a greek ride with the goose

όταν η έπαυλις Χατζηλαζάρου κηρύχθηκε διατηρητέα, ήμουν γραμματέας στο Τοπικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο. πρόεδρος ήταν ο κος Θανάσης Νικολαΐδης, πρόεδρος εφετών, ένας συμπαθέστατος απλός και δίκαιος άνθρωπος που πολύ εκτιμούσα. τα άλλα μέλη θύμωναν μαζί του γιατί δεν επέτρεπε το κάπνισμα στη βιβλιοθήκη του Αρχαιολογικού Μουσείου, όπου συνεδρίαζε τότε το Συμβούλιο (και γω κάπνιζα τότε σαν φουγάρο αλλά δεν θύμωνα).

η κυρία Σιάγα είχε έρθει για να παρακαλέσει το συμβούλιο να μην κηρύξει το κτίριο διατηρητέο. ήταν ψηλή και λεπτή με τα μαλλιά τραβηγμένα πίσω, γύρω στα 45 με 50, φορούσε λευκό πουκάμισο με βολάν και ένα πολύ μακρύ κολιέ με λευκές πέρλες δεμένο σε κόμπο χαμηλά στο στήθος και μιλούσε αργά και ήρεμα. ενωρίτερα είχα διαβάσει το φάκελο, είχα εντυπωσιαστεί από τις πληροφορίες, και στη συνεδρίαση με εντυπωσίασε περισσότερο η κα Σιάγα που επέμενε ότι οι ένοικοι του σπιτιού θα ήταν ευχαριστημένοι αν μπορούσαν να αναλογίζονται την ιστορία του σπιτιού τους χωρίς αυτό να είναι δεσμευμένο !

το δημοτικό σχολείο τελείωσα το 1967 στο διπλανό κτίριο, στα εκπαιδευτήρια της Αγλαΐας Σχινά (βλ.άλλα εδώ και εδώ). μαζευόμασταν οι μικροί μαθητές μπροστά στην αίθουσα όπου γινόταν το μάθημα της εβραϊκής γλώσσας (ήταν ημιϋπόγεια και είχε ένα πιάνο) εκεί στην πλαϊνή όψη του σχολείου μας που συνόρευε με την οικία Σιάγα, και μιλούσαμε με τα παιδάκια της βίλλας. ο συμμαθητής μας ο Μάρκος, ένα εβραιόπουλο που δεν θυμάμαι το επίθετό του, είχε συνάψει και κάποια φιλία (τώρα που θυμάμαι, ζήλευα λίγο που οι εβραίοι συμμαθητές μου μπορούσαν να διαβάζουν και να γράφουν αυτά τα περίεργα γράμματα του εβραϊκού αλφαβήτου που πήγαιναν από δεξιά προς τα αριστερά και χάζευα πολύ τα βιβλία τους και τα βιβλία που υπήρχαν μέσα σε εκείνη την αίθουσα).