το τραμ το τελευταίο
-
η μαμά μου έδενε τις άκρες δύο μικρών σκοινιών στο πόμολο της ντουλάπας από τη μια και στη μπετούγια του παραθύρου από την άλλη και δίπλωνε γύρω τους ένα μεγάλο λευκό μεταξωτό τετράγωνο κινέζικο μαντήλι. στη μία μόνο γωνιά του είχε ζωγραφισμένη μια πορτοκαλί παγόδα και μια πολύχρωμη φύση με μπόλικη ασημόσκονη κολλημένη πάνω τους..
-
όταν άνοιγε η Έκθεση ήταν ένα πανηγύρι για μένα… η μαύρη μπύρα και τα βραστά λουκάνικα στο λούνα-παρκ. το λούνα παρκ ήταν μπροστά στη Λεωφόρο Στρατού, το έχω ζωγραφίσει. το 1969 μετακινήθηκε ψηλότερα, δίπλα στο δρόμο του συνοικισμού της αγίας Φωτεινής.σε μιαν επίσκεψη ο μπαμπάς μου μας είχε πάει -εμένα και τη μαμά μου, πάντα
-
την πρώτη φορά που άκουσα αηδόνια να κελαηδούν ήταν μια φορά που περνούσαμε βράδυ με τη μαμά μου από το δρόμο της αγίας Φωτεινής (βλ.εδώ). μου έλεγε ότι εκεί ήταν μαζεμένοι πολλοί οίκοι ανοχής, έτσι τους έλεγε, μου εξηγούσε και τι είναι. μια φορά μια φανταχτερά ντυμένη πουτάνα βγήκε στην πόρτα της αυλής και μου
-
η μαμά μου στο κομμωτήριο «Λίτσα» δίπλα στο ζαχαροπλαστείο του Σιώπη στην αρχή της Παπαναστασίου, σήμερα 3… την παρακολουθώ που κάθεται ήσυχα κάτω από την κάσκα, με φιλέ στα μαλλιά που συγκρατεί τα μπιγκουτί στη θέση τους. κάτι συρματένια ρολά ήτανε, τυλιγμένα με βρωμοσφούγγαρα. πλαστικά αυτιά σκεπάζουν τα αυτιά της, μάλλον πολύχρωμα πλαστικά καπάκια σε
-
να η πρώτη σκέψη που έκανα διαβάζοντας το μικρό ανάγνωσμα της σελίδας 49 Είμαστε όλοι περαστικοί/1 του Σάκη Σερέφα στο Οδοιπορικό Θεσσαλονίκης. γράφει: Δεν θυμάμαι πότε ένιωσα για πρώτη φορά περαστικός. Ούτε μπορώ να θυμηθώ πότε πρωτοείδα κάποιον περαστικό στη ζωή μου. Τότε εγώ αυτόματα σημείωσα στο περιθώριο: Εγώ θυμάμαι! είναι οι τύποι που πήγαιναν
-
νοσταλγώ την παλιά ζωή, εκείνη χωρίς διαδίκτυο· διάβαζες για τη βαναυσότητα της ανθρωπότητας σε μια ή δυο το πολύ κυριακάτικες εφημερίδες -σαν το κυριακάτικο κρέας με τις πατάτες ήταν κι οι εφημερίδες, μια απαραίτητη εβδομαδιαία συνήθεια-, διάβαζες και τις καλές πλευρές στα μικρά μιας στήλης και το συναίσθημα έπαιρνε θέση απέναντι στους κακούς, δίπλα στους
-
στην Αντιγονιδών, πολύ καιρό μετά τα ονόμασαν κτελ..ο πράκτορας, όνομα που ακούγεται βαρύ μα ο ίδιος είναι ένας άξεστος τύπος με βρώμικο ζαρωμένο παντελόνι και μια ιδρωμένη φανέλα από πάνω, οι κομψοί την έλεγαν κασκορσέ..το τεζιάχι, ροζ φορμάικα που μιμείται της κακιάς ώρας το ανύπαρκτο μάρμαρο, τα μεταλλικά ρέλια ολόγυρα, το δαντελώδες σχήμα, κρύο και
-
μαμά με παρελθόν: η μαμά μου μου έλεγε ότι πριν παντρευτεί καθόταν στο σπίτι του Μισκία στην οδό Ματθαίου Καμαριώτου στην Καμάρα, μαζί με την οικογένειά της. ήταν η πρώτη που παντρεύτηκε, το 1953, 29 Νοεμβρίου, στον Αηδημήτρη. πριν από μερικά χρόνια έμαθα ότι ήταν Ματθαίου Καμαριώτου 8. όταν η κόρη του ιδιοκτήτη Άννα ανέβασε
-
σέβομαι τη μνήμη και τα παιχνίδια της, πολύ, που σε πετάνε μια από δω και μια από κει. υποθέτω ότι αν μπορούσε ο άνθρωπος να καλωδιώσει το μυαλό του και να καταγράψει σε λόγο τις σκέψεις του με την ταχύτητα που αυτές προκύπτουν, τότε πραγματικά θα φαινόταν ποιος είναι ο ήρεμος, ποιος είναι ο αδιάφορος,
a greek ride with the goose 