a greek ride with the goose

Θυμάμαι το σχολικό δεν είχε έρθει εκείνο το πρωί. περιμέναμε με τη μάνα στην αυλή του σπιτιού απορημένες. ο δρόμος μας κι ο διπλανός άδειοι. ο μπαμπάς είχε φύγει πολύ νωρίς, όπως πάντα, για το μαγαζί. τηλέφωνο είχαμε μόνο στο μαγαζί, 70-263.

σε λίγο πέρασε ένας με μοτοσακό.
– Έγινε τίποτα; ρώτησε η μάνα υποψιασμένη από την ερημιά.

– Ο στρατός μας κυβερνά, απάντησε αυτός. στο Στρατηγείο απ’ έξω έχει τανκς.

ανοίξαμε το ραδιόφωνο:
Των εχθρών τα φουσάτα περάσαν…
σαν το λίβα που καίει τα σπαρτά..

νομίζω ότι σήμερα ξέρω απέξω πολλούς στίχους εμβατηρίων. τρεις φορές δεν ήταν που στα επόμενα χρόνια το ραδιοφωνικό πρόγραμμα είχε αντικατασταθεί από εμβατήρια και την ωραία φωνή ενός άντρα εκφωνητή που θυμάμαι ακόμα, να λέει ενδιάμεσα με στόμφο Ελληνίδες,´Ελληνες κλπ κλπ και διάφορα άλλα στομφώδη, κάθε φορά ταιριαστά στην περίπτωση;

σε λίγες ώρες ο μπαμπάς επέστρεψε. κάθισε στο ντιβάνι, μάζεψε τα πόδια πάνω και ακούμπησε τους αγκώνες στα γόνατα.
– Έχουμε χούντα, είπε.
– Τι είναι αυτό μπαμπά; ρώτησα.
– Κακό είναι, είπε.

σε έξι μήνες έφυγε από τη ζωή, το κακό είχε προλάβει να μπει μέσα του. κατόπιν συνηθίσαμε την απουσία του και να ακούμε διπλές ειδήσεις. έτσι ανακάλυψα στο Τελεφούνκεν ραδιόφωνο παγκόσμιας λήψης που είχαμε τη Ντόιτσε Βέλε.
– Βέλε θα πει κύμα, ναι; κλπ κλπ..


21 απριλίου 2019, πρωί