τα Πανοράματα και τα συναφή. εγώ δε ήμουν μία διασημότης, με το πιο φαρδύ μου τζην
-
διάβασα κάπου σήμερα σε κάποιον φίλο ή φίλα διακείμενο ή ό,τι άλλο, δεν θυμούμαι, ότι δεν θέλει λέει να τον θυμούνται όταν πεθάνει και μετά..εντυπωσιάστηκα και βάλθηκα να σκεφτώ πάνω σ´ αυτό..έχουμε λοιπόν και λέμε: 1) θες, δε θες, θα σε θυμάται η δική σου γενιά μέχρι να μετοικήσει και αυτή, τέκνα, αδέλφια, ξαδέλφια, μαθητές,
-
ήταν γέρος πριν την ώρα του, κοντούτσικος, ξεδοντιασμένος, πατημένος, το όνομά του δεν είναι αυτό, το έβγαλα από το μαργιόλος, του πάει.. πουλούσε στις λαϊκές πράγματα απ´το χωριό του από δω παραέξω. στη δουλειά του ήταν αδιάφορος, το ένα πόδι βρωμούσε μέχρι να σκώσει τ´ άλλο, αν και όλο ναι και ναι ήτανε. «μπράβο βρε
-
καμιά φορά μονολογώ ή μονοσκέφτομαι: πώς θα γίνει τεχνολογικά εφικτό να γράφουμε στο χαρτί θες, κομπιούτερ θες, τις σκέψεις μας γρήγορα ώστε να μην προλαβαίνει να χαθεί ούτε μία πτυχή τους; ένα καλό κόλπο για να κάνεις πιο γρήγορα είναι να μη σηκώνεις τα μάτια από το πληκτρολόγιο. τα ορθογραφικά -είναι κι αυτά πανάθεμά τα-
-
σχεδόν πάνω στο μαξιλάρι μου διέκρινα στα σκοτεινά -δεν το λέω σκοτάδι γιατί δεν είναι, τυφλότητα προσεγγίσιμη είναι και όχι σαν αυτή των τυφλών που κρατούν γερά το προνόμιο της εσωτερικής καταβύθισης-, τη σκούρη μορφή του. χαμογέλασα που είχα περάσει από πάνω του χωρίς να το καταλάβω. δεν είμαι σίγουρη αν άκουσα ή το ένιωσα
-
γυρνώντας από δείπνο με τα παιδιά μου με κυρίευσε (κιόλας) μια νοσταλγία. ακούγοντας στο διαδικτυακό ραδιόφωνο τον Danny Wright να παίζει στο πιάνο το Samantha’s Theme αποφάσισα να σκαλίσω τις φωτογραφίες μου παίρνοντας αφορμή από τη σημερινή υπέροχη ημέρα. έτσι θυμήθηκα πάλι τον εξαιρετικό συντηρητή Κυριάκο Τραχανέλη που λίγο καιρό πριν έφυγε άδικα και ξαφνικά
-
ήρθε κάποτε στο γραφείο μου εκείνος ο παλιός συνάδελφος. πρώτη φορά ήταν που ήρθε και στρογγυλοκάθισε στην καρέκλα απέναντί μου. έβγαλε από τη γδαρμένη δερμάτινη σχολική του καφετιά τσάντα τρία ανάτυπα για έργα που παλιά είχε παλιά επιβλέψει. τώρα ήταν πια ένας καθηγητής πανεπιστημίου. προγέρων άσχημος ξερακιανός, αρπακτικό που άδραχνε ενστικτώδικα την παραμικρή ευκαιρία που
-
ας κουνήσω λίγο τα νερά σήμερα..ας ανακεφαλαιώσω μια πικρή ιστορία..μόλις διάβασα το χθεσινό (Δευτέρα 6 Ιουνίου 2022) δημοσίευμα της ηλεκτρέκδοσης της Μακεδονίας σχετικά με την τύχη και τους σχεδιασμούς για τον τεράστιο αρχαιολογικό χώρο που περιλαμβάνεται στο κουτί του σταθμού Βενιζέλου του πολύπαθου μετρό της πόλης μου, μου γεννήθηκε αυτόματα η ανάγκη να ανατρέξω στις
-
να άλλη μία περίπτωση που η ίδια η πολιτεία απαξιώνει τις δουλειές της για τις οποίες έχει ξοδευτεί κόπος και χρήμα: 1988, Θεσσαλονίκη, Μοναστηρίου 93, μία ανασκαφή που προκύπτει από το ξεκίνημα μιας ανοικοδόμησης, σωστικές τις λέμε τις ανασκαφές αυτές. ερευνάται ένας αρχαίος κλίβανος στον Κεραμήσιο κάμπο. και κατόπιν κάνουμε μεγάλη προσπάθεια για να διατηρηθεί,
-
1970. έγχρωμη φωτογραφία της Ολίβια Χάσεϊ-Ιουλιέττας κολλημένη στον τοίχο του δωματίου μου. 4 Χ 4 Χ 4 ήταν το δωμάτιό μου, με ροζ τοίχους και ξύλινο ταβάνι βαμμένο με λευκή λαδομπογιά. ξαπλωμένη εγώ έχω το δεξί μου πρόσωπο βυθισμένο στο μαξιλάρι και βλέπω τον κόσμο με το αριστερό μάτι. η Ιουλιέττα απέχει από μένα 3,5
-
κινηματογράφος Διονύσια. κάπως παράξενος μου φαινόταν εξωτερικά, μα μετά μου έκλεβε την προσοχή η τεράστια, ζωγραφισμένη, πολύχρωμη αφίσα του Σήμερον. εδώ είδα με τη μαμά μου το Αντώνιος και Κλεοπάτρα στα εννιά μου. πρώτη μου φορά θα έβλεπα την Ελίζαμπεθ Τέιλορ. περιμέναμε στο απέναντι πεζοδρόμιο ώρα στην πολύχρωμη ουρά. κάτι από ανοιχτές ομπρέλες θυμάμαι, έβρεχε;
-
📌 προσπαθώ εναγωνίως να σταντάρω τους δικούς μου χρόνους, είμαι σε καλό δρόμο κατά πώς εγώ κρίνω το δρόμο, συμπυκνώσαμε προ ολίγου στο τραπέζι 1,5 μήνα σε 1 ώρα με θρυλικές και εξατομικευμένες ταχύτητες, μόλις είχα κιόλας αυτοαθωωθεί παρακολουθώντας το Δαλάι Λάμα στο Bozar Center for the Fine Arts των Βρυξελλών να μας λέει σε
-
τα δύο τελευταία χρόνια, που όλοι μας κλειστήκαμε στο σπίτι, άλλος λίγο και άλλος πολύ εξαιτίας της πανδημίας, ασχολούμαι με την καταγραφή του αρχείου μου και της βιβλιοθήκης μου. κάπου είχα καταχωνιασμένα τα σχολικά μου βιβλία και τα άνοιξα, τα νεότερα από αυτά μισόν αιώνα μετά! συγκινήθηκα επανειλημμένα φυλλομετρώντας τα. έψαχνα για τυχόν ψηφιακά τους
-
το σχολικό αυτό βιβλίο σήμερα δεν περιλαμβάνεται στην ψηφιακή βιβλιοθήκη του Ινστιτούτου Εκπαιδευτικής Πολιτικής ούτε πουθενά αλλού στο διαδίκτυο.. σπάνια βρίσκεις σχολικά βιβλία από τόσο παλιά.. δεν φέρει χρονολογία έκδοσης, αλλά είναι παλαιότερο του 1964 που πήγαινα στην τετάρτη δημοτικού..
-
17:22: πιάστηκα να ταξινομώ τις φωτογραφίες της νεότητας. τα χρώματα έχουν ατονήσει, τα περιγράμματα το ίδιο. θα μπορούσα να ζωντανέψω λιγάκι εκείνες τις άτονες, του ‘70. έβαλα το σκάνερ σε λειτουργία. πάει-έρχεται θορυβώντας η φωτεινή μπάρα, το αποτέλεσμα στην οθόνη μου φέρνει δάκρυα. ανοησίες, η ζωή μου χαρίστηκε στο χρέος. βάλθηκα να σκέφτομαι τη διαφορά
-
ένα πλάσμα της γης, ζεστό, μαλακό, μεταξένιο..κοιμάται δίπλα μου, ακούω χουρχουριστή την ανάσα του.. ρυθμικό αργό χρρρρ.. πατάω παύση προσμονής της επόμενης σεκάνς και σηκώνω τα μάτια από το τάμπλετ μου.. -μικρούλη μου με κάνεις να νιώθω ευτυχία έτσι που αναπαύω το χέρι μου ή το μάγουλό μου πάνω σου και από κάτω πάλλεται χουρχουριστή
-
σέβομαι τη μνήμη και τα παιχνίδια της, πολύ, που σε πετάνε μια από δω και μια από κει. υποθέτω ότι αν μπορούσε ο άνθρωπος να καλωδιώσει το μυαλό του και να καταγράψει σε λόγο τις σκέψεις του με την ταχύτητα που αυτές προκύπτουν, τότε πραγματικά θα φαινόταν ποιος είναι ο ήρεμος, ποιος είναι ο αδιάφορος,
-
παιδί των καλών τεχνών, παρά τρίχα μέσα στην ομώνυμη σχολή, καθώς ο πατέρας μου έκρινε τότε ότι το μοναχοπαίδι του δεν πρέπει να φύγει για να σπουδάσει στην Αθήνα δίνω πάντα στο νεοελληνικό μου κόσμο στις καλές τέχνες την αρχαία σημασία του «καλός», αλλά και όλες εκείνες τις σημασίες που ο Δημητράκος συγκεντρώνει διαχρονικά (ωραίος,
-
ήταν Μάης του 1978. μόλις δύο μήνες πριν είχα αποφοιτήσει από το Τμήμα Αρχαιολογίας και Τέχνης της Φιλοσοφικής Σχολής του Α.Π.Θ. ήθελα πολύ να επισκεφτώ την Αθήνα με τα καινούργια μου αρχαιολογικά μάτια. πήγα με τη μητέρα μου ένα πολυήμερο ταξίδι τις μέρες εκείνες που στην πόλη μου είχαν ξεκινήσει οι προσεισμοί, μα διάβαζα τα
-
έβλεπα πριν την ιστορία με το ορφανό, έγκλειστο στο ορφανοτροφείο, και θυμήθηκα: τη λέγανε Στεργίου, μια ψηλή ξερακιανή γιαγιά την έβλεπαν τα μάτια μου, κομμάτι αγιούσα, καλή μου φαινότανε. πρώτη γυμνασίου, μας έκανε γεωγραφία. 20 Οκτωβρίου 1967 ήτανε, πριν από λίγο έψαξα και βρήκα ότι ήταν μέρα Παρασκευή, δεν το θυμόμουν. την περίμενα στην πόρτα
-
είναι τόσο αγαθός και ήσυχος.. ανεβαίνει στην άκρη του κρεβατιού και κοιμάται κουλουριασμένος.. διαβάζω ανακεκλιμμένη σαν την Πωλίνα Μποργκέζε εγώ, τον παρατηρώ και του κάνω: μ´αγαπάς βρε; κουνάει την πολύ ακρούλα της κοιμισμένης του ουράς. κι εγώ σ´αγαπώ χαμένε, του λέω και τρεμουλιάζει την ουρά. αλλάζω προσανατολισμό και του δίνω φιλάκι στην πλατούλα. μετά κρύβω
-
άνθρωπος των χρωμάτων εγώ, έπεσα πάνω του τώρα δα μετά από πολλά χρόνια. όντας νέα με λαγαρή μνήμη, μπορούσα να το απαγγέλω απέξω ως το στίχο «των βημάτων μου η τάξη». κάποιος αυτάρεσκος φίλος, ξεδιάλυνα μέσα μου αργότερα πόσο αλλαζών ήταν, ζούσε ακόμη τότε, κατοικούσε σε σπίτι στρωμένο με άσπρα και μαύρα πλακάκια σ´ εναλλασσόμενη
-
είχαν περάσει τα μεσάνυχτα. είχε πολύ πυρετό ακατέβατα, παρενέργεια του εμβολίου, αλλά η λογική της δεν της έφτανε για να νιώσει καλύτερα. από μέρες σκεφτόταν ότι δεν έχει σημασία αν θα έχει πυρετό γιατί θα γνωρίζει την αιτία που θα τον προκαλεί και δεν θα ανησυχεί, οπότε θα θυμηθεί πώς είναι να έχεις πυρετό. η
-
Οι καταλήψεις, είχε πει επανειλημμένα ο Κυριάκος Μητσοτάκης, θα φύγουν την επόμενη κιόλας ημέρα και εγγυήθηκε καλά δημόσια πανεπιστήμια συνδεδεμένα με την αγορά, που δεν θα είναι άνδρα κουκουλοφόρων και διακινητών ναρκωτικών. άνδρα η Γιούροτουντέι, στο ράπτη με ανέβασε συνειρμός τις: οκτώβρης 1979. βρισκόμαστε στο χωριό Μαργαρίτα της Πέλλας και πραγματοποιούμε καταγραφή των εικόνων της
-
αντάμωσαν ο τρόμος με τον έρωτα, η ύλη εγκαταλείφθηκε εύκολα, η ζωή συζητήθηκε στιγμιαία, ένα φύλλο νάιλον στρώθηκε πάνω σ´ ένα κομμάτι πράσινης γης που μαράθηκε σιγά-σιγά κάτω από το σώμα μου, λούστηκα με τα κορίτσια στη σειρά μπροστά στην κρύα βρύση με θεατές τους νεαρούς της γειτονιάς, τα μπράτσα συναντήθηκαν με τις ψυχές, ο
-
τόσοι άνθρωποι, μερικές χιλιάδες πια, βασανιζόμαστε άδικα τρέχοντας πίσω από έναν θολό σκοπό κάποιων άλλων, που φαίνεται επιτούτου ακατανόητος γιατί ξεφεύγει από το μέτρο της λογικής και αναρωτιέσαι Είναι δυνατόν να μην βλέπουνε την πραγματικότητα; τόση απώλεια (δυνάμεων, χρημάτων, ποιότητας, ιστορίας, αγάπης στον θεσσαλονικιώτικο λαό, στον ελληνικό κόσμο, συνέχειας, αξιοπιστίας); ένα χρόνο πριν, με αφορμή
-
εισαγωγή χαρίεσσα με θεωρητικολογίες ποσοτικά επαρκείς: εσύ Εύα, εσύ Ματούλα, φορμάρεται η πλάνη; ποια είναι αυτή; είναι η εικόνα που νομίζεις ότι βλέπεις χωρίς να τη βλέπεις στ´αλήθεια. αντικατοπτρισμός μιας ιδανικής όψης που δημιούργησες πόντο-πόντο από γεννησιμιού σου. πήρες επιλεκτικά ό,τι θα ήθελες να έχεις και ό,τι σου έλειψε και ό,τι νόμισες πως σου είναι
-
δυο άνθρωποι που πολύ εκτιμώ, πάνω απ’ όλα, ο Χρήστος Φ. Μαργαρίτης, επιμελητής της έκδοσης με τίτλο Φώτης Κόντογλου. Από τον «Λόγο» στην «Έκφρασι». Με ζωγραφιές και με πλουμίδια απ’ το χέρι του ίδιου του συγγραφέα και της ομότιτλης έκθεσης στο Μουσείο Μπενάκη, και ο Αλέξανδρος Γερ. Μακρής, συνάξιος επιμελητής της έκθεσης ομοίως, μου χάρισαν
-
αφιερωμένο εξαιρετικά στους λάτρεις του χρήματος, που ντύνουν τη λατρεία τους με πέπλα σαλώμεια (see-through καταστάσεις). αφιερωμένο εξαιρετικά σε κείνους, που κεφαλαιοποιούν την αντιπάθειά τους προς πρόσωπα, χρησιμοποιώντας εύπεπτα από τον κοσμάκη επιχειρήματα (τέως vs νυν και τούμπαλιν). αφιερωμένο εξαιρετικά στους τιτλούχους, ειλικρινείς με φωτοστέφανο, που κρύβονται πίσω από επιτηδευμένες επεμβάσεις στην εικόνα τους (κυριολεκτικές
-
την άνοιξη του 1982, ανάμεσα στα σουτζουκάκια αλ´εζυπσιέν του Όλυμπος-Νάουσα και στο ονομαστικό ευρετήριο του Ντελεγιέ και ενδελεχή συζήτηση -όλο τέτοιες κάναμε μαζί με αμέτρητη πλάκα-, αποφάσισα, με τη σύμφωνη γνώμη του πάντα, αν το μωρό που περίμενα είναι κορίτσι να το ονομάσω Ειρήνη και αν είναι αγόρι Νικηφόρο. έτσι έλεγαν τον πατέρα του μου
-
πήγα μια μακρινή ερημική βόλτα.. στο σκοτάδι πηγάζουν οι παλιοί συνοδοιπόροι, οι χαράκτες της ζωής, αυτοί που με κόπο έδιωξα από το σπίτι..
-
η Μαρία, το ρετιρέ με τη γωνιακή βεράντα και τα ασήκωτα φερ φορζέ έπιπλα, τις λουλουδάτες τέντες με τα κρεμάμενα κρόσια που κυμάτιζαν στο αεράκι μαυρισμένα από το καυσαέριο, τα ψηλά πορτοπαράθυρα με τα γαλλικά παντζούρια, το κλειδωμένο στα περισσότερα σπίτια σαλόνι εδώ ανοιχτό, με τα δανέζικα έπιπλά του και τα πολυεπίπεδα κρυστάλλινα τασάκια, τα
-
17:22: έπιασα να ταξινομήσω τις φωτογραφίες της νεότητας. τα χρώματα έχουν ατονήσει, τα περιγράμματα το ίδιο. θα μπορούσα να ζωντανέψω λίγο εκείνες τις άτονες, του ‘70. έβαλα το σκάνερ σε λειτουργία. πηγαίνει-έρχεται θορυβώντας η φωτεινή μπάρα, το αποτέλεσμα στην οθόνη μου φέρνει δάκρυα. ανοησίες, η ζωή μου χαρίστηκε στο χρέος. βάλθηκα να σκέφτομαι τη διαφορά
-
πάσχω από νεοπάθεια 😄.. θέλω να διαβάζω συνεχώς ό,τι καινούργιο, ό,τι νάναι, όπως νάναι, διαβάζω γρήγορα σα μηχανή, το μυαλό μου καλπάζει ανησυχητικά, τα κενά στη μνήμη μου της προπερασμένης εβδομάδας εξαφανίστηκαν, κακώς είχα ανησυχήσει, είναι που απορρίπτω κάθε τι άχρηστο και θα είχαν μαζωχτεί πολλά άχρηστα κι ο χώρος είναι μεγάλος και μικρός μαζί,
-
εδώ έπηξα στη χαρτούρα, εγώ που απαρνήθηκα το χαρτί από το 1993 και δώθε προς χάριν του υπολογιστή…φυσάει και ο κλιματισμός και τα παίρνει, τί να πρωτομαζέψω δεν ξέρω.ωστόσο ασχολούμαι με έρωτες και είμαι συγχωρεμένη, λέω, μέσα στη χάρτινή μου αταξία.έρωτες έμμετρους παρακαλώ, όπως τους κατέγραψαν πάλαι ποτέ γραίες, πιθανώς επηρεασμένες από τα επιτοίχια ημερολόγια,
-
είναι λίγες ώρες τώρα που σκανδαλίζομαι να σωπάσω οικειοθελώς να μην ακούσω ποτέ ξανά τη φωνή μου ούτε κανείς άλλος την ακούσει εκούσια επιλογή της σιωπής.. αν πάψω να μιλώ τι θα μου συμβεί; θα θορυβεί βουή μες στο κεφάλι μου; θα σκεπάζω τ´ αυτιά μου μη την ακούω; σαν ξερά φύλλα στον αέρα θα
-
με όρισες αγάπη και με έθρεψες με δύναμη εκτινάχθηκα στο σύννεφο μαζί ακολούθησες θαρρώ για λίγο μα σύντομα με άφησες να πέσω να χαθώ να σβήσω αδιάφορος.. κατόπι να προσποιηθείς πως φλόγα έγινες και σώζεις τη χαρά που δε μου έδωσες πέφτω διαρκώς.. και πάλι μόνη μου σηκώνομαι και πάω πίσω και δονούμαι
-
το είχα γράψει με το κραγιόν μου ψηλά πάνω στα φύλλα της ντουλάπας από φορμάικα και πρόσεχα για μήνες μη και το σβήσω κατά λάθος. πρώτα σε αγνοούν, μετά σε κοροϊδεύουν, μετά σε πολεμούν, μετά τους νικάς. παντού γράφουνε ότι το είπε ο Γκάντι, μα δεν έχει και πολλή σημασία. σημασία για μένα είχε που
-
χέρια ζεστά, τα ανασηκώνω σε έκταση, τόσο ίσαμε να πάρεις το σινιάλο να πάψω να θέλω γίνεται; να μείνω στην άκρη της σιωπής.. χέρια στο πλάι, ανοιχτά φτερά με σπουδή να χαϊδεύω.. κόκκινη πετσέτα, πτυσσόμενο κλειδί που κρύβεται στη λαβή του, μια μπροσούρα από το μέγαρο μουσικής, τα κεριά που σβήσανε, η γωνιά του
-
λέω να γράψω για τον άνθρωπο που τον κατάπιε το σύστημα. τον είδα και τόσο καυχησιάρικα ανόητο, έως χίλιες πολλές φορές, τον εκμεταλλεύτηκε και τον πέταξε στη μπάντα η υπόκωφη αλητεία. θα γράψω και για την αίσθηση του τελειωμένου χρόνου, που μου τον θυμίζει κάθε φορά η πεζοπορία μου στους δρόμους της πόλης. τους ξέρω
-
η εμπλοκή των αρχαιοτήτων με τα δημόσια έργα δεν ξεκίνησε φυσικά με το …μετρό. μια ανάλογη ιστορία, μικρότερη σε έκταση, αλλά όχι σε σημασία για την πόλη μας, είναι η διάνοιξη της οδού 3ης Σεπτεμβρίου το καλοκαίρι του 1980. χωρίς άλλη ειδοποίηση, ένα ωραίο πρωί, μία μυθικών διαστάσεων μπουλντόζα της ΜΟΜΑ με το γιγάντιο μαχαίρι
-
με αφορμή μια σημερινή συζήτηση που είχα σε φιλικό μου περιβάλλον, θα επιχειρήσω μία οριακά εκλαϊκευμένη επεξήγηση ώστε να καταλαβαίνουμε όλοι τα ίδια πράγματα, όπως έχουν και όχι στο περίπου. πολύς κόσμος δεν αντιλαμβάνεται γιατί γίνεται αυτή η συζήτηση τώρα για τη μεταφορά ή όχι των αρχαίων της Βενιζέλου. καταλαβαίνει γενικότητες του τύπου η κυβέρνηση
-
κατέβηκα στην Αθήνα το Μάη του 1979 για να ορκιστώ. είχα λάβει μέρος στις εξετάσεις των βυζαντινών στις αρχές του παγωμένου Γενάρη του 1979. ήταν οι πρώτες εισαγωγικές εξετάσεις στην αρχαιολογική υπηρεσία, που γίνονταν μετά από πολλά χρόνια. εγώ ήμουν τσαμπιόνι στα κλασικά, βυζαντινά κουτσοκάναμε στο πανεπιστήμιο (ο Πελεκανίδης είχε αποθάνει και μόλις είχε έρθει
-
όπως όλοι όσοι ανακατώνονται σοβαρά με δαύτα, τίποτε δε γράφω (με την αρχαία ή τη σύγχρονη έννοια της λέξης) απλά για να το κάνω, δεν βιοπορίζομαι άλλωστε από αυτά. πάντα κάτι σκέφτομαι και θέλω να το βγάλω από μέσα μου, καμιά φορά με βαραίνει πολύ και εξωτερικεύοντάς το ελαφραίνω, έτσι ώστε όταν τουλάχιστον εγώ θα
-
επειδή ένας, που η πολιτεία τον τίμησε και τον έκανε διευθυντή μιας υπηρεσίας της, κι όταν έχει αφυπηρετήσει, του έχει μείνει το κουσούρι και εξακολουθεί να σκέφτεται σα διευθυντής, ακόμα κι αν οι νεότεροι του λένε κάθε μέρα με όλους τους τρόπους ότι τώρα αυτοί κάνουν κουμάντο και αυτός να το βουλώνει και να κοιτάει
-
αυτή τη στιγμή τα δημοσιεύματα στα ΜΜΕ που έχω στα χέρια μου και αφορούν τη Βενιζέλου, άρχισα να τα μαζεύω το 2012, πλησιάζουν τις 2.000. μαζεύω τα πάντα, ό,τι πέφτει στην αντίληψή μου. εκεί στην Κίνηση είμαστε μια ωραία πολυμελής παρέα με έναν κοινό σκοπό, να κρατήσουμε ακίνητο στη θέση του, κατά χώραν, in situ,
-
ναι, το μυαλό μου είναι ο μεγαλύτερος εχθρός μου… αυτό παλεύει με το συναίσθημα μου με λύσσα… κι όταν το συναίσθημα επικρατεί, εγώ σκέφτομαι με το μυαλό μου ότι χάθηκα… κι όταν το μυαλό μου επικρατεί, εγώ νιώθω με το συναίσθημα ότι σε έχασα.. όλα στη μάχη ισορροπούν εν τέλει.. πέμπτη 30 νοεμβρίου 2017
-
ο κρετίνος τη δύναμή του δοκίμασε να γίνει τόση όση στα κύματα να τον πετάξει ήξερε πως με φουρτούνες θα μπλεκε μα αμέσως χαμένος στην ιδέα της απώλειας μιας μεγαλοσύνης που συχνά πρόβαρε στον καθρέφτη κοιτάζοντας φιλάρεσκα ένα συνηθισμένο μάλλον είδωλο τί θα έμενε μετά το νέο ξεκίνημα φαντασιώθηκε και αναθάρρησε τότε όλα ξεκίνησε να
-
τραβάω γραμμές, πυκνές παράλληλες, πυκνές κάθετες, πυκνές πλάγιες, αναποδογυρίζω το χαρτί προς όλες τις κατευθύνσεις που μου επιτρέπει η στήριξη του καβαλέτου ή της αγκαλιάς μου, ώστε οι πολλές γραμμές να καλύψουν η μία την άλλη χιαστί και στο τέλος να φαίνεται το χρώμα ενιαίο.. κάθε φορά που πάω να αλλάξω χρώμα, οπισθοχωρώ για να
-
ξαφνικά ο κόσμος μου φαίνεται πολύ μεγάλος νόμιζα ότι μπορώ να του δίνω εγώ μέγεθος αυτό που θέλω και μπορώ τέτοιο που να χωρώ μέσα με όλες τις γωνίες μου κάθε φορά μα έχασα την ικανότητα απώλεσα τη δημιουργικότητά μου λέω σαν να πατήθηκε από μόνο του ένα παραπεταμένο κουμπί κι έγινα μέρος ενός τεράστιου
-
υπέθεσε πως τον αγκάλιαζε πόσος είναι ο άδειος κύκλος ανάμέσα τους όταν καμπυλώσει τα χέρια της και τα δέσει; επιχείρησε αναπαράσταση να είναι σε όλα έτοιμη σαράντα πόντους διάμετρο βία σαρανταπέντε το κορμί του δεν χωράει έτσι δεν θα δέσει ποτέ τα χέρια της πίσω του ακατάλληλη χαμογέλασε με την προοπτική της μισής αγκαλιάς η
-
τα τυραννικά βράδια επιθεωρούν σαδιστικά τη μέρα που πέρασε τα άδεια χρόνια κυλιούνται στα φθαρμένα σεντόνια πάρε μου τη μνήμη πρώτη μήπως αρχίσω πάλι από την αρχή
-
θέλησα να προβάρω τη σιωπή μου καθώς πίσω ν’ αφήσω ετοιμάζομαι ζωή ολόκληρη πέρασε τόσο γρήγορα πολύ όμορφη δεν ήτανε μοναχική την έζησα στον κόσμο μέσα μπορούσα και καλύτερα μα τον τρόπο δεν εγνώριζα ακόμη δεν τονε γνωρίζω καταφύγιο προσωπικό ήσυχα οργανώνω να κρύβομαι σαν κάποτε εκεί στον ίδιο τόπο μα σ’ άλλο χώρο κι
-
ο μπαμπάς μου πήρε προίκα από τη μάνα μου 300 χρυσές λίρες αγγλίας και με τις 210 αγόρασε το 1953 τη μονοκατοικία που γεννήθηκα (για την ακρίβεια στο Άσυλο γεννήθηκα). το σπίτι μου ήταν εβραίικο, είχε χτιστεί το 1938 στην οδό Ηπείρου (για την οδό Γαλανάκη στις αρχές του 20ου αιώνα στη συνοικία Τράνσβααλ θα
-
παράξενα δεν ενεδρεύει στ´όνειρο η θεραπεία της ψυχής;
-
άνοιξα τα μάτια μου απότομα εκεί που είχα αφαιρεθεί και ταξίδευα άηχα σε ανέκφραστα και ασχημάτιστα περιεχόμενα χωρίς διάθεση ομολογώ χωρίς νεύρο είναι γιατί σκέφτηκα πως ποτέ δεν αφιέρωσα κάτι στον αγώνα σου ναυτίλλεσαι αργά πάνω στο νερό της μνήμης σου κι αυτό καραδοκεί να σηκωθεί ψηλά μόλις εσύ χαμηλώσεις τους ώμους σου λέει ψέματα
-
πιέζομαι να κάνω κάτι να καταφύγω σε κείμενα άλλων; μα δεν θέλω να ξεφύγω από τη φυλακή μου τί θα πει όταν λένε ότι τα περιθώρια στενεύουν; μή ελαστικό περίγραμμα το λεξιλόγιό μου στενεύει κι αυτό δεν έχει σημασία μέσον είναι οι εικόνες πολλές μα η φυσική επιλογή διαλέγει μία ο κόσμος εντός μου φουσκώνει
-
η περίεργη αίσθηση. το απομυθοποιημένο. τυχαία η λέξη της ήρθε στο μυαλό? αισθάνεται περίεργα, έξω από τον εαυτό της. ένιωσε έναν τρόμο στιγμιαίο που την παρέλυσε. ζαλάδα και αδυναμία να ανασάνει. όπως τότε πριν ενάμισυ χρόνο, που ξυπνούσε τα βράδυα τρομαγμένη. ανασηκώθηκε και άναψε το φως για να διώξει τον εφιάλτη. μπορεί κιόλας ο νους
-
άνθρωπος των χρωμάτων εγώ, έπεσα πάνω του τώρα δα μετά από πολλά χρόνια. όντας νέα με λαγαρή μνήμη, μπορούσα τότε να το απαγγέλω απέξω ως το στίχο «των βημάτων μου η τάξη». κάποιος αυτάρεσκος φίλος -μάλλον φίλα διακείμενος παροδικά παρά φίλος, ξεδιάλυνα μέσα μου αργότερα πόσο αλλαζών ήταν- κατοικούσε σε μικρό διαμέρισμα με σαλόνι στρωμένο
-
με απασχόλησε για λίγο η λέξη «γκουρού» οι δημοσιογράφοι διαγκωνίζονται για τους τίτλους χρησιμοποιούν ό,τι νομίζουν ότι θα κάνει εντύπωση και συ το ίδιο κάνεις πειράματα εντυπωσιασμού σίγουρος για το αποτέλεσμα είναι γιατί σου αρέσει να μαζεύεις ευμενείς χαρακτηρισμούς είναι γιατί μελετάς τις απαντήσεις στα ερωτήματα που θέτεις εύστροφος πατάς δυνατά όπου σταθείς και το
-
το πρωινό αχνοφέγγει χειμώνας είναι η ώρα επτά στο κρεβάτι καθισμένη ανατολίτικα ακούει προσεκτικά τη σιωπή την τυλιγμένη γύρω της έξω αέρας να φυσά ξεκίνησε τα τενεκέδια που κυλάν στο δρόμο τη διαλύουν άσπλαχνα μα πόσο τη χρειάζεται τη σιωπή αυτή.. “πουλιά πετούν όταν φυσά αέρας;” αναρωτιέται -κάθε φορά που ο βαρδάρης σφύριζε αυτή το
-
Διαμαντή Ολύμπιου, ένας δρόμος που καταλήγει στη Δωδεκαννήσου. τον παίρνω ανάποδα. φωτοτυπείο, είδη δώρων, χριστουγεννιάτικες αηδίες, ελληνικό πρατήριο σιγαρέττων Γεωργίου Μυρώνη αριστερά μου κλειστό, ζαχαρώδη ποτά Πολυχρόνη δεξιά μου κλειστό, αλλαντικά τυροκομικά Τάσος ανοιχτό, αποθήκη.. ζαχαρώδη ψιλικά Καπουσούζης ανοιχτό αριστερά μου, στη γωνία με την Ερνέστ Εμπράρ μαγαζί που πουλάει μπαχαρικά παλιό.. μια σκέψη περνάει
-
ξημέρωσε Σάββατο 12 Ιανουαρίου σήμερα και η μέρα είχε κιόλας προχωρήσει όσο η Έλλη να εγκαταλείψει το κρεβάτι. σκεφτόταν με ταχύτητα και ανάκατα τα παρόντα και τα παρελθόντα, καθόλου μέλλοντα ανάμεσά τους, και, πριν πονοκεφαλιάσει, σηκώθηκε. πολλούς μήνες τώρα καταγράφει σε λευκά φύλλα χαρτιού τις σκέψεις της ή γράφει γράμματα που δεν σκοπεύει ποτέ να
-
νομίζοντας ότι θα ζήσω αιώνια, μάζευα και μαζεύω ό,τι μου κάνει εντύπωση ή με ευχαριστεί. το μόνο πλάσμα μου που θα ζήσει ως την πυρηνική καταστροφή είναι το βιβλίο μου.. τι στο καλό, δεν μπορούν να καούν τόσες βιβλιοθήκες ακόμη και πόλεμος να γίνει.. έτσι, αιώνια υποτιθέμενη, κράτησα μια σημείωση από τον κατάλογο μιας έκθεσης
-
όταν ήμουν μικρή, κάθε νύχτα Θεοφανείων περίμενα πώς και πώς να καταφτάσει στους αρμένηδες γείτονες η χορωδία της εκκλησίας τους για να ψάλλει με αγγελικές φωνές τα κάλαντα. δεν καταλάβαινα γιατί η μαμά μου τα έλεγε κάλαντα, κάπως με τα Χριστούγεννα μου τα μπέρδευε, αλλά δεν μου είχε πει ποτέ καθαρά ότι την επομένη, 7
-
τεράστιο φανάρι πλέεις στον ωκεανό της πίστης μου σε σένα λεπτά δερμάτινα λευκά πετάσματα τα βλέφαρα το φως σου αγκαλιάζουν και τηρούν σε υποθετικά ουτοπικά ταξίδια παρασύρομαι καταστρώνω ανέλπιδα σχέδια με φώτα και σκοτάδια μπερδεμένα έτσι που σηκώνουν ψηλά το θυμό μου τότε σαν αγριεμένη μηχανή γρυλίζω κι ύστερα κοιμάμαι πανύψηλη κάτω από τα χαμηλά
-
«μπορώ να σε αγγίξω;» τον ρώτησε χρόνια μετά που τον ξανάδε («να σου χαϊδέψω τα μαλλιά» εννοούσε) εκείνος χαμογέλασε σιγανά το χαμόγελο έτρεμε κίνησε μαζί αμυδρά και το κεφάλι προς τα κάτω ήθελε να δείξει έτσι «ναι» μια φορά ήταν αρκετή μα το κίνησε φανερά μπορεί και τρεις που έσβησαν αργά μέσα του κινήθηκε πολλές
-
τα επίπεδα του συναισθήματος νιώσε και ταξινόμησε: αν υποφέρεις, άφησέ το να κυλήσει όπου βγει μπορεί και να μικρύνει ή να σε σύρει ανύποπτα μπορεί μα εσύ θα είσαι υποψιασμένος κι αν αγαπήσεις θυμήσου να το ακούεις ούτε πομπώδες είναι ούτε υπόκωφο ακούγεται με όρους καθημερινούς συχνά κι αν αδιαφορήσεις φυλάξου αύριο μπορεί να αλλάξουν
-
υποχρεώνω το κορμί σε μεγάλα βήματα ένα-δύο, εν-δυό σαν σε παρέλαση να βρίσκομαι προσέχω κιόλας μη χάσω το ρυθμό καλός τρόπος διατήρησης ενός παρελθόντος που οπισθοχωρεί δευτέρα 9 νοεμβρίου 2015, μεσημέρι ήταν μια στεγνή μέρα περπατούσα το μεσημέρι στο ίδιο πεζοδρόμιο ακούγοντας τα βήματά μου καμιά λέξη δεν είναι τυχαία όταν γράφεις αλλά οι αφορμές
-
αφήνω τον καιρό να περνάει κάτω από μένα κυλάω πάνω του σιωπώντας μέσα μου μιλάω ακατάπαυστα φτάνει που ακούω εγώ υπήρχαν καιροί που νόμιζα σημαντικό να ακούνε οι άλλοι ό,τι άκουσαν, άκουσαν έτσι κι αλλιώς οι άλλοι λιγόστεψαν πολύ πήρε ο καιρός τους περισσότερους πήρε η μνήμη μου άλλη θέση ταξίδεψαν κι αυτοί όλοι ταξιδεύουν
-
σπίτια κλειστά σκυμμένα προς τα μέσα παράθυρα ανοιχτά για να κοιτάζουν έξω τρύπες στη μοναξιά που εγκαταστάθηκε και όλοι κάνουν πως δεν το γνωρίζουν κυριακή 7 φεβρουαρίου 2015
-
μαύρη ψυχή πετάει πάνω μου τείνει να σβήσει στον ορίζοντα αρνήθηκα να συναινέσω στη μανία του όσο ζούσε αντιστάθηκα ήθελε να λιώνει κάθε ανάμνησή μου σε πικρό διάλυμα κοινοτυπίας κακότητα που τον συνέπαιρνε να ψιλοκόβει την καρδιά μου γιατί έζησα ζωή γεμάτη -την πλήρωσα ακριβά που την αγόρασα και τόξερε- είχα τη δύναμη ν’ αντέχω
-
όταν ο πόνος που η επιθυμία προκαλεί στο κέντρο του κορμιού κοπάζει ο ύπνος είναι ευθύγραμμος εγκεφαλογράφημα στενή μακριά ατέλειωτη γραμμή ως την ώρα που το ρολόι ταράζει τη γραμμή που χορεύει τότε τρελαμένη ξύπνησα και χαμογελώ για να αντέξω πάλι τη μονοτονία δεν κυριολεκτώ βέβαια η λέξη μονοτονία είναι χωρίς περιεχόμενο υπάρχουν τόσα πράγματα
-
δεν θέλω να επιμένεις ταξίδεψε στο χρόνο σου με το τρένο σου με το κρασί σου δεν πρόκειται να γίνω άλλη εσύ θέλεις αγάπες μιας μέρας αλλά αγάπες ποιος έχει διάθεση για ψευδεπίγραφους ρόλους τώρα; να προσβάλω τη μνήμη της ελπίδας μου; γιατί να εργαστώ ενάντιά μου; μήπως δεν ξέρω πώς να σκεπαστώ για να
-
σεπτέμβρης του ´16, τετάρτη ανάμεσα σε πάγκους και καφάσια δρόμος στενός αφέθηκε να περπατούν οι αγοραστές. στην άνοδο πέτυχα σχεδόν δίπλα την Τουλίνα ξανθιά βαμμένη όπως πάντα. το χρώμα ξεχείλιζε απ´το περίγραμμα των χειλιών ροζ μωβ παλιομοδίτικο με καφετιά χοντρή γραμμή ολόγυρα μου διέφυγαν οι άλλες λεπτομέρειες. δεν πρόλαβα να χαιρετήσω το βλέμμα έριξε αλλού
-
δε μπόρεσα κι απόψε να βγάλω από πάνω μου αυτό που με βαραίνει εικόνα θα το κάνω περιγράφοντάς το μήπως το σκορπίσω τερτίπια δανεικά από την τέχνη μου είναι τούτα να κοντούτσικος άτριχος βραχνάς θρονιάστηκε στο λαιμό μου και με κοιτάει με μάτια γουρλωμένα και πρέπει εγώ να αποστρέφομαι να μη νομίζει ότι
-
αυτοί που γράφουν είναι παραμυθάδες και ολα τα ανακατώνουν, αλήθειες και ονειροφαντασιές. όταν το κάνουν όπως λάχει, έχουν πιο πολλή πλάκα. η Κρουέλα ντε Βιλ που έκλεψε τα 101 σκυλιά της Δαλματίας μου δάνεισε το όνομά της την εποχή που είχε διαγωγή κοσμιοτάτη, η παιδική μνήμη είναι αδυσώπητη και ο Μπορίς είναι υπαρκτός ελληναράς. στον
-
στο Πανικάλε εμπλέξαν τις δαντέλλες κι όσο να φτάσουν με τ´ άλογα στη Σιένα ο δρόμος έγινε άβατος άνεμος αναπάντεχος σηκώθηκε και χάραξε νέο τοπίο με σημάδια μαλακά κι έπειτα δύσβατα έως ξερά και ανεπίστρεπτα αρρώστιες του φόβου και της ατολμίας σ´ενέδρα στήθηκαν επιστροφή να μην υπάρξει κανένα γύρισμα στη βάση της υπακοής
-
σου έδωσαν ζωή από υποχρέωση κι αυτή σε άφησε να περιμένεις στο σκοτεινό δωμάτιο εσύ πάλι την άφησες ν´αποφασίσει για σένα σαν μαλακή καρδιά που προσποιήθηκε του κόσμου τη σκληρότητα πως φοράει αντίστασης προσαρμογή καθώς ο σκληρός το χώμα αδιάφορα αγγίζει μα τον ουρανό αδυνατεί κι ούτε καν ψηλά τον νοιάζει να κοιτάζει
-
πολύς λόγος γίνεται για την ελπίδα που πεθαίνει πάντα τελευταία και όπως βαριέμαι τα κλισέ σαν τρόπος βολικός που είναι να βγαίνουμε απ´τα δύσκολα και τα αποστρέφομαι μόλις τα συναντήσω να η φρασούλα τώρα ξεμυτάει θρασύδειλη με άρπαξε -έξυπνη νομίζω εγώ πως είμαι- και κολυμπάμε οι δυο μας στον αφρό στενά πιασμένες αγκαζέ σάμπως
-
έκλεισε το στόμα μου πίκρισε η γλώσσα μου άνοιξα παράθυρα μα φως δε μπήκε νύχτωσε ξανά χωρίς να είναι η ώρα άδειασε ο χρόνος από μνήμες το σπίτι σώπασε το φως δεν θα ανάψει απόψε τώρα που κατάλαβα πως ζω καθισμένη στα σκαλιά μιας καμένης ύπαρξης δεν είσαι πουθενά κάτι ληθαργικά όνειρα
-
στον W.R. είναι ελευθερία ν´αναθυμάσαι μόνη σου με πόση δύναμη περιτύλιξες νου και σώματα; παροδικά το ενέκρινε και κείνος και αφέθηκε να αιωρείται πλήρης μπροστά στους προβολείς που παίρνουν ένταση και χρώματα απ´ την αναμενόμενη χαρά που πια συμβαίνει αφ´ εαυτού σου διάλεξες πως μόνο τη μνήμη σου χρειάζεσαι σαν ικανή να τη χειρίζεσαι
-
τους ανθρώπους τους κατατρύχει η μοίρα τους.. πεθαίνουν όπου έζησαν ζουν όπως δεν ξέρουν γελάνε όπου έκλαψαν μισούν αυτό που αγάπησαν σφίγγουν πάνω τους όσα παράτησαν απωθούν ό,τι τους άγγιξε ξεχνούν τα μάτια που τους κοίταξαν αφήνουν πίσω χείλη που τους φίλησαν ζητιανεύουν όσα κρατούν ο τρόμος τους σαστίζει τα αυτονόητα η ελαφρότητα βαρύτερη
-
η στροφή προς τα μέσα εσύ πότε με το καλό; ρωτούσαν την κοπέλα μικρή, μόλις 27, και φοβότανε τη μοίρα της μην απογοητεύσει τους επενδυτές της. σκληρή η μοίρα της την καταχέριασε ακόμη κι όταν της έκαμε τη χάρη να συναντήσει το δυνάστη της. γύρισε μέσα της και κρύφτηκε βαθειά η κοπέλα. κρυμμένη έτσι
-
κοντός δρόμος, αδιέξοδος, όσο να μάθεις πως λησμονιά δεν υπάρχει εκεί που ακούμπησες τη ζωή σου όλη για να πιεις ένα φιλί κυριακή 22 φεβρουαρίου 2015
-
λέτε συχνά μια φράση στερεότυπη αντιγραμμένη πως η αγάπη άργησε μια μέρα φράση καλή που σας βολεύει να θορυβείτε με ποιητικό νομίζετε τρόπο δεν πιστεύω σε λογοτεχνίζουσες διατυπώσεις ούτε για να περνάει η ώρα δεν τις θέλω εδώ ποτέ δεν ήρθε η αγάπη τα πρόσωπα γίναν φωτογραφίες που ξέβαψαν στο φως η αναμονή έγινε
-
για έναν περίεργο λόγο νομίζω πως δεν θα μου αρνηθείς ένα ταξίδι στη Βενετία. λευκός αχνός να ατμίζει το νερό μέσα στη νύχτα θολό πρασινωπό μαρμάρινο θαρρείς γεμάτο είδωλα φαναριών και φασάδες που πάλλονται αφήνοντας τα φώτα τους να ρεύσουν μέσα του ωχρά και κίτρινα σαν το φοβισμένο μου πρόσωπο μπροστά στην άρνηση πορτοκαλιά
-
ο ήλιος πάντα θα λάμπει, με μένα ή χωρίς εμένα τα σιτάρια θα κιτρινίζουν κυκλικά και θα θερίζονται τα δέντρα θα ξεδιψούν σε απρόοπτες διαδρομές νερού οι αιωνόβιες χελώνες θα λιάζονται κροταλίζοντας τα καύκαλά τους. θέλω να βυθιστώ σε όσο παραπάνω φως μπορώ όσο ακόμα υπάρχει χρόνος και έχω φωνή και θυμικό χωρίς
-
στον έντιμο Θάνο γιατί απάλειψε τα όρια; γιατί ταξίδεψε άπονα εμπρός; γιατί βιασύνη επέδειξε και αλυπία;. ποιος να ΄θελε να κλάψει για την απώλειά της άραγε; ως αθώα δεν μπορούσε ούτως ή άλλως να υφίσταται είναι εκείνος που την έσπρωξε απ’ τα κάγκελα με τον τρόπο του, να παίρνει από αυτήν το μέρος πάντα,
-
ένα ανθρωπάκι δάνεισε για λίγο τη ζωή του στο όνειρο. θα την ήθελε να μείνει για πάντα δανεική κι αγύριστη, τώρα που μεγάλωνε, και μάλιστα άσχημα και άσχημος, και είχε πιο πολύ ανάγκη το παραμύθι. το μετονόμασε σε τυχερό του, γιατί ήταν από κείνους που πιστεύουν στην πρόκληση αποτελέσματος άμα το θες πολύ και το
-
μου πήρε καιρό όσο ν´ αποφασίσω ότι έσφαλα τα μάτια μου πως έκλεισα από το φόβο της απώλειας κάθε πιθανότητας ν´ αγκαλιαστώ μ´ ένα κορμί λερό από συγκεχυμένα πάθη ατιθάσευτα. εκκώφευσα στη μόνη αλήθεια που αυτός εκραύγαζε. κι όμως ακόμη δέσμια του εαυτού μου διαδράμω ατέρμονα τον κύκλο με κέντρο το φόβο δευτέρα
-
έπνιξες στο στήθος το γήινο λόγο μη τυχόν και ακουστείς δεν μεταφράζεις τίποτε μέσα σου όλα μόνο συμβαίνουν και μόνο ρέουν και κατευθύνονται στη θάλασσα που καταδεκτικά θα τα ρουφήξει σαν συνέπεια της ροής προς το κατώτερο μεγάλο. ούτε βουή ούτε ψωμί. διάλεξες γωνιά για να σταθείς στο ένα πόδι ασκήσεις ταπεινότητας στο
-
σ’ ακολουθώ με κάθε ευκαιρία χαίρομαι που υπάρχεις θέλω να δράττεις τη ζωή κι όταν σε βλέπω να το κάνεις ευτυχώ. μα όλο επιδιώκω να υποθέτω και με υποθέσεις ξακρίζω τις αλήθειες, μουντώνω τις λάμψεις μόλις λίγο τις χαρώ. σ´εμένα δεν οφείλονται χαρές. ειν´η απόφαση που πάνω της προσπίπτει κάθε φως μόλις εκρήγνυται καταπατιέται
-
πιάστηκα πάλι να βρω απάντηση για κείνο το οικείο κι επαναλαμβανόμενο ερώτημα πώς είναι τάχαμ δυνατό να αγαπάς αυτό που δεν υπάρχει. κάθε φορά που επιχειρώ την κατανόηση βάζω κάτω τις ενδείξεις και αρχίζω να καταμετρώ. πάντοτε λειψές μου βγαίνουν αλλά μετά τις πλάθω ολοστρόγγυλες χωρίς αγκαθωτά τελειώματα. τις δικαιολογίες μαστορεύω και με τα
-
η κολυμβήτρια θέλει να φεύγει μακριά, να ξεπλένει τη μαυρίλα της τριβής της με τις άχρηστες αλήθειες γύρω της με ένα μακροβούτι στον κόσμο του υπόκωφου βουητού, αυτού που αργά-αργά θα υποχωρήσει και θα πάψει μόλις αυτή εισρεύσει στον παράδεισο. εκεί νομίζει ότι πάει τώρα. οι φυσαλίδες βγάζουν ήχο, οι κινήσεις των χεριών θόρυβο, ίσαμε
-
«κοινά τοπία» «παρεμφερή τοπία» πρέπει να βρω συνώνυμο της πρώτης λέξης οπωσδήποτε. σφίγγω τα βλέφαρα με δύναμη ν´απομονώσω το μυαλό να μπει σε κίνηση. κάποτε πολύχρωμα πεταλουδάκια ξεπετιόνταν με το σφίξιμο τώρα ούτε καν μονόχρωμα. μάλλον παχύνθηκαν τα βλέφαρα και σκοτεινιάζουν. ανάμεσα στις πινελιές κι ανάμεσα στις λέξεις βολοδέρνω ώρες και ώρες κάθε μέρα. δυό
-
κόκκινο μέσα μου απομένει το υπόλειμμα της μάχης. ό,τι και να αγγίξω παίρνει χρώμα άλικο αμέσως ή αφού πρώτα με διασχίσει. και τότε ταράχτηκα που σ´αγαπώ.
-
ευτύχησα σκαρφαλωμένη στα φτερά του μύθου που έφτιαξα για να ταξιδεύω στην ουράνια άκρη. τις νύχτες αγκαλιάζω μετεικάσματα αλήθειας που ο νους πυροβολεί χωρίς σταματημό στον τοίχο του μυαλού μου κι αυτά γεννιούνται πάλι απ´την αρχή. πετώ μέσα στο χρόνο ασήμαντη καθόλου ωραία. ο μύθος μου σαν δράκος δυνατός προβαίνει ηλιοσπυρίζοντας το φως κι
-
αγαπημένο σώμα έχω τόσο ανάγκη να σε κοιτώ και να σε γεύομαι χωρίς ο χρόνος να με σταματά χωρίς οι άνθρωποι να μου αλλάζουν τα σχέδια. κι έπειτα κινήσαν εναντίον μου τα πρόσωπα της ταραχής… αφήνω τη σιωπή να προσπεράσει αλαλάζω να σωθώ διαλύεται ο αχνός της χαράς πριν κατακαθίσει. πώς θα ζήσω χωρίς
-
αναμονή ατέλειωτη μιας αγκαλιάς νύχτες πολλές νύχτες που μοιάζαν αξημέρωτες· κάποια στιγμή ο ύπνος άρπαζε τη σκόνη των ονείρων για να την οικειοποιηθεί. και δοκιμές άχρηστες επιχειρούνταν τις μέρες τις μικρούτσικες που άφηναν πίσω τους κενό το σώμα και το νου. κι απάνω που η ροή ξεπνόησε πάνω που όλα μάταια φανήκαν πια καθώς
-
με ενοχλεί αυτή η σιωπή του Ιουλίου όλα μικραίνουν και αναβάλλονται για όταν ο χρόνος επιστρέψει μα τότε μπορεί τίποτα να μην είναι το ίδιο ή όλα αφόρητα τα ίδια να ´ναι βουβός μήνας που παρατείνεται με τη δικαιολογία της ξεκούρασης είναι κι η θάλασσα που μόνο με το σώμα πια αγγίζεται φωνές δυνατές
-
ντράπηκα να σου πω Μη με ξεχάσεις. κοίταζες για ώρα τον ιβίσκο με θαυμασμό το ίδιο ψηλοί κι οι δύο. λίγο μετά σ´αποχαιρέτησα. απλοϊκά σχεδόν. δράμα καθόλου δεν υπήρξε. δέθηκαν τα χέρια λίγα δευτερόλεπτα το βλέμμα περιείχε ειλικρίνεια, οι ευχές που ανταλλάξαμε μάλλον τυπικές και μόνον οι απαραίτητες. σκέφτηκα να σου πω Μη με ξεχάσεις
-
για έναν αδύναμο που υποχώρησε: εσύ όσο περνάει ο χρόνος χάνεσαι μέσα στον εαυτό σου εγώ όσο περνάει ο καιρός χάνομαι μέσα σε σένα.. άντληση από παρατήρηση: άνθρωποι ανεκτικοί από το φόβο της μοναξιάς που είναι ακόμη τόσο νέοι για να φοβούνται.. αυτόματη αντιπαραβολή: άνθρωπος μη ανεκτικός χωρίς το φόβο της μοναξιάς που
-
παρατηρητής εν γένει. δεν είναι πάντα επιτυχημένες οι αποδράσεις του στο κίτρινο φως. οι πολυπρόσωποι δρόμοι ανέκαθεν τον πλήγωναν του θύμιζαν.. συρφετός αργόσχολων ποτάμια περιπατητών σακούλες παντού επίτηδες σχισμένα τζην κινητά σε πλήρη δράση. κανείς δε βλέπει γύρω του μόνο βαδίζουν με τα μάτια καρφωμένα στην οθόνη. η διάθεση όλων του φαίνεται καλή
-
τι θα πει ερωτεύτηκα; να κυνηγώ φαντάσματα του άλλου; και τα δικά μου πάλι μόνη μου να κυνηγώ; δρόμος μακρύς χωρίς καιρό και όρεξη. προστάζω πια τις πεταλούδες της ψυχής να μην ανοίξουν τα φτερά τους. λόγος κανείς για επώδυνα πετάγματα.
-
ιδέα τώρα μαζί πάντα έρωτας λέξεις απλές που δεν ζουν μόνες τους. έτσι θαρρώ ώρες – ώρες πως έχουν νόημα μόνον όταν και άλλες προηγούνται ή έπονται. βλακείες.. νιώθω και χρησιμοποιώ τις ίδιες λέξεις μοναχές. Να: ιδέα (δική μου) τώρα (έμεινα μόνη) μαζί (με τον εαυτό μου) πάντα (εγώ κανονίζω το χρόνο
-
είχα μια καταφυγή από χρόνια τώρα πολλές φορές τη μέρα να αποσύρομαι μέσα μου για λίγο ή πολύ όσο η ανάγκη μου το απαιτούσε. ταξίδευα σε λαμπρό βαθιά επιθυμητό κόσμο εγώ σώμα νυχτερινό στο φως του ήλιου παραταύτα δυνατά παραδομένο. το δάκρυ εύκολο και σιωπηλό τότε κυλούσε συνοδεία και απαραίτητο συμπλήρωμα κάθε φοράς.
-
όλο το πρωί πάλευα να ‘βρω λέξεις λίγες μα γεμάτες να περιγράψω το ζεστό σώμα την τρυφερή μυρωδάτη σάρκα που μαζί της ολόκληρη εγώ συνομιλούσα όλη νύχτα το πρόσωπό μου πίεζε για ν´ αφομοιωθεί επιχειρούσε εκπροσωπώντας με να την αλώσει. τα χέρια που λάτρεψαν το σώμα ακόμα εξετάζω τεντώνοντας μπροστά διαδοχικά αναστρέφοντας
-
οι άνθρωποι είναι ματαιόδοξοι, θέλουν να τους θυμούνται. ντύνουν τη ματαιοδοξία τους με κομψά ρούχα, λένε ωραία λόγια όλο το βράδυ, γελάνε και κάνουν επίδειξη γνώσεων. από όλο αυτό μένει πολύ καιρό μετά η αύρα της βραδιάς ή μια ασχημάτιστη πίκρα. προσπάθησα απόψε για να με θυμάσαι, προσπάθησα πολύ, άνθρωπος είμαι και γω και
-
δεν υπάρχει καιρός πια παρά μόνο να φαντασιοκοπώ όσα δεν έζησα, αν και το ήθελα πολύ. θέλω, επιθυμώ, διακατέχομαι, ορίζω, ως και μικρές μανίες αποδέχομαι εν τέλει να υπάρχουν, ευρείες ευτυχείς εικόνες που με αφορούν. γέρνω, κλείνω τα μάτια για να κοιμηθώ. τότε είναι που εκκινούν οι ταινίες μικρού μήκους, μπορεί και δυό και τρεις
-
απάθεια πάνω στα γλιστερά κόκκινα σεντόνια. ώρα μία μετά τα μεσάνυχτα. στο επάνω διαμέρισμα ακούγεται νερό που στάζει. από την μπαλκονόπορτα πού και πού ο θόρυβος διερχόμενου από μακριά αυτοκινήτου. και η Ένατη γλιστράει στα σατέν σεντόνια και ακούει το χχχρτς του σατέν. προκαλεί αυτό το χχχρτς, της θυμίζει μετάξι. η χτεσινή μπόρα έφερε
-
θυμάμαι εκμυστηρεύσεις από μερικά τσακισμένα κορίτσια, γυναίκες πια. σαν ένα φου, ένας αέρας, προκύπτουν έξαφνα στη μνήμη μου οι εικόνες τους, μικρά στην ηλικία. δεν έχουν σαφές σχήμα ούτε ευχάριστο χρώμα. γκρίζα μετεικάσματα. τα μάτια μου αποκεντρώθηκαν για να ησυχάσω, αλλά απότυχα και συνεχίζω να ταράζομαι που οι κηλίδες τους άσβεστες μετακινούνται όπου γυρίζω το
-
11. (1) Κόσμος πόλει μὲν εὐανδρία, σώματι δὲ κάλλος, ψυχῇ δὲ σοφία, πράγματι δὲ ἀρετή, λόγῳ δὲ ἀλήθεια· τὰ δὲ ἐναντία τούτων ἀκοσμία. ἄνδρα δὲ καὶ γυναῖκα καὶ λόγον καὶ ἔργον καὶ πόλιν καὶ πρᾶγμα χρὴ τὸ μὲν ἄξιον ἐπαίνου ἐπαίνῳ τιμᾶν, τῷ δὲ ἀναξίῳ μῶμον ἐπιθεῖναι· ἴση γὰρ ἁμαρτία καὶ ἀμαθία μέμφεσθαί τε τὰ
-
θέλει να περιγράψει τα αισθήματα που νιώθει κάθε μέρα, όλη τη μέρα. το ένα διαδέχεται το άλλο. κυριαρχεί το μικροκλίμα της νοσταλγίας, νοσταλγία για τον έρωτα που ένιωσε και έχασε άδικα και ξαφνικά και στερήθηκε για λόγους αυτοπροστατευτικούς τελείως τη δυνατότητα να τον ξανανιώσει. πονάει όταν ανακαλεί το κλίμα αυτό. ο πόνος μοιάζει με αυτό που νιώθει
-
κάποιος, ενήλικας πολύ, με σώμα διαλυμένο από φανταστικές και μη πληγές, με μπόλικο χρήμα πια και χρόνο άπειρο, με το μυαλό σαν σε pole dance ηδονικά να στροβιλίζεται γύρω από την οσονούπω συντελούμενη ερωτική μυσταγωγία, το μπλε στέισον βάγκον καβαλά προσφεύγοντας στο Veneto. εκεί, γυναίκα όμορφη μα λαϊκιά τον ερχομό του πρώτη φορά αναμένει.
-
μια ψηφιακή φωτογραφία με κείνον να κοιτά το φωτογράφο του στα μάτια χαμογελώντας όλος χαρά σα να του λέει Μαλάκα τράβα να δούμε τί θα καταλάβεις. μια γυναίκα μου τη χάρισε, εκεί που σκάλιζε μαζί μου τις αναμνήσεις της από εκείνον, εν γνώσει της ότι ο εικονιζόμενος αρέσκεται να διαμοιράζεται τήδε κακείσε, μη κινδυνεύοντας εξάλλου να
-
έπειτα κίνησε μονάχος μια βόλτα ερημική τώρα που ο χρόνος λιγοστεύει κι οι μέρες μεγαλώνουν όσο νάρθει πάλι το φθινόπωρο. μπορεί και να προλάβει, υπάρχει η τύχη και το στοίχημα συγκεχυμένο και θρασύ το έβαλε με τον εαυτό του πρώτα κι ύστερα με το χρόνο. τρανσβεστισμός για να γράψει, να δέσει, να μιλήσει, να
-
διψάει η ψυχή για ένα σφιχταγκάλιασμα ναι, χορός, ο έρωτας ακκίζεται ως τη στιγμή της ώσμωσης αντέχει και αντέχεται. κατόπιν ανελέητος προκύπτει. η προτροπή του απατηλή ως ειπώθηκε εκείνη νόμισε χορός θα γίνει και ενέδωσε εκείνος την πήρε επιτήδεια ίσαμε να νιώσει πάλι ζεστός πως είναι εκείνη, είπε, δεν κατάλαβε πώς έγινε. γυναίκες ψεύτρες
-
ύστερα από μια νύχτα χτισμένη από καιρό από αναμονές και ψευδεπίγραφες επενδύσεις η σιωπή μετατράπηκε σε άλικο φως. μα φοβίες και τρόποι διάφοροι ακολούθησαν μέρες που συγχωνεύθηκαν σε άχρωμη σχεδόν εικόνα που αναμένει και πάλι το ζωγράφο της.
-
έτσι μου ήρθε τώρα να δακρύσω διαβάζοντας για χιόνι. παιδιά, αυλή, γέλια, δρόμος, σπίτι, όλα απαραίτητα συνοδευτικά. για άλλους.. για μένα, κρύο νερό.
-
δεν θα ξεφύγω. δεν το επιδιώκω άλλωστε, μου αρέσει να βυθίζομαι σ´ αυτό που νοσταλγία λέγεται. ταιριάζει η λέξη ιδανικά εδώ, πόνος για την επιστροφή, μα σαν άλγος βαθύτερη είναι η λέξη, πιο ταιριαστή στο δροσερό πνεύμα της ζωής που έφυγε κι αναζητώ. τώρα δα ανοίγοντας παράθυρα ήρθε πάνω η ανάμνηση, χθες πάλι κάνοντας
-
και ποιος σας είπε τούτο πως είναι επάγγελμα; ασκείται ο ποιητής για βιοπορισμό; βίος και ύλη μπορούν και να αντιμάχονται. κι αν πείτε έλαθα να αλλάξω δα πορεία ουδόλως δεν συστέλλομαι. μήπως και πρώτη μου φορά θα είναι; τετάρτη 18 νοεμβρίου 2015, πρωί, προχώρησε η ώρα
-
η ψύχρα στα θερινά τα θέατρα αναμενόμενη, σαν την αποψινή που στους ώμους μου ξαπλώνει, κάθ´εκατοστό του δέρματος τεντώνεται σφιγμένο, έτσι σκληρές είν´οι κουρδισμένες ψηλότερα χορδές πριν σπάσουν, τα δάχτυλα γαντζώνονται στο χερούλι της τσάντας, τα άλλα εξερευνούν την τσέπη για μια τσίχλα, μειώνεται η ικανότητα αντίληψης του κίνδυνου από τα διερχόμενα καθώς βουτήχτηκα
-
αστεία φάση χωροχρόνου: καθισμένη στην πολυθρόνα της γωνιάς ακολουθώ λόγια πολλά, μπανιαρισμένα σε χρυσόσκονη μπρουντζίνας. μέσα μου χαμογελώ, συγκαταβατικά ενίοτε. φόρεσα κόκκινο κραγιόν πριν έρθω, μου έστειλα φιλάκι στον καθρέφτη, ήξερα περίπου πού πηγαίνω, εκεί που το κόκκινο κραγιόν ταιριάζει, εκεί που πέφτουν λέξεις πολλές κι ανάθεμα αν οι μισοί πιάνουν τη μία, εγώ
-
μικρή η Άννα το 71, πήγαινε πέμπτη γυμνασίου, σκεφτόταν σοβαρά να δώσει εισαγωγικές εξετάσεις στο πανεπιστήμιο και του χρόνου θα ξεκινούσε για τον σκοπό αυτό φροντιστήριο. είχε μεγαλώσει μόνη της με λίγες χαρές. το σπίτι ήταν πάντα κρύο, οι χειμώνες τότε παγωμένοι, τόσο που πάγωνε το λάδι στο μπουκάλι μέσα στην κουζίνα και, για να το
-
με μια δραματικότητα εξελίσσονται οι τελευταίες μέρες. μάλλον σημάδι των καιρών, μπορεί και ανθρώπινου εγωϊσμού σημάδι, μίσους αποκύημα κατ´ άλλους, γι άλλους πάλι άνωθεν δυνάμεως επιθυμία, αναξιότητας καταύγασμα μπορεί. αγριότης, θάνατος, τιμωρία, κρύο, πλεονεξία, ατυχής μέριμνα σέρνουν πίσω τόνους σίδερο που λυγάει πάνω στ´ αποκαΐδια.
-
για την Αλεξάνδρα γιατί σε φοβίζει η νύχτα; υπάρχει πιο καλά κλειδωμένο δωμάτιο από τη νύχτα; μόνο δική σου και μπαινοβγαίνεις ανεμπόδιστα, σε όποια στιγμή, ζωή, φιλί, το στοπ καρε καδράρεις κι αν θέλεις το κρεμάς, κι αν θέλεις το πετάς, μπορείς και να το τσαλαπατήσεις άμα θέλεις. εξασφαλισμένη ατομικότητα και ουτοπία με φως ιδιωτικό. κανείς
-
να ελευθερωθώ.. να φύγω.. πριν η αδικία λιανίσει την ψυχή μου.. πριν η ανάμνηση μαυρίσει και ξετελειωθεί.. τώρα που ζεις ακόμη μέσα μου υπάρχων και υποσχόμενος. 15 μαρτίου 2004, 10:05 π.μ.
-
κάποιος σαν ζηλόφθονα απόψε να μου έκλεψε φως από το γκρίζο μου. να το μαυρίσει θέλει για να επιδειχθεί ισχυρότερος. χτύπα όσο θες, το πρωί κοντεύει…
-
στην Κατερίνα αργό περπάτημα με τη βαλίτσα να ακολουθεί πειθήνια, το ραντεβού με συναδέλφους επίκειται για τη μεγάλη εκδρομή. φθάνω νωρίτερα όπως διαρκώς το συνηθίζω, παρατηρώ τριγύρω περιμένοντας στη στάση να περάσει η ώρα. η ένδειξη κατεύθυνσης στα λεωφορεία υπάρχει μόνο εμπρός, πίσω τριψήφιος αριθμός μονάχα. συλλογούμαι πως σαν τη ζωή να μοιάζουν τούτα τα
-
κυλάει; προσπίπτει; ενδίδει; μη και αντιστέκεται; δεν επιτίθεται η ήρεμή μου θάλασσα. ίσως πρέπει να την μετονομάσω. τετάρτη 18 νοεμβρίου 2015, 9:30
-
βαδίζω ειρηνικά -συνήθως- την ημέρα μου οι ώρες μικρούλες, ποιος τις πειράζει στο καλό τους κι όλο μικραίνουν; αύρα του θέλω να απομακρυνθώ σηκώνεται, την πιάνω που έρχεται, και μόλις φτάσει αρχίζω να μπαινοβγαίνω στιγμιαία στην πρόκληση με διάφορες δικαιολογίες, μόλις χρόνος και τόπος παραμερίσουν, ουπς, με τσάκωσα αναστενάρισσα.. έχω πλάκα όταν παίζω με τα
-
ο κυρ Παναγιωτάκης, βιοτέχνης της αγοράς γύρω στα σαρανταδύο, παντελόνι μπεζ, πουκάμισο λευκό, μπουφάν μαύρο, φαλάκρα, λευκή επιδερμίδα με κίτρινες τις άκρες των δαχτύλων του δεξιού χεριού απ’ το πολύ τσιγάρο, ο κυρ Παναγιωτάκης που ονειρεύεται ώρες ελεύθερες και κοιμισμένες να γίνει πλούσιος επιτέλους σ’ αυτή τη ζωή, και όχι στην άλλη.. ο φίλος του
-
νόμιζα παλιά πως πρέπει απ´την αρχή να ξέρεις ακριβώς τί θέλεις να κάνεις τραβώντας τις όποιες γραμμές στο χαρτί, και έτσι κανένα αποτέλεσμα δεν μου άρεζε, καθώς τα σκληρά παστέλ γρατζουνούσαν βάφοντας σκληρές γραμμές και σπάζοντας σε σκληρούς κόκκους, και τα τρυφερά από δαύτα πουδράριζαν τον τόπο και κατακάθονταν στα πνευμόνια μου. δεν μου άρεζε
-
Sempre caro mi fu quest’ermo colle, e questa siepe, che da tanta parte dell’ultimo orizzonte il guardo esclude. Ma sedendo e mirando, interminati spazi di là da quella, e sovrumani silenzi, e profondissima quiete io nel pensier mi fingo; ove per poco il cor non si spaura. E come il vento odo stormir tra queste
-
“ἔστι τις Ἀρκαδίης Τεγέη λευρῷ ἐνὶ χώρῳ, ἔνθ᾽ ἄνεμοι πνείουσι δύω κρατερῆς ὑπ᾽ ἀνάγκης, καὶ τύπος ἀντίτυπος, καὶ πῆμ᾽ ἐπὶ πήματι κεῖται. ἔνθ᾽ Ἀγαμεμνονίδην κατέχει φυσίζοος αἶα, τὸν σὺ κομισσάμενος Τεγέης ἐπιτάῤῥοθος ἔσσῃ.” (Ηροδότου Ιστορίαι, Κλειώ, 67.4 ) κρατερή ανάγκη (;). Δεν είμαι δα και σίγουρη.. καμιά φορά σαν τέτοια φαίνεται, μα σαν τη
-
τον νιώθω να γέρνει δίπλα μου, ζεστός, μαλακή σάρκα που βυθίζομαι, το δεξί μου μάγουλο πρώτα συναναστρέφεται επιδερμίδα συγκεκριμένης θερμότητας και αμέσως στραβώνω τα χείλη δεξιά για να φιλήσω.. βάλθηκα να περιγράψω την εμμονή μου είναι δύσκολο να δραπετεύσεις εκεί φοβάμαι μήπως υπερβάλλω και χαθώ σε μη πραγματοποιήσιμες ονειροφαντασιές φοβίες ανυπόστατες, είναι τόσο κακό να
-
συννεφάκια αόριστα καλύπτουν το χαζοκόριτσο με χρώματα παλ προορισμένα για ευκολόπιστους. δεν ξέρει τίποτε άλλο για την ώρα η μικρούλα, δεν σοβαρεύεται ανάγκη δεν υπάρχει άλλωστε, είναι ο κόσμος από μόνος του δύσκολος ας μην προκύπτει η ζωή της δυσκολότερη γράφοντας χρώματα με έννοια σοβαρότητας. ποιος αλήθεια σκοτίζεται πόσο το μαύρο πένθος της εστοίχισε; ένα
-
κύκλοι παντού, θύματα ακινητοποιημένα στις παρυφές μιας ατέρμονης σπείρας συνεργάζονται από ανάγκη στη συνεχή ροή της, ανίκανα να διαφύγουν από τη μοιραία στοίχιση που προκαλεί το σφιχταγκάλιασμα της ομοιότητας. ισορροπώντας υπέροχα παλαντζάρει το άθλιο σύστημα της επανάληψης. πηχτό πλέγμα που συστρέφεται με παγκόσμιο θόρυβο γύρω από τη μαύρη χοάνη της απώλειας. δεν πέφτουν, συνεχίζουν
-
οικοδομείς την κρίση βήμα-βήμα με επιμέλεια συνειδητοποιημένος δολοφόνος εκπαιδεύτηκες. υπέθεσες πως θύμα είμαι, για τούτο και σ’ ανέχομαι. όλο πιο πρόστυχος κι απρόσεκτος ο λόγος σου. με τιμωρείς για όλες που σε σκότωσαν. φώναξα δυνατά ν’ ακούσεις πως δεν έφταιξα, δεν συμμετείχα, αθώα έμεινα. πισθάγκωνα με έδενες τις νύχτες σου, όση φωνή κι αν
-
πρώτη φορά ήρθες στο όνειρό μου απόψε τέτοιος αγέλαστος, ξερακιανός, μυστήριος, όπως τις άλλες τρεις φορές ολόιδιος δικός μου όμως αναντίρρητα, πρώτη φορά δικός μου. πρώτη φορά σ’ αγκάλιασα. Ψυχή μου, είσαι συ, εκπλήσσομαι όπως εκείνη τη μέρα που γεννήθηκα. απόμακρος στον κόσμο σου κλεισμένος μα ένα παράθυρο για μένα έχεις αφήσει ανοιχτό. σ’ αγκάλιασα
-
τον συμπάθησα ακούγοντάς τον να μιλάει; δεν ξέρω, ένιωσα ότι είναι μόνος μέσα στο πλήθος που τον ζώνει ασφυκτικά με τις απαιτήσεις του; μου θύμισε εκείνον που με προσπέρασε πατώντας κιόλας πάνω στο πτώμα μου; δεν ξέρω, άδειασε το μυαλό μου από το σύνηθες περιεχόμενό του και έγινα μικρότερη στο μέγεθος και υποχώρησα, νιώθω μιαν ήπια
-
Santi che pagano il mio pranzo non ce n’è sulle panchine in Piazza Grande, ma quando ho fame di mercanti come me qui non ce n’è. Dormo sull’erba e ho molti amici intorno a me, gli innamorati in Piazza Grande, dei loro guai dei loro amori tutto so, sbagliati e no. A modo mio
-
του Αντώνη, που η φωνή λιγόστεψε επάγγελμα πουτάνα, το συνήθισε, καμιά φορά σαν μοναχή πιο σοβαρά το παίρνει, άλλοτε πάλι σωπαίνει κι αφουγκράζεται μικρές φωνές που ξεπηδούν μέσα της άτακτα. η κάθε ώρα σκέτη επανάληψη, η κάθε στιγμή μικρότερη κι ασήμαντη. ο λόγος τους σαν μούγκρισμα αρθρώνεται. μπορεί και να ´ναι, δεν τον ακούει άλλωστε,
-
ποτέ δεν ξέχασα πώς άγγιξες τη φτώχεια μου με την απλή σαγήνη της ερημιάς που σε κατάπινε, αγαπημένο έμβρυο του νου μου που δε θέλησες να γεννηθείς ποτέ. 14 οκτωβρίου 2011
-
πολλοί προσπάθησαν να αντιγράψουν τον Εddie, σε όλους κάνει εντύπωση. φωτογραφίες με το ύφος του επιχείρησαν, για να συγκριθούν, κινηματογραφικές σεκάνς δημιούργησαν, μπορεί και βαρετές, αναμασήσανε μιμητικά τα φώτα του και τα σκοτάδια του και τις σκιές του και τα χρώματά του βέβαια, αυτά που τα δημιούργησαν όλα τούτα. κάτι θα πιάνανε όσο νάναι με
-
το οχηματαγωγό Σκύρος αριβάρει άδειο στην Aλόννησο μόνο και μόνο για να την αφήσει. ο καπετάνιος και φίλος αρχαιόθεν της μαμάς της κάνει τα στραβά μάτια σε όλη τη διαδρομή. έτσι κάνουν οι κύριοι. λευκή στολή με σειρήτια. πόσα; η Pενάτα δεν θυμάται. δεν της έκαναν εντύπωση τα σειρήτια ποτέ. πόσο μάλλον τότε που της φαινόταν αστείο
-
μια πρόσκληση ανοιχτή φύλαξε εσύ μια αγκαλιά για μένα δικιά μας ανθρώπινη και θεϊκή μαζί όνειρο ή αλήθεια. θα είμαι πάντα εδώ για σένα. η φύση καταριέται όποιον αυτή την ευτυχία περιφρόνησε κι εγώ σκέφτηκα να μην την προκαλέσω. σάββατο 21 νοεμβρίου 2015
-
στη Μαρία Χ. που δε χώνεψα ποτέ μου σπάνια που περπατώ χωρίς βιάζουσα πρόθεση, πρωί ή νύχτα, φως γύρω μου ή όχι, καμία σημασία τοπίο με περιπατητές ή όχι, καμία σημασία, τότε ανάμνηση σα νοσταλγία που πονάει ξεπηδάει μέσα μου αναπάντεχα. αφορμή είναι το πνεύμα του αέρα που διακινεί τις μυρωδιές, αφορμή είναι το χρώμα
-
θα περπατήσω σε λίγο, ζεστό καλοκαιρινό μεσημέρι, στους άδειους δρόμους της αγοράς, εκεί που ένα σάββατο κάθε χρόνου, αύγουστο μάλλον ή και ιούλη, επιχειρώ επιστροφή, θυμάμαι έμπρακτα, μνημόσυνο αναίτιο κατά βάση, ανάμνηση ονειροπόλησης που κλειδώθηκε μαζί με τα εμπορικά πίσω από τα κεπέγκια που κατέβασε η καρδιά μου. σάββατο 6 ιουνίου 2015
-
φροντίδα κάθε μέρας, κάθε πρωινού ηλιόλουστου και μη, παραθυρόφυλλα να ανοίγω συστηματικά στο φως, το ένα μετά το άλλο, έντεκα. χειμώνες διάπλατα, χωρίς κουρτίνες, ανεμπόδιστο το φως να εισρέει. τα καλοκαίρια συστέλλομαι τη λάμψη του, δειλιώ διαιτώμενη μισόφωτα, εκτιθέμενη σε μηχανική δροσιά με λίγο θόρυβο, που όμως συνήθισα από χρόνια τώρα. φως, δροσιά, μηχανή,
-
δρυΐδες και μάγισσες του σύμπαντος, σας ανέθεσα τη γη μου, τον αέρα, το δροσερό νερό μου, να τα φυλάξετε καλά εκεί όπου η θάλασσα κυλίεται στην άμμο ρυθμικά και θυμώνει και χαίρεται και φωνασκεί, εκεί όπου το σύννεφο προσπίπτει στην άβατη κορυφή του κόσμου κροτώντας. σας ζήτησα να συμμετέχουν όλα τα μέρη από το είναι
-
η Ελένη πάει καιρός που κατάλαβε ότι οι πλάκες των πεζοδρομίων δεν είναι απόλυτα στοιχημένες. σε μερικά πεζοδρόμια ο τεχνίτης φρόντισε τον αρμό έτσι που να απορείς πώς τέτοιος τετραγωνισμός προέκυψε από ανθρώπινα χέρια και αλλού πάλι δεκάρα δεν δόθηκε για την τάξη, όσο και αν την επιθυμούσαν μερικοί. και πάνω στις πλάκες, γκριζόμαυρες εξέχουσες
-
μου ήρθε έξαφνα στο μυαλό τώρα δα ένα νυχτερινό μου όνειρο, πού και πού επαναλαμβανόμενο: ένας δρόμος, φαρδύς θα έλεγα, αλλά χωρίς περαστικούς και αυτοκίνητα. έχει νυχτώσει, δεν είναι περισσότερο από οκτώ η ώρα, δεν είναι χειμώνας, γιατί έχει νυχτώσει άραγε τόσο νωρίς;. ο δρόμος είναι σιωπηλός, το πεζοδρόμιο που περπατώ, έχω την αίσθηση ότι
-
Subscribe
Subscribed
Already have a WordPress.com account? Log in now.
a greek ride with the goose 