stir it up

τα τυραννικά βράδια επιθεωρούν σαδιστικά τη μέρα που πέρασε τα άδεια χρόνια κυλιούνται στα φθαρμένα σεντόνια πάρε μου τη μνήμη πρώτη μήπως αρχίσω πάλι από την αρχή

σήμερα

θέλησα να προβάρω τη σιωπή μου καθώς πίσω ν’ αφήσω ετοιμάζομαι ζωή ολόκληρη πέρασε τόσο γρήγορα πολύ όμορφη δεν ήτανε μοναχική την έζησα στον κόσμο μέσα μπορούσα και καλύτερα μα τον τρόπο δεν εγνώριζα ακόμη δεν τονε γνωρίζω καταφύγιο προσωπικό ήσυχα οργανώνω να κρύβομαι σαν κάποτε εκεί στον ίδιο τόπο μα σ’ άλλο χώρο κι…

οι λίρες (as the years go by..)

ο μπαμπάς μου πήρε προίκα από τη μάνα μου 300 χρυσές λίρες αγγλίας. με τις περισσότερες από αυτές αγόρασε το 1953 τη μονοκατοικία που γεννήθηκα (ψέματα, στο Άσυλο γεννήθηκα).. το σπίτι μου ήταν εβραίικο, είχε χτιστεί το 1938 (για την οδό Γαλανάκη στις αρχές του 20ου αιώνα στη συνοικία Τράνσβααλ θα σας πω άλλη φορά)…

ημιτελές

άνοιξα τα μάτια μου απότομα εκεί που είχα αφαιρεθεί και ταξίδευα άηχα σε ανέκφραστα και ασχημάτιστα περιεχόμενα χωρίς διάθεση ομολογώ χωρίς νεύρο είναι γιατί σκέφτηκα πως ποτέ δεν αφιέρωσα κάτι στον αγώνα σου ναυτίλλεσαι αργά πάνω στο νερό της μνήμης σου κι αυτό καραδοκεί να σηκωθεί ψηλά μόλις εσύ χαμηλώσεις τους ώμους σου λέει ψέματα…

πόλεμος

πιέζομαι να κάνω κάτι να καταφύγω σε κείμενα άλλων; μα δεν θέλω να ξεφύγω από τη φυλακή μου τί θα πει όταν λένε ότι τα περιθώρια στενεύουν; μή ελαστικό περίγραμμα το λεξιλόγιό μου στενεύει κι αυτό δεν έχει σημασία μέσον είναι οι εικόνες πολλές μα η φυσική επιλογή διαλέγει μία ο κόσμος εντός μου φουσκώνει…

απατηλές καταστάσεις

η περίεργη αίσθηση. το απομυθοποιημένο. τυχαία η λέξη της ήρθε στο μυαλό? αισθάνεται περίεργα, έξω από τον εαυτό της. ένιωσε έναν τρόμο στιγμιαίο που την παρέλυσε. ζαλάδα και αδυναμία να ανασάνει. όπως τότε πριν ενάμισυ χρόνο, που ξυπνούσε τα βράδυα τρομαγμένη. ανασηκώθηκε και άναψε το φως για να διώξει τον εφιάλτη. μπορεί κιόλας ο νους…

μαύρο

άνθρωπος των χρωμάτων εγώ, έπεσα πάνω του τώρα δα μετά από πολλά χρόνια. όντας νέα με λαγαρή μνήμη, μπορούσα τότε να το απαγγέλω απέξω ως το στίχο «των βημάτων μου η τάξη». κάποιος αυτάρεσκος φίλος -μάλλον φίλα διακείμενος παροδικά παρά φίλος, ξεδιάλυνα μέσα μου αργότερα πόσο αλλαζών ήταν- κατοικούσε σε μικρό διαμέρισμα με σαλόνι στρωμένο…

γκουρού

με απασχόλησε για λίγο η λέξη «γκουρού» οι δημοσιογράφοι διαγκωνίζονται για τους τίτλους χρησιμοποιούν ό,τι νομίζουν ότι θα κάνει εντύπωση και συ το ίδιο κάνεις πειράματα εντυπωσιασμού σίγουρος για το αποτέλεσμα είναι γιατί σου αρέσει να μαζεύεις ευμενείς χαρακτηρισμούς είναι γιατί μελετάς τις απαντήσεις στα ερωτήματα που θέτεις εύστροφος πατάς δυνατά όπου σταθείς και το…

ανελέητος χειμώνας

το πρωινό αχνοφέγγει χειμώνας είναι η ώρα επτά στο κρεβάτι καθισμένη ανατολίτικα ακούει προσεκτικά τη σιωπή την τυλιγμένη γύρω της έξω αέρας να φυσά ξεκίνησε τα τενεκέδια που κυλάν στο δρόμο τη διαλύουν άσπλαχνα μα πόσο τη χρειάζεται τη σιωπή αυτή.. "πουλιά πετούν όταν φυσά αέρας;" αναρωτιέται -κάθε φορά που ο βαρδάρης σφύριζε αυτή το…

μια βόλτα τέτοιες μέρες στη σακατεμένη αγορά του ´12

Διαμαντή Ολύμπιου, ένας δρόμος που καταλήγει στη Δωδεκαννήσου. τον παίρνω ανάποδα. φωτοτυπείο, είδη δώρων, χριστουγεννιάτικες αηδίες, ελληνικό πρατήριο σιγαρέττων Γεωργίου Μυρώνη αριστερά μου κλειστό, ζαχαρώδη ποτά Πολυχρόνη δεξιά μου κλειστό, αλλαντικά τυροκομικά Τάσος ανοιχτό, αποθήκη.. ζαχαρώδη ψιλικά Καπουσούζης ανοιχτό αριστερά μου, στη γωνία με την Ερνέστ Εμπράρ μαγαζί που πουλάει μπαχαρικά παλιό.. μια σκέψη περνάει…

ο ήχος στο κενό

ξημέρωσε Σάββατο 12 Ιανουαρίου σήμερα και η μέρα είχε κιόλας προχωρήσει όσο η Έλλη να εγκαταλείψει το κρεβάτι. σκεφτόταν με ταχύτητα και ανάκατα τα παρόντα και τα παρελθόντα, καθόλου μέλλοντα ανάμεσά τους, και, πριν πονοκεφαλιάσει, σηκώθηκε. πολλούς μήνες τώρα καταγράφει σε λευκά φύλλα χαρτιού τις σκέψεις της ή γράφει γράμματα που δεν σκοπεύει ποτέ να…

φωτιά ή delete;

παλιά ήταν πιο εύκολη η χαρτούρα τη μάζευες σ´ένα ντοσιέ μαύρο κατά προτίμησιν χοντρό κουτί που ασφάλιζε με λάστιχα ή άλλο με μεταλλικές θηλειές και ελατήρια που γρήγορα χαλούσαν χρειαζόσουν και κείνον τον σιδερένιο διακορευτή που για δυο τρύπες όλο κι όλο σε στάνταρ αποστάσεις φορτωνόσουν ένα βαρύ μάλλον ογκώδες εργαλείο μικρά μεγάλα λευκά χρωματιστά…

καλικάντζαροι

όταν ήμουν μικρή, κάθε νύχτα Θεοφανείων περίμενα πώς και πώς να καταφτάσει στους αρμένηδες γείτονες η χορωδία της εκκλησίας τους για να ψάλλει με αγγελικές φωνές τα κάλαντα. δεν καταλάβαινα γιατί η μαμά μου τα έλεγε κάλαντα, κάπως με τα Χριστούγεννα μου τα μπέρδευε, αλλά δεν μου είχε πει ποτέ καθαρά ότι την επομένη, 7…

σκηνογραφία

τεράστιο φανάρι πλέεις στον ωκεανό της πίστης μου σε σένα λεπτά δερμάτινα λευκά πετάσματα τα βλέφαρα το φως σου αγκαλιάζουν και τηρούν σε υποθετικά ουτοπικά ταξίδια παρασύρομαι καταστρώνω ανέλπιδα σχέδια με φώτα και σκοτάδια μπερδεμένα έτσι που σηκώνουν ψηλά το θυμό μου τότε σαν αγριεμένη μηχανή γρυλίζω κι ύστερα κοιμάμαι πανύψηλη κάτω από τα χαμηλά…

για το ναι

στον Φίλιππο «μπορώ να σε αγγίξω;» τον ρώτησε χρόνια μετά που τον ξανάδε («να σου χαϊδέψω τα μαλλιά» εννοούσε) εκείνος χαμογέλασε σιγανά το χαμόγελο έτρεμε κίνησε μαζί αμυδρά και το κεφάλι προς τα κάτω ήθελε να δείξει έτσι «ναι» μια φορά ήταν αρκετή μα το κίνησε φανερά μπορεί και τρεις που έσβησαν αργά μέσα του…

επίπεδα

τα επίπεδα του συναισθήματος νιώσε και ταξινόμησε: αν υποφέρεις, άφησέ το να κυλήσει όπου βγει μπορεί και να μικρύνει ή να σε σύρει ανύποπτα μπορεί μα εσύ θα είσαι υποψιασμένος κι αν αγαπήσεις θυμήσου να το ακούεις ούτε πομπώδες είναι ούτε υπόκωφο ακούγεται με όρους καθημερινούς συχνά κι αν αδιαφορήσεις φυλάξου αύριο μπορεί να αλλάξουν…

στρατηγείο

υποχρεώνω το κορμί σε μεγάλα βήματα ένα-δύο, εν-δυό σαν σε παρέλαση να βρίσκομαι προσέχω κιόλας μη χάσω το ρυθμό καλός τρόπος διατήρησης ενός παρελθόντος που οπισθοχωρεί δευτέρα 9 νοεμβρίου 2015, μεσημέρι

ταξιδεύοντας με ήπιους τρόπους

αφήνω τον καιρό να περνάει κάτω από μένα κυλάω πάνω του σιωπώντας μέσα μου μιλάω ακατάπαυστα φτάνει που ακούω εγώ υπήρχαν καιροί που νόμιζα σημαντικό να ακούνε οι άλλοι ό,τι άκουσαν, άκουσαν έτσι κι αλλιώς οι άλλοι λιγόστεψαν πολύ πήρε ο καιρός τους περισσότερους πήρε η μνήμη μου άλλη θέση ταξίδεψαν κι αυτοί όλοι ταξιδεύουν…

οι υπέροχοι μαλώνουν τους άλλους

σπίτια κλειστά σκυμμένα προς τα μέσα παράθυρα ανοιχτά για να κοιτάζουν έξω τρύπες στη μοναξιά που εγκαταστάθηκε και όλοι κάνουν πως δεν το γνωρίζουν κυριακή 7 φεβρουαρίου 2015

gambler

μαύρη ψυχή πετάει πάνω μου τείνει να σβήσει στον ορίζοντα αρνήθηκα να συναινέσω στη μανία του όσο ζούσε αντιστάθηκα ήθελε να λιώνει κάθε ανάμνησή μου σε πικρό διάλυμα κοινοτυπίας κακότητα που τον συνέπαιρνε να ψιλοκόβει την καρδιά μου γιατί έζησα ζωή γεμάτη -την πλήρωσα ακριβά που την αγόρασα και τόξερε- είχα τη δύναμη ν’ αντέχω…

λέξη κενή

όταν ο πόνος που η επιθυμία προκαλεί στο κέντρο του κορμιού κοπάζει ο ύπνος είναι ευθύγραμμος εγκεφαλογράφημα στενή μακριά ατέλειωτη γραμμή ως την ώρα που το ρολόι ταράζει τη γραμμή που χορεύει τότε τρελαμένη ξύπνησα και χαμογελώ για να αντέξω πάλι τη μονοτονία δεν κυριολεκτώ βέβαια η λέξη μονοτονία είναι χωρίς περιεχόμενο υπάρχουν τόσα πράγματα…

τρένο

δεν θέλω να επιμένεις ταξίδεψε στο χρόνο σου με το τρένο σου με το κρασί σου δεν πρόκειται να γίνω άλλη εσύ θέλεις αγάπες μιας μέρας αλλά αγάπες ποιος έχει διάθεση για ψευδεπίγραφους ρόλους τώρα; να προσβάλω τη μνήμη της ελπίδας μου; γιατί να εργαστώ ενάντιά μου; μήπως δεν ξέρω πώς να σκεπαστώ για να…

η συμμαθήτρια

σεπτέμβρης του ´16, τετάρτη ανάμεσα σε πάγκους και καφάσια δρόμος στενός αφέθηκε να περπατούν οι αγοραστές. στην άνοδο πέτυχα σχεδόν δίπλα την Τουλίνα ξανθιά βαμμένη όπως πάντα. το χρώμα ξεχείλιζε απ´το περίγραμμα των χειλιών ροζ μωβ παλιομοδίτικο με καφετιά χοντρή γραμμή ολόγυρα μου διέφυγαν οι άλλες λεπτομέρειες. δεν πρόλαβα να χαιρετήσω το βλέμμα έριξε αλλού…

μ´ακούς;

    δε μπόρεσα κι απόψε να βγάλω από πάνω μου αυτό που με βαραίνει εικόνα θα το κάνω περιγράφοντάς το μήπως το σκορπίσω τερτίπια δανεικά από την τέχνη μου είναι τούτα να κοντούτσικος άτριχος βραχνάς θρονιάστηκε στο λαιμό μου και με κοιτάει με μάτια γουρλωμένα και πρέπει εγώ να αποστρέφομαι να μη νομίζει ότι…

Λουέλα ντε Βιλ. η νύχτα ή μια μαλθακή ισοτιμία

αυτοί που γράφουν είναι παραμυθάδες και ολα τα ανακατώνουν, αλήθειες και ονειροφαντασιές. όταν το κάνουν όπως λάχει, έχουν πιο πολλή πλάκα. η Κρουέλα ντε Βιλ που έκλεψε τα 101 σκυλιά της Δαλματίας μου δάνεισε το όνομά της την εποχή που είχε διαγωγή κοσμιοτάτη, η παιδική μνήμη είναι αδυσώπητη και ο Μπορίς είναι υπαρκτός ελληναράς. στον…

το προικιό (αποχαιρετιστήριο)

  στο Πανικάλε εμπλέξαν τις δαντέλλες κι όσο να φτάσουν με τ´ άλογα στη Σιένα ο δρόμος έγινε άβατος άνεμος αναπάντεχος σηκώθηκε και χάραξε νέο τοπίο με σημάδια μαλακά κι έπειτα δύσβατα έως ξερά και ανεπίστρεπτα   αρρώστιες του φόβου και της ατολμίας σ´ενέδρα στήθηκαν επιστροφή να μην υπάρξει κανένα γύρισμα στη βάση της υπακοής…

προσαρμογές

    σου έδωσαν ζωή από υποχρέωση κι αυτή σε άφησε να περιμένεις στο σκοτεινό δωμάτιο εσύ πάλι την άφησες ν´αποφασίσει για σένα σαν μαλακή καρδιά που προσποιήθηκε του κόσμου τη σκληρότητα πως φοράει αντίστασης προσαρμογή καθώς ο σκληρός το χώμα αδιάφορα αγγίζει μα τον ουρανό αδυνατεί κι ούτε καν ψηλά τον νοιάζει να κοιτάζει…

λόγος για ένα στερεότυπο

  πολύς λόγος γίνεται για την ελπίδα που πεθαίνει πάντα τελευταία και όπως βαριέμαι τα κλισέ σαν τρόπος βολικός που είναι να βγαίνουμε απ´τα δύσκολα και τα αποστρέφομαι μόλις τα συναντήσω να η φρασούλα τώρα ξεμυτάει θρασύδειλη με άρπαξε -έξυπνη νομίζω εγώ πως είμαι- και κολυμπάμε οι δυο μας στον αφρό στενά πιασμένες αγκαζέ σάμπως…

κλειδώθηκα

    έκλεισε το στόμα μου πίκρισε η γλώσσα μου άνοιξα παράθυρα μα φως δε μπήκε νύχτωσε ξανά χωρίς να είναι η ώρα άδειασε ο χρόνος από μνήμες το σπίτι σώπασε το φως δεν θα ανάψει απόψε τώρα που κατάλαβα πως ζω καθισμένη στα σκαλιά μιας καμένης ύπαρξης   δεν είσαι πουθενά κάτι ληθαργικά όνειρα…

βίοι παράλληλοι

  στον W.R. είναι ελευθερία ν´αναθυμάσαι μόνη σου με πόση δύναμη περιτύλιξες νου και σώματα; παροδικά το ενέκρινε και κείνος και αφέθηκε να αιωρείται πλήρης μπροστά στους προβολείς που παίρνουν ένταση και χρώματα απ´ την αναμενόμενη χαρά που πια συμβαίνει αφ´ εαυτού σου διάλεξες πως μόνο τη μνήμη σου χρειάζεσαι σαν ικανή να τη χειρίζεσαι…

άτιτλο ΙΙΙ

  τους ανθρώπους τους κατατρύχει η μοίρα τους.. πεθαίνουν όπου έζησαν ζουν όπως δεν ξέρουν γελάνε όπου έκλαψαν μισούν αυτό που αγάπησαν σφίγγουν πάνω τους όσα παράτησαν απωθούν ό,τι τους άγγιξε ξεχνούν τα μάτια που τους κοίταξαν αφήνουν πίσω χείλη που τους φίλησαν ζητιανεύουν όσα κρατούν ο τρόμος τους σαστίζει τα αυτονόητα η ελαφρότητα βαρύτερη…

κακοί αριθμοί – κακός χρόνος – τρεις άνθρωποι εκδικούνται

  η στροφή προς τα μέσα εσύ πότε με το καλό; ρωτούσαν την κοπέλα μικρή, μόλις 27, και φοβότανε τη μοίρα της μην απογοητεύσει τους επενδυτές της. σκληρή η μοίρα της την καταχέριασε ακόμη κι όταν της έκαμε τη χάρη να συναντήσει το δυνάστη της. γύρισε μέσα της και κρύφτηκε βαθειά η κοπέλα. κρυμμένη έτσι…

εκπαίδευση στη λησμονιά

  κοντός δρόμος, αδιέξοδος, όσο να μάθεις πως λησμονιά δεν υπάρχει εκεί που ακούμπησες τη ζωή σου όλη για να πιεις ένα φιλί  κυριακή 22 φεβρουαρίου 2015

συνέπεια της σιωπής

  λέτε συχνά μια φράση στερεότυπη αντιγραμμένη πως η αγάπη άργησε μια μέρα φράση καλή που σας βολεύει να θορυβείτε με ποιητικό νομίζετε τρόπο δεν πιστεύω σε λογοτεχνίζουσες διατυπώσεις ούτε για να περνάει η ώρα δεν τις θέλω εδώ ποτέ δεν ήρθε η αγάπη τα πρόσωπα γίναν φωτογραφίες που ξέβαψαν στο φως η αναμονή έγινε…

το νερό κι εσύ

  για έναν περίεργο λόγο νομίζω πως δεν θα μου αρνηθείς ένα ταξίδι στη Βενετία. λευκός αχνός να ατμίζει το νερό μέσα στη νύχτα θολό πρασινωπό μαρμάρινο θαρρείς γεμάτο είδωλα φαναριών και φασάδες που πάλλονται αφήνοντας τα φώτα τους να ρεύσουν μέσα του ωχρά και κίτρινα σαν το φοβισμένο μου πρόσωπο μπροστά στην άρνηση πορτοκαλιά…

απληστία

  ο ήλιος πάντα θα λάμπει, με μένα ή χωρίς εμένα τα σιτάρια θα κιτρινίζουν κυκλικά και θα θερίζονται τα δέντρα θα ξεδιψούν σε απρόοπτες διαδρομές νερού οι αιωνόβιες χελώνες θα λιάζονται κροταλίζοντας τα καύκαλά τους.   θέλω να βυθιστώ σε όσο παραπάνω φως μπορώ όσο ακόμα υπάρχει χρόνος και έχω φωνή και θυμικό χωρίς…

το όλον και το μέρος

  στον έντιμο Θάνο γιατί απάλειψε τα όρια; γιατί ταξίδεψε άπονα εμπρός; γιατί βιασύνη επέδειξε και αλυπία;. ποιος να ΄θελε να κλάψει για την απώλειά της άραγε; ως αθώα δεν μπορούσε ούτως ή άλλως να υφίσταται είναι εκείνος που την έσπρωξε απ’ τα κάγκελα με τον τρόπο του, να παίρνει από αυτήν το μέρος πάντα,…

όταν θα σε κοιτάζω, δεν θα κρατώ καρφιά

ένα ανθρωπάκι δάνεισε για λίγο τη ζωή του στο όνειρο. θα την ήθελε να μείνει για πάντα δανεική κι αγύριστη, τώρα που μεγάλωνε, και μάλιστα άσχημα και άσχημος, και είχε πιο πολύ ανάγκη το παραμύθι. το μετονόμασε σε τυχερό του, γιατί ήταν από κείνους που πιστεύουν στην πρόκληση αποτελέσματος άμα το θες πολύ και το…

η αναζήτηση της τελειότητας

  μου πήρε καιρό όσο ν´ αποφασίσω ότι έσφαλα τα μάτια μου πως έκλεισα από το φόβο της απώλειας κάθε πιθανότητας ν´ αγκαλιαστώ μ´ ένα κορμί λερό από συγκεχυμένα πάθη ατιθάσευτα.  εκκώφευσα στη μόνη αλήθεια που αυτός εκραύγαζε.  κι όμως ακόμη δέσμια του εαυτού μου διαδράμω ατέρμονα τον κύκλο με κέντρο το φόβο   δευτέρα…

άτιτλο VII

    έπνιξες στο στήθος το γήινο λόγο μη τυχόν και ακουστείς δεν μεταφράζεις τίποτε μέσα σου όλα μόνο συμβαίνουν και μόνο ρέουν και κατευθύνονται στη θάλασσα που καταδεκτικά θα τα ρουφήξει σαν συνέπεια της ροής προς το κατώτερο μεγάλο. ούτε βουή ούτε ψωμί. διάλεξες γωνιά για να σταθείς στο ένα πόδι ασκήσεις ταπεινότητας στο…

ζητείται θύτης

  σ’ ακολουθώ με κάθε ευκαιρία χαίρομαι που υπάρχεις θέλω να δράττεις τη ζωή κι όταν σε βλέπω να το κάνεις ευτυχώ. μα όλο επιδιώκω να υποθέτω και με υποθέσεις ξακρίζω τις αλήθειες, μουντώνω τις λάμψεις μόλις λίγο τις χαρώ. σ´εμένα δεν οφείλονται χαρές. ειν´η απόφαση που πάνω της προσπίπτει κάθε φως μόλις εκρήγνυται καταπατιέται…

ναρκισσισμοί

  πιάστηκα πάλι να βρω απάντηση για κείνο το οικείο κι επαναλαμβανόμενο ερώτημα πώς είναι τάχαμ δυνατό να αγαπάς αυτό που δεν υπάρχει. κάθε φορά που επιχειρώ την κατανόηση βάζω κάτω τις ενδείξεις και αρχίζω να καταμετρώ. πάντοτε λειψές μου βγαίνουν αλλά μετά τις πλάθω ολοστρόγγυλες χωρίς αγκαθωτά τελειώματα. τις δικαιολογίες μαστορεύω και με τα…

για την κολυμβήτρια

η κολυμβήτρια θέλει να φεύγει μακριά, να ξεπλένει τη μαυρίλα της τριβής της με τις άχρηστες αλήθειες γύρω της με ένα μακροβούτι στον κόσμο του υπόκωφου βουητού, αυτού που αργά-αργά θα υποχωρήσει και θα πάψει μόλις αυτή εισρεύσει στον παράδεισο. εκεί νομίζει ότι πάει τώρα. οι φυσαλίδες βγάζουν ήχο, οι κινήσεις των χεριών θόρυβο, ίσαμε…

παρομοίωση

«κοινά τοπία» «παρεμφερή τοπία» πρέπει να βρω συνώνυμο της πρώτης λέξης οπωσδήποτε. σφίγγω τα βλέφαρα με δύναμη ν´απομονώσω το μυαλό να μπει σε κίνηση. κάποτε πολύχρωμα πεταλουδάκια ξεπετιόνταν με το σφίξιμο τώρα ούτε καν μονόχρωμα. μάλλον παχύνθηκαν τα βλέφαρα και σκοτεινιάζουν. ανάμεσα στις πινελιές κι ανάμεσα στις λέξεις βολοδέρνω ώρες και ώρες κάθε μέρα. δυό…

κόκκινο

  κόκκινο μέσα μου απομένει το υπόλειμμα της μάχης. ό,τι και να αγγίξω παίρνει χρώμα άλικο αμέσως ή αφού πρώτα με διασχίσει. και τότε ταράχτηκα που σ´αγαπώ.

δράκος

  ευτύχησα σκαρφαλωμένη στα φτερά του μύθου που έφτιαξα για να ταξιδεύω στην ουράνια άκρη. τις νύχτες αγκαλιάζω μετεικάσματα αλήθειας που ο νους πυροβολεί χωρίς σταματημό στον τοίχο του μυαλού μου κι αυτά γεννιούνται πάλι απ´την αρχή. πετώ μέσα στο χρόνο ασήμαντη καθόλου ωραία. ο μύθος μου σαν δράκος δυνατός προβαίνει ηλιοσπυρίζοντας το φως κι…

ανάδραση

  αγαπημένο σώμα έχω τόσο ανάγκη να σε κοιτώ και να σε γεύομαι χωρίς ο χρόνος να με σταματά χωρίς οι άνθρωποι να μου αλλάζουν τα σχέδια. κι έπειτα κινήσαν εναντίον μου τα πρόσωπα της ταραχής... αφήνω τη σιωπή να προσπεράσει αλαλάζω να σωθώ διαλύεται ο αχνός της χαράς πριν κατακαθίσει. πώς θα ζήσω χωρίς…

ζήτημα μάθησης

  αναμονή ατέλειωτη μιας αγκαλιάς νύχτες πολλές νύχτες που μοιάζαν αξημέρωτες· κάποια στιγμή ο ύπνος άρπαζε τη σκόνη των ονείρων για να την οικειοποιηθεί. και δοκιμές άχρηστες επιχειρούνταν τις μέρες τις μικρούτσικες που άφηναν πίσω τους κενό το σώμα και το νου. κι απάνω που η ροή ξεπνόησε πάνω που όλα μάταια φανήκαν πια καθώς…

αναβολές

  με ενοχλεί αυτή η σιωπή του Ιουλίου όλα μικραίνουν και αναβάλλονται για όταν ο χρόνος επιστρέψει μα τότε μπορεί τίποτα να μην είναι το ίδιο ή όλα αφόρητα τα ίδια να ´ναι βουβός μήνας που παρατείνεται με τη δικαιολογία της ξεκούρασης είναι κι η θάλασσα που μόνο με το σώμα πια αγγίζεται φωνές δυνατές…

άτολμη

  ντράπηκα να σου πω Μη με ξεχάσεις. κοίταζες για ώρα τον ιβίσκο με θαυμασμό το ίδιο ψηλοί κι οι δύο. λίγο μετά σ´αποχαιρέτησα. απλοϊκά σχεδόν. δράμα καθόλου δεν υπήρξε. δέθηκαν τα χέρια λίγα δευτερόλεπτα το βλέμμα περιείχε ειλικρίνεια, οι ευχές που ανταλλάξαμε μάλλον τυπικές και μόνον οι απαραίτητες. σκέφτηκα να σου πω Μη με ξεχάσεις…

σκέψεις του δρόμου

  για έναν αδύναμο που υποχώρησε: εσύ όσο περνάει ο χρόνος χάνεσαι μέσα στον εαυτό σου εγώ όσο περνάει ο καιρός χάνομαι μέσα σε σένα..   άντληση από παρατήρηση: άνθρωποι ανεκτικοί από το φόβο της μοναξιάς που είναι ακόμη τόσο νέοι για να φοβούνται.. αυτόματη αντιπαραβολή: άνθρωπος μη ανεκτικός χωρίς το φόβο της μοναξιάς που…

εκείνος πίσω μου

προσγειώθηκα σ´ αυτό το συναίσθημα για σένα με ακατανόητο τρόπο. συνήθως έτσι απροσδόκητα συμβαίνει και κακώς εκπλήσσομαι, φταίει που θέλω όλα να τα ερμηνεύω. αυτοπροστατευτικοί λόγοι μου απαγορεύουν να το ονομάσω παραπάνω από Θερμή συμπάθεια (συγνώμη, χρησιμοποίησα κρύες λέξεις, μάλλον φοβάμαι πολύ τελικά, ωστόσο βεβαιώνομαι όσο περνούν οι μέρες ότι μια παραλλαγή προς τον Έρωτα…

δεκάτη προτέρα

αποκοιμήθηκα αφήνοντάς με στα χέρια της ελπίδας κάθε βράδυ συνήθεια το ‘χω μα η ελπίδα με προδίνει. ανήσυχος ο ύπνος παρά ταύτα, το κορμί πονάει. ακούω στο σκοτάδι τη σιωπή μου πεζός ο λόγος τα χέρια μου ορφανά αφήνει. ξημερώνει και περιμένω πάνω μου να γείρεις να απαιτήσεις από μένα τη χαρά σου. είσαι ζεστός…

η βουή του σύμπαντος

    παρατηρητής εν γένει. δεν είναι πάντα επιτυχημένες οι αποδράσεις του στο κίτρινο φως. οι πολυπρόσωποι δρόμοι ανέκαθεν τον πλήγωναν του θύμιζαν.. συρφετός αργόσχολων ποτάμια περιπατητών σακούλες παντού επίτηδες σχισμένα τζην κινητά σε πλήρη δράση. κανείς δε βλέπει γύρω του μόνο βαδίζουν με τα μάτια καρφωμένα στην οθόνη. η διάθεση όλων του φαίνεται καλή…

ερωτεύτηκα

    τι θα πει ερωτεύτηκα; να κυνηγώ φαντάσματα του άλλου; και τα δικά μου πάλι μόνη μου να κυνηγώ; δρόμος μακρύς χωρίς καιρό και όρεξη. προστάζω πια τις πεταλούδες της ψυχής να μην ανοίξουν τα φτερά τους. λόγος κανείς για επώδυνα πετάγματα.                        …

οι λέξεις μου

    ιδέα τώρα μαζί πάντα έρωτας λέξεις απλές που δεν ζουν μόνες τους. έτσι θαρρώ ώρες - ώρες πως έχουν νόημα μόνον όταν και άλλες προηγούνται ή έπονται.   βλακείες.. νιώθω και χρησιμοποιώ τις ίδιες λέξεις μοναχές. Να: ιδέα (δική μου) τώρα (έμεινα μόνη) μαζί (με τον εαυτό μου) πάντα (εγώ κανονίζω το χρόνο…

λαθούσα δύναμις επέρχεται;

  είχα μια καταφυγή από χρόνια τώρα πολλές φορές τη μέρα να αποσύρομαι μέσα μου για λίγο ή πολύ όσο η ανάγκη μου το απαιτούσε. ταξίδευα σε λαμπρό βαθιά επιθυμητό κόσμο εγώ σώμα νυχτερινό στο φως του ήλιου παραταύτα δυνατά παραδομένο.   το δάκρυ εύκολο και σιωπηλό τότε κυλούσε συνοδεία και απαραίτητο συμπλήρωμα κάθε φοράς.…

λόγια ανεπαρκή

      όλο το πρωί πάλευα να ‘βρω λέξεις λίγες μα γεμάτες να περιγράψω το ζεστό σώμα την τρυφερή μυρωδάτη σάρκα που μαζί της ολόκληρη εγώ συνομιλούσα όλη νύχτα το πρόσωπό μου πίεζε για ν´ αφομοιωθεί  επιχειρούσε εκπροσωπώντας με να την αλώσει. τα χέρια που λάτρεψαν το σώμα ακόμα εξετάζω τεντώνοντας μπροστά διαδοχικά αναστρέφοντας…

τραμόντο

  οι άνθρωποι είναι ματαιόδοξοι, θέλουν να τους θυμούνται. ντύνουν τη ματαιοδοξία τους με κομψά ρούχα, λένε ωραία λόγια όλο το βράδυ, γελάνε και κάνουν επίδειξη γνώσεων. από όλο αυτό μένει πολύ καιρό μετά η αύρα της βραδιάς ή μια ασχημάτιστη πίκρα. προσπάθησα απόψε για να με θυμάσαι, προσπάθησα πολύ, άνθρωπος είμαι και γω και…

ρομαντισμού αποκυήματα

  -στης ζωής μου την ακμή θα πεθάνω, αχ θεέ μου τί άδικο κρίμα τέτοια νέα να έμπω στο μνήμα με του γάμου την άσπρη στολή! χάρε, χάρε, δεν θέλω να πεθάνω, τη μανούλα μου να μην την πικράνω, θέλω χάρε ακόμα να ζήσω, της ζωής τη χαρά πώς ν´αφήσω; -έλα κόρη μαζί μου με…

μικρές εξαπατήσεις

  δεν υπάρχει καιρός πια παρά μόνο να φαντασιοκοπώ όσα δεν έζησα, αν και το ήθελα πολύ. θέλω, επιθυμώ, διακατέχομαι, ορίζω, ως και μικρές μανίες αποδέχομαι εν τέλει να υπάρχουν, ευρείες ευτυχείς εικόνες που με αφορούν. γέρνω, κλείνω τα μάτια για να κοιμηθώ. τότε είναι που εκκινούν οι ταινίες μικρού μήκους, μπορεί και δυό και τρεις…

απαθής

  απάθεια πάνω στα γλιστερά κόκκινα σεντόνια. ώρα μία μετά τα μεσάνυχτα. στο επάνω διαμέρισμα ακούγεται νερό που στάζει. από την μπαλκονόπορτα πού και πού ο θόρυβος διερχόμενου από μακριά αυτοκινήτου. και η Ένατη γλιστράει στα σατέν σεντόνια και ακούει το χχχρτς του σατέν. προκαλεί αυτό το χχχρτς, της θυμίζει μετάξι. η χτεσινή μπόρα έφερε…

μετεικάσματα

θυμάμαι εκμυστηρεύσεις από μερικά τσακισμένα κορίτσια, γυναίκες πια. σαν ένα φου, ένας αέρας, προκύπτουν έξαφνα στη μνήμη μου οι εικόνες τους, μικρά στην ηλικία. δεν έχουν σαφές σχήμα ούτε ευχάριστο χρώμα. γκρίζα μετεικάσματα. τα μάτια μου αποκεντρώθηκαν για να ησυχάσω, αλλά απότυχα και συνεχίζω να ταράζομαι που οι κηλίδες τους άσβεστες μετακινούνται όπου γυρίζω το…

ζητήματα δεξιότητος

  11.      (1) Κόσμος πόλει μὲν εὐανδρία, σώματι δὲ κάλλος, ψυχῇ δὲ  σοφία, πράγματι δὲ ἀρετή, λόγῳ δὲ ἀλήθεια· τὰ δὲ ἐναντία τούτων  ἀκοσμία. ἄνδρα δὲ καὶ γυναῖκα καὶ λόγον καὶ ἔργον καὶ πόλιν καὶ  πρᾶγμα χρὴ τὸ μὲν ἄξιον ἐπαίνου ἐπαίνῳ τιμᾶν, τῷ δὲ ἀναξίῳ  μῶμον ἐπιθεῖναι· ἴση γὰρ ἁμαρτία καὶ ἀμαθία μέμφεσθαί τε τὰ …

κλέφτες ψαριών

Δοϊράνη. το νερό είχε τραβηχτεί πολλά μέτρα μέσα στη λίμνη, από την ανομβρία. ο ήλιος είχε δόντια. ήταν μεσημέρι φθινοπωρινό. οι φαντάροι του φυλακείου σκάβαν χαντάκι στο δρόμο. ίσως χρησιμοποίησαν τα κιάλια τους. μου άρεσε η ιδέα πως έβλεπαν την ευτυχία μου. περπατήσαμε πλάι στη λίμνη, μαζέψαμε κοχύλια, αγκαλιαστήκαμε μέσα στη βάρκα. όλα ήταν απλά,…

απόηχοι

θέλει να περιγράψει τα αισθήματα που νιώθει κάθε μέρα, όλη τη μέρα. το ένα διαδέχεται το άλλο. κυριαρχεί το μικροκλίμα της νοσταλγίας, νοσταλγία για τον έρωτα που ένιωσε και έχασε άδικα και ξαφνικά και στερήθηκε για λόγους αυτοπροστατευτικούς τελείως τη δυνατότητα να τον ξανανιώσει. πονάει όταν ανακαλεί το κλίμα αυτό. ο πόνος μοιάζει με αυτό που νιώθει…

rerum natura

απόψε σκαλίζοντας παλιά χαρτιά έπεσα πάνω σε παρηγορητικό λόγο. Seneca, De consolatione ad Polybium, 1.4: Maximum ergo solacium est cogitare id sibi accidisse, quod omnes ante se passi sunt omnesque passuri; et ideo mihi videtur rerum natura, quod gravissimum fecerat, commune fecisse, ut crudelitatem fati consolaretur aequalitas. Είναι λοιπόν η πιο μεγάλη παρηγοριά να σκέφτεται κανείς…

τα κόκκινα παπούτσια

θυμάται τα κόκκινα καινούργια εκείνα παπούτσια. με ψηλό πάτο από φελλό και κόκκινα δερμάτινα κορδόνια με εξωτερικά γαζιά. τον παρακολουθούσε που σηκώθηκε αργά από το ντιβάνι απέναντί της, την πλησίασε αργά και στάθηκε όρθιος μπροστά της, σοβαρός, κοιτώντας την στα μάτια. κατόπιν γονάτισε στο δεξί γόνατο, πήρε στην αγκαλιά του το αριστερό της πόδι, ξεκούμπωσε αργά το παπούτσι χωρίς…

επί ξυρού ακμής

  έπειτα κίνησε μονάχος μια βόλτα ερημική τώρα που ο χρόνος λιγοστεύει κι οι μέρες μεγαλώνουν όσο νάρθει πάλι το φθινόπωρο. μπορεί και να προλάβει, υπάρχει η τύχη και το στοίχημα συγκεχυμένο και θρασύ το έβαλε με τον εαυτό του πρώτα κι ύστερα με το χρόνο. τρανσβεστισμός για να γράψει, να δέσει, να μιλήσει, να…

~~~move your soul to dance~~~

  διψάει η ψυχή για ένα σφιχταγκάλιασμα ναι, χορός, ο έρωτας ακκίζεται ως τη στιγμή της ώσμωσης αντέχει και αντέχεται. κατόπιν ανελέητος προκύπτει. η προτροπή του απατηλή ως ειπώθηκε εκείνη νόμισε χορός θα γίνει και ενέδωσε εκείνος την πήρε επιτήδεια ίσαμε να νιώσει πάλι ζεστός πως είναι εκείνη, είπε, δεν κατάλαβε πώς έγινε. γυναίκες ψεύτρες…

τσέρκι

  ύστερα από μια νύχτα χτισμένη από καιρό από αναμονές και ψευδεπίγραφες επενδύσεις η σιωπή μετατράπηκε σε άλικο φως. μα φοβίες και τρόποι διάφοροι ακολούθησαν μέρες που συγχωνεύθηκαν σε άχρωμη σχεδόν εικόνα που αναμένει και πάλι το ζωγράφο της.

                                 …

ψευδές λευκό

  έτσι μου ήρθε τώρα να δακρύσω διαβάζοντας για χιόνι. παιδιά, αυλή, γέλια, δρόμος, σπίτι, όλα απαραίτητα συνοδευτικά. για άλλους.. για μένα, κρύο νερό.

εξέλιπεν ως είχε

  δεν θα ξεφύγω. δεν το επιδιώκω άλλωστε, μου αρέσει να βυθίζομαι σ´ αυτό που νοσταλγία λέγεται. ταιριάζει η λέξη ιδανικά εδώ, πόνος για την επιστροφή, μα σαν άλγος βαθύτερη είναι η λέξη, πιο ταιριαστή στο δροσερό πνεύμα της ζωής που έφυγε κι αναζητώ. τώρα δα ανοίγοντας παράθυρα ήρθε πάνω η ανάμνηση, χθες πάλι κάνοντας…

τέλος

  και ποιος σας είπε τούτο πως είναι επάγγελμα; ασκείται ο ποιητής για βιοπορισμό; βίος και ύλη μπορούν και να αντιμάχονται. κι αν πείτε έλαθα να αλλάξω δα πορεία ουδόλως δεν συστέλλομαι. μήπως και πρώτη μου φορά θα είναι; τετάρτη 18 νοεμβρίου 2015, πρωί, προχώρησε η ώρα

παροδικά..

  η ψύχρα στα θερινά τα θέατρα αναμενόμενη, σαν την αποψινή που στους ώμους μου ξαπλώνει, κάθ´εκατοστό του δέρματος τεντώνεται σφιγμένο, έτσι σκληρές είν´οι κουρδισμένες ψηλότερα χορδές πριν σπάσουν, τα δάχτυλα γαντζώνονται στο χερούλι της τσάντας, τα άλλα εξερευνούν την τσέπη για μια τσίχλα, μειώνεται η ικανότητα αντίληψης του κίνδυνου από τα διερχόμενα καθώς βουτήχτηκα…

αναγκαίο μακιγιάζ

  αστεία φάση χωροχρόνου: καθισμένη στην πολυθρόνα της γωνιάς ακολουθώ λόγια πολλά, μπανιαρισμένα σε χρυσόσκονη μπρουντζίνας. μέσα μου χαμογελώ, συγκαταβατικά ενίοτε. φόρεσα κόκκινο κραγιόν πριν έρθω, μου έστειλα φιλάκι στον καθρέφτη, ήξερα περίπου πού πηγαίνω, εκεί που το κόκκινο κραγιόν ταιριάζει, εκεί που πέφτουν λέξεις πολλές κι ανάθεμα αν οι μισοί πιάνουν τη μία, εγώ…

το ζωητρόπιο (πράξις ωραία και ατελής)

μικρή η Άννα το 71, πήγαινε πέμπτη γυμνασίου, σκεφτόταν σοβαρά να δώσει εισαγωγικές εξετάσεις στο πανεπιστήμιο και του χρόνου θα ξεκινούσε για τον σκοπό αυτό φροντιστήριο. είχε μεγαλώσει μόνη της με λίγες χαρές. το σπίτι ήταν πάντα κρύο, οι χειμώνες τότε παγωμένοι, τόσο που πάγωνε το λάδι στο μπουκάλι μέσα στην κουζίνα και, για να το…

διδυμότειχο ρουζ

  με μια δραματικότητα εξελίσσονται οι τελευταίες μέρες. μάλλον σημάδι των καιρών, μπορεί και ανθρώπινου εγωϊσμού σημάδι, μίσους αποκύημα κατ´ άλλους, γι άλλους πάλι άνωθεν δυνάμεως επιθυμία, αναξιότητας καταύγασμα μπορεί. αγριότης, θάνατος, τιμωρία, κρύο, πλεονεξία, ατυχής μέριμνα σέρνουν πίσω τόνους σίδερο που λυγάει πάνω στ´ αποκαΐδια.

το δωμάτιο

για την Αλεξάνδρα γιατί σε φοβίζει η νύχτα; υπάρχει πιο καλά κλειδωμένο δωμάτιο από τη νύχτα; μόνο δική σου και μπαινοβγαίνεις ανεμπόδιστα, σε όποια στιγμή, ζωή, φιλί, το στοπ καρε καδράρεις κι αν θέλεις το κρεμάς, κι αν θέλεις το πετάς, μπορείς και να το τσαλαπατήσεις άμα θέλεις. εξασφαλισμένη ατομικότητα και ουτοπία με φως ιδιωτικό. κανείς…

αλλού

    να ελευθερωθώ.. να φύγω.. πριν η αδικία λιανίσει την ψυχή μου.. πριν η ανάμνηση μαυρίσει και ξετελειωθεί.. τώρα που ζεις ακόμη μέσα μου υπάρχων και υποσχόμενος. κυριακή 15 μαρτίου 2015, 10:05 π.μ.

άλλη μέρα

  κάποιος σαν ζηλόφθονα απόψε να μου έκλεψε φως από το γκρίζο μου. να το μαυρίσει θέλει για να επιδειχθεί ισχυρότερος. χτύπα όσο θες, το πρωί κοντεύει.

Graeciae pars meridionalis

στην Κατερίνα αργό περπάτημα με τη βαλίτσα να ακολουθεί πειθήνια, το ραντεβού με συναδέλφους επίκειται για τη μεγάλη εκδρομή. φθάνω νωρίτερα όπως διαρκώς το συνηθίζω, παρατηρώ τριγύρω περιμένοντας στη στάση να περάσει η ώρα. η ένδειξη κατεύθυνσης στα λεωφορεία υπάρχει μόνο εμπρός, πίσω τριψήφιος αριθμός μονάχα. συλλογούμαι πως σαν τη ζωή να μοιάζουν τούτα τα…

ολονυχτία-θάλασσα

κυλάει; προσπίπτει; ενδίδει; μη και αντιστέκεται; δεν επιτίθεται η ήρεμή μου θάλασσα. ίσως πρέπει να την μετονομάσω.

 τετάρτη 18 νοεμβρίου 2015, 9:30

θαυμάζω το μηχανισμό της συγγραφής μου και γελώ

βαδίζω ειρηνικά -συνήθως- την ημέρα μου οι ώρες μικρούλες, ποιος τις πειράζει στο καλό τους κι όλο μικραίνουν; αύρα του θέλω να απομακρυνθώ σηκώνεται, την πιάνω που έρχεται, και μόλις φτάσει αρχίζω να μπαινοβγαίνω στιγμιαία στην πρόκληση με διάφορες δικαιολογίες, μόλις χρόνος και τόπος παραμερίσουν, ουπς, με τσάκωσα αναστενάρισσα.. έχω πλάκα όταν παίζω με τα…

το άγχος της επιτήδειας μηχανής (1)

ο κυρ Παναγιωτάκης, βιοτέχνης της αγοράς γύρω στα σαρανταδύο, παντελόνι μπεζ, πουκάμισο λευκό, μπουφάν μαύρο, φαλάκρα, λευκή επιδερμίδα με κίτρινες τις άκρες των δαχτύλων του δεξιού χεριού απ' το πολύ τσιγάρο, ο κυρ Παναγιωτάκης που ονειρεύεται ώρες ελεύθερες και κοιμισμένες να γίνει πλούσιος επιτέλους σ' αυτή τη ζωή, και όχι στην άλλη.. ο φίλος του…

τα παστέλ

νόμιζα παλιά πως πρέπει απ´την αρχή να ξέρεις ακριβώς τί θέλεις να κάνεις τραβώντας τις όποιες γραμμές στο χαρτί, και έτσι κανένα αποτέλεσμα δεν μου άρεζε, καθώς τα σκληρά παστέλ γρατζουνούσαν βάφοντας σκληρές γραμμές και σπάζοντας σε σκληρούς κόκκους, και τα τρυφερά από δαύτα πουδράριζαν τον τόπο και κατακάθονταν στα πνευμόνια μου. δεν μου άρεζε…

L’infinito

Sempre caro mi fu quest'ermo colle, e questa siepe, che da tanta parte dell'ultimo orizzonte il guardo esclude. Ma sedendo e mirando, interminati spazi di là da quella, e sovrumani silenzi, e profondissima quiete io nel pensier mi fingo; ove per poco il cor non si spaura. E come il vento odo stormir tra queste…

..λέγει ἡ Πυθίη τάδε.

"ἔστι τις Ἀρκαδίης Τεγέη λευρῷ ἐνὶ χώρῳ,
 ἔνθ᾽ ἄνεμοι πνείουσι δύω κρατερῆς ὑπ᾽ ἀνάγκης,
 καὶ τύπος ἀντίτυπος, καὶ πῆμ᾽ ἐπὶ πήματι κεῖται.
 ἔνθ᾽ Ἀγαμεμνονίδην κατέχει φυσίζοος αἶα,
 τὸν σὺ κομισσάμενος Τεγέης ἐπιτάῤῥοθος ἔσσῃ." (Ηροδότου Ιστορίαι, Κλειώ, 67.4 )   κρατερή ανάγκη (;). Δεν είμαι δα και σίγουρη.. καμιά φορά σαν τέτοια φαίνεται, μα σαν τη…

τί ιερή παρουσία όταν σιωπώ.., ο Τάο!

  τον νιώθω να γέρνει δίπλα μου, ζεστός, μαλακή σάρκα που βυθίζομαι, το δεξί μου μάγουλο πρώτα συναναστρέφεται επιδερμίδα συγκεκριμένης θερμότητας και αμέσως στραβώνω τα χείλη δεξιά για να φιλήσω.. βάλθηκα να περιγράψω την εμμονή μου είναι δύσκολο να δραπετεύσεις εκεί φοβάμαι μήπως υπερβάλλω και χαθώ σε μη πραγματοποιήσιμες ονειροφαντασιές φοβίες ανυπόστατες, είναι τόσο κακό να…

mi chiamo Paolo

συννεφάκια αόριστα καλύπτουν το χαζοκόριτσο με χρώματα παλ προορισμένα για ευκολόπιστους. δεν ξέρει τίποτε άλλο για την ώρα η μικρούλα, δεν σοβαρεύεται ανάγκη δεν υπάρχει άλλωστε, είναι ο κόσμος από μόνος του δύσκολος ας μην προκύπτει η ζωή της δυσκολότερη γράφοντας χρώματα με έννοια σοβαρότητας. ποιος αλήθεια σκοτίζεται πόσο το μαύρο πένθος της εστοίχισε; ένα…

καιρός χωρεί αμείλικτος

  κύκλοι παντού, θύματα ακινητοποιημένα στις παρυφές μιας ατέρμονης σπείρας συνεργάζονται από ανάγκη στη συνεχή ροή της, ανίκανα να διαφύγουν από τη μοιραία στοίχιση που προκαλεί το σφιχταγκάλιασμα της ομοιότητας. ισορροπώντας υπέροχα παλαντζάρει το άθλιο σύστημα της επανάληψης. πηχτό πλέγμα που συστρέφεται με παγκόσμιο θόρυβο γύρω από τη μαύρη χοάνη της απώλειας. δεν πέφτουν, συνεχίζουν…

ο κύκλος της τιμωρίας

  οικοδομείς την κρίση βήμα-βήμα με επιμέλεια  συνειδητοποιημένος δολοφόνος εκπαιδεύτηκες. υπέθεσες πως θύμα είμαι, για τούτο και σ’ ανέχομαι. όλο πιο πρόστυχος κι απρόσεκτος ο λόγος σου. με τιμωρείς για όλες που σε σκότωσαν. φώναξα δυνατά ν’ ακούσεις πως δεν έφταιξα, δεν συμμετείχα, αθώα έμεινα. πισθάγκωνα με έδενες τις νύχτες σου, όση φωνή κι αν…

χρώματα

πρώτη φορά ήρθες στο όνειρό μου απόψε τέτοιος αγέλαστος, ξερακιανός, μυστήριος, όπως τις άλλες τρεις φορές ολόιδιος δικός μου όμως αναντίρρητα, πρώτη φορά δικός μου. πρώτη φορά σ’ αγκάλιασα. Ψυχή μου, είσαι συ, εκπλήσσομαι όπως τον αύγουστο του ΄10, κείνη τη μέρα που γεννήθηκα. απόμακρος στον κόσμο σου κλεισμένος μα ένα παράθυρο για μένα που…

μόνο με κόμματα κι ερωτηματικά

τον συμπάθησα ακούγοντάς τον να μιλάει; δεν ξέρω, ένιωσα ότι είναι μόνος μέσα στο πλήθος που τον ζώνει ασφυκτικά με τις απαιτήσεις του; μου θύμισε εκείνον που με προσπέρασε πατώντας κιόλας πάνω στο πτώμα μου; δεν ξέρω, άδειασε το μυαλό μου από το σύνηθες περιεχόμενό του και έγινα μικρότερη στο μέγεθος και υποχώρησα, νιώθω μιαν ήπια…

piazza grande

  Santi che pagano il mio pranzo non ce n'è sulle panchine in Piazza Grande, ma quando ho fame di mercanti come me qui non ce n'è. Dormo sull'erba e ho molti amici intorno a me, gli innamorati in Piazza Grande, dei loro guai dei loro amori tutto so, sbagliati e no. A modo mio…

one night stand

στο Μανώλη Λ. που έφυγε νωρίς ξενοδοχείο χωρίς λοιπά στοιχεία στη μνήμη μου, χρώματα, ορόφους, όψη, τι; δεν έμεινε τίποτα από αυτά, τί να το κάνω άλλωστε το περικάλυμμα. λευκό σεντόνι στο διπλό κρεβάτι, α ναι, θυμάμαι, πράγματα απλοϊκά, έχει τη μυρωδιά του συνήθους καταλύματος ολόγυρα (όλοι κατά βάθος τη μυρίζουμε και ξέρουμε πώς είναι).…

lupanar

του Αντώνη, που η φωνή λιγόστεψε επάγγελμα πουτάνα, το συνήθισε, καμιά φορά σαν μοναχή πιο σοβαρά το παίρνει, άλλοτε πάλι σωπαίνει κι αφουγκράζεται μικρές φωνές που ξεπηδούν μέσα της άτακτα. η κάθε ώρα σκέτη επανάληψη, η κάθε στιγμή μικρότερη κι ασήμαντη. ο λόγος τους σαν μούγκρισμα αρθρώνεται. μπορεί και να ´ναι, δεν τον ακούει άλλωστε,…

ωδύνω

  τί είπα και μου θύμωσες; μήπως ότι σ’ αγαπάω ακόμα; αλήθεια είναι, σ’ αγαπώ ποτέ μου δεν προσπέρασα, ποτέ δεν ξέχασα πώς άγγιξες τη φτώχεια μου με την απλή σαγήνη της ερημιάς που σε κατάπινε, αγαπημένο έμβρυο του νου μου που δε θέλησες να γεννηθείς ποτέ. τρίτη 14 οκτωβρίου 2014, 03:29 π.μ.                                                                       …

ο Eddie από το Αμέρικα

πολλοί προσπάθησαν να αντιγράψουν τον Εddie, σε όλους κάνει εντύπωση. φωτογραφίες με το ύφος του επιχείρησαν, για να συγκριθούν, κινηματογραφικές σεκάνς δημιούργησαν, μπορεί και βαρετές, αναμασήσανε μιμητικά τα φώτα του και τα σκοτάδια του και τις σκιές του και τα χρώματά του βέβαια, αυτά που τα δημιούργησαν όλα τούτα. κάτι θα πιάνανε όσο νάναι με…

Γιάννης, ο πρώτος μηχανικός

το οχηματαγωγό Σκύρος αριβάρει άδειο στην Aλόννησο μόνο και μόνο για να την αφήσει. ο καπετάνιος και φίλος αρχαιόθεν της μαμάς της κάνει τα στραβά μάτια σε όλη τη διαδρομή. έτσι κάνουν οι κύριοι. λευκή στολή με σειρήτια. πόσα; η Pενάτα δεν θυμάται. δεν της έκαναν εντύπωση τα σειρήτια ποτέ. πόσο μάλλον τότε που της φαινόταν αστείο…

συνέχεια

μια πρόσκληση ανοιχτή φύλαξε εσύ μια αγκαλιά για μένα δικιά μας ανθρώπινη και θεϊκή μαζί όνειρο ή αλήθεια. θα είμαι πάντα εδώ για σένα. η φύση καταριέται όποιον αυτή την ευτυχία περιφρόνησε κι εγώ σκέφτηκα να μην την προκαλέσω. σάββατο 21 νοεμβρίου 2015, 9:00

το αεράκι που φύσηξε.. το φως που έφεξε..

στη Μαρία Χ. που δε χώνεψα ποτέ μου σπάνια που περπατώ χωρίς βιάζουσα πρόθεση, πρωί ή νύχτα, φως γύρω μου ή όχι, καμία σημασία τοπίο με περιπατητές ή όχι, καμία σημασία, τότε ανάμνηση σα νοσταλγία που πονάει ξεπηδάει μέσα μου αναπάντεχα. αφορμή είναι το πνεύμα του αέρα που διακινεί τις μυρωδιές, αφορμή είναι το χρώμα…

ετήσια επιστροφή

  θα περπατήσω σε λίγο, ζεστό καλοκαιρινό μεσημέρι, στους άδειους δρόμους της αγοράς, εκεί που ένα σάββατο κάθε χρόνου, αύγουστο μάλλον ή και ιούλη, επιχειρώ επιστροφή, θυμάμαι έμπρακτα, μνημόσυνο αναίτιο κατά βάση, ανάμνηση ονειροπόλησης που κλειδώθηκε μαζί με τα εμπορικά πίσω από τα κεπέγκια που κατέβασε η καρδιά μου. σάββατο 6 ιουνίου 2015

daydream believer

  φροντίδα κάθε μέρας, κάθε πρωινού ηλιόλουστου και μη, παραθυρόφυλλα να ανοίγω συστηματικά στο φως, το ένα μετά το άλλο, έντεκα. χειμώνες διάπλατα, χωρίς κουρτίνες, ανεμπόδιστο το φως να εισρέει. τα καλοκαίρια συστέλλομαι τη λάμψη του, δειλιώ διαιτώμενη μισόφωτα, εκτιθέμενη σε μηχανική δροσιά με λίγο θόρυβο, που όμως συνήθισα από χρόνια τώρα. φως, δροσιά, μηχανή,…

τα γενέθλια του έρωτα

  θα γιορτάσω πάλι στις εικοσιμία, θα θυμηθώ με επιμέλεια. η λογική λέει να μην το κάνω, βασανίζομαι λέει φέρνοντας πάνω τόση δύναμη. μα εγώ θα κλείσω πάλι επίμονα τα μάτια μου πάνω στα ροζ σατέν σεντόνια, που αφήνουν το συρτάρι τους μόνον για την επέτειο, σαν τη σημαία.. παρασκευή 26 ιουνίου 2015, 4:30

ευχή

δρυΐδες και μάγισσες του σύμπαντος, σας ανέθεσα τη γη μου, τον αέρα, το δροσερό νερό μου, να τα φυλάξετε καλά εκεί όπου η θάλασσα κυλίεται στην άμμο ρυθμικά και θυμώνει και χαίρεται και φωνασκεί, εκεί όπου το σύννεφο προσπίπτει στην άβατη κορυφή του κόσμου κροτώντας. σας ζήτησα να συμμετέχουν όλα τα μέρη από το είναι…

απάτη και (έκ)θλιψη

η Ελένη πάει καιρός που κατάλαβε ότι οι πλάκες των πεζοδρομίων δεν είναι απόλυτα στοιχημένες. σε μερικά πεζοδρόμια ο τεχνίτης φρόντισε τον αρμό έτσι που να απορείς πώς τέτοιος τετραγωνισμός προέκυψε από ανθρώπινα χέρια και αλλού πάλι δεκάρα δεν δόθηκε για την τάξη, όσο και αν την επιθυμούσαν μερικοί. και πάνω στις πλάκες, γκριζόμαυρες εξέχουσες…

το παλιό ξενοδοχείο

μου ήρθε έξαφνα στο μυαλό τώρα δα ένα νυχτερινό μου όνειρο, πού και πού επαναλαμβανόμενο: ένας δρόμος, φαρδύς θα έλεγα, αλλά χωρίς περαστικούς και αυτοκίνητα. έχει νυχτώσει, δεν είναι περισσότερο από οκτώ η ώρα, δεν είναι χειμώνας, γιατί έχει νυχτώσει άραγε τόσο νωρίς;. ο δρόμος είναι σιωπηλός, το πεζοδρόμιο που περπατώ, έχω την αίσθηση ότι…