a greek ride with the goose

κάπου στα Εξάρχεια, κάπου στα Ιλίσια, θερινά σινεμά αφιέρωναν εβδομάδες σε σκηνοθέτες και ηθοποιούς. το Vox ήταν το αγαπημένο μου, όλο και συναντούσα εκεί ηθοποιούς του ελληνικού σινεμά που μου άρεζαν πολύ, όπως πρόχειρα θυμάμαι την Αιμιλία Υψηλάντη που καθόταν δίπλα μου, πανέμορφη, με έναν μέτριο άντρα για συνοδό που δεν της τον χαλάλιζα με τίποτα. 

έτσι περνούσαν οι εβδομάδες και οι μήνες στην Αθήνα, που την έβρισκα μάλλον βαρετή. αυτούς τους οκτώ μήνες του 1979 τους έβγαλα στον τέταρτο όροφο της Αρχαιολογικής Εταιρείας, εκεί στο δωμάτιο του ξενώνα που έβλεπε μπροστά, στο κέντρο της πρόσοψης. με ξυπνούσε στις τέσσερις η ώρα το πρωί ο θόρυβος των αυτοκινήτων. μετά με ξυπνούσε η συγκάτοικός μου που ακολουθούσε ωράρια πουλιού. η πόρτα του δωματίου είχε κόπανο και αν δεν τη συγκρατούσες, έκλεινε με θόρυβο. «τί μανία να με ξυπνάς από τα χαράματα.. κάνε πιο σιγά» γκρίνιαζα επί ματαίω. έφταιγε η κουζίνα και το ψυγείο της και το βιτάμ που από το ψυγείο έπρεπε να μεταφερθεί στο δωμάτιο, να αλειφτεί σε δύο φρυγανιές και να επιστρέψει στη βάση του, σύνολο τέσσερα μπες-βγες στα σίγουρα. είχε προηγηθεί η χρήση του μαρμάρινου μπάνιου δίπλα στην κουζίνα, άλλα τέσσερα τουλάχιστον. 

μετά σηκωνόμουν. μετά γινόταν ώρα γραφείου και κατέφτανε ο φαλακρός υπάλληλος στον έβδομο όροφο των γραφείων απέναντι, κοντόταλη πολυκατοικία αυτή, μακρόταλη η δικιά μας, λίγο ψηλότερος ήταν και έπρεπε να τσεκάρει κάθε μέρα ότι εξακολουθούσαμε να ανήκουμε στο ίδιο παράθυρο. και μετά βουρ στο υπουργείο, Αριστείδου 14, τέταρτος όροφος, το Χρηματιστήριο απέναντι, ο θόρυβος της αγοράς από κάτω και ο φίλος μας ο Ανδρέας διάβαινε όπως και δήποτε: «πούπουλα, φτεράαααα»!