a greek ride with the goose

«μωραίνει Κύριος ον βούλεται απολέσαι: Η αρχαία ελληνική αντίληψη για την ἄτη αποτυπώνεται στους στίχους του Σοφοκλή (Αντιγόνη στιχ. 620-623) τὸ κακὸν δοκεῖν ποτ᾽ ἐσθλὸν τῷδ᾽ ἔμμεν' ὅτῳ φρένας θεὸς ἄγει πρὸς ἄταν (το κακό φαίνεται για καλό σε αυτόν του oποίου το μυαλό ο θεός οδηγεί προς την άτη - δηλ. σε όποιον του σκοτίζει το μυαλό για να τον οδηγήσει στη συμφορά). Στην λατινική, η αντίληψη αυτή αποτυπώνεται στη φράση stultum facit fortuna, quem vult perdere 😊 μωραίνει η τύχη ον βούλεται απολέσαι) και αργότερα καταγράφεται σε ανώνυμο ρητό ως Quem Iuppiter vult perdere, dementat prius 😊 μωραίνει ο Δίας ...). Με τη διάδοση του χριστιανισμού αντικαταστάθηκε ο Δίας από τον όρο Deus (Θεός, Κύριος) και έτσι εξακολουθεί να λέγεται μέχρι σήμερα.»

το έψαξα επιτούτου και το βρήκα όπως παραπάνω στο wiktionary. εφευρέθηκε τότε που οι άνθρωποι δεν ήξεραν τρόπους να πολεμήσουν την άνοια. ως και την έκφραση «γεροντική άνοια» ανακάλυψαν, σιγά που είναι γεροντική. τί γίνεται όμως όταν ο κύριος βούλεται απολέσαι χωρίς τη βοήθεια της άνοιας;

είναι μια σκέψη που μου έρχεται συχνά. «φτου, φτου, μακριά από δω η άνοια, θέλω να έχω τα μυαλά μου στα γεράματα». θέλεις να δυσκολεύεσαι δηλαδή. λέω να αφήσουμε κάθε θεραπευτική μέθοδο και προσπάθεια και να βλακέψουμε στην ώρα μας. κάτι παραπάνω ξέρει ο κύριος για να μας μωραίνει. και για να μην σας φαίνομαι ηλίθια (αν και ουδόλως με πειράζει να σας φαίνομαι τέτοια) έχασα πολλούς φίλους και γνωστούς τώρα κοντά, πάρα πολλούς, χάνω κάθε μέρα. τα είχαν όλοι τους τετρακόσια. σκέφτομαι κι αυτούς και τους δικούς τους γύρω τους και τους μόνους και τους γκρινιάρηδες και τους χαλβάδες και τους ιδιαίτερους. ζήτω η άνοια ρε.. δεν ήθελα να πονέσετε τόσο, ούτε στη διαδρομή ούτε στο τέλος..

10.01.2023