a greek ride with the goose

για μας τους μεγάλους, λέει, ο χρόνος περνάει γρήγορα γιατί κάνουμε και ζούμε όλο τα ίδια πράγματα και θα διευρυνθεί αν κάνουμε αλλιώτικα και μη προβλέψιμα. φταίει η μονιμότητα και η επανάληψη δηλαδή. παράδειγμά μου μισητό εκείνες οι δυο κασετίνες τακτοποίησης των χαπιών της ημέρας που καλύπτουν δυο βδομάδες. μου φαίνεται πως μόνο μια μέρα έχει περάσει όταν τις ξαναγεμίζω. 

ωστόσο υπάρχουν μέρες που τις περιμένω με πολλή αγάπη, όπως η αυριανή, και χαίρομαι που έρχονται απανωτά. γενικά είναι πολύ συμπαθητική η ζωή όταν κοιμόμαστε σερί ένα εφτάωρο, αλλά εμείς, καλά και σώνει, κάτι τετράωρα το πολύ, και ενδιάμεσα προσκυνάμε και πάλι ντουπ στραβολαιμιάζουμε μισοκαθιστοί και η μέρα τρέχει ως τρελή. ο καφές αρνείται τότε να κάνει τη δουλειά του. έπειτα έχουμε και κάτι ανομολόγητες αγωνίες του τύπου Ο καιρός που βιάζεται μας φέρνει πιο κοντά στην απώλεια. οπότε είναι άχρηστο και ύποπτο συνάμα το κοινώς λεγόμενο Να πάμε για κανα καφέ και τα άλλα συναφή. 

τώρα ρε σήκω πάνω, πάμε για καφέ. να θάψουμε και κείνον τον πανηλίθιο που μας στέρησε ό,τι αγαπήσαμε στη ζωή μας εκτός από το τέκνο, τον γάτο, τον κολλητό, από αυτούς Κάτω τα χέρια, δεν τους ακουμπάτε. παλιόχρονε, εχθρός γίνηκες, ποιος διάολο σε εφεύρε και σε έκοψε τακτικά κομματάκια; Ασσύριοι; Ιούλιος; Γρηγόριος; 

ο χρόνος φαίνεται, ο καιρός δε φαίνεται ή αχνίζει ανύποπτα και σιωπηλά.. ω ναι, ευκαιρία το ένα, ευκαιρία τ´άλλο και γω βουτιέμαι μέσα μου όλο και παραπάνω, να σωπαίνω θέλω, φλυαρώ με το νου μου ασταμάτητα, παίζουμε παιχνίδια ερωτικά, μοναχικά, παίζουμε και ξύλο άμα λάχει, αλλά μέσα μου μόνο, σαν ένα μπλουμ μέσα από τον υπερδρόμο οισοφάγο και πιο κάτω και πιο κάτω, αλλά από τις άκρες των είκοσι δακτύλων δεν ξεμυτίζω καν. 

σώπα καλέ μου και κρύψου σταθερά και βέβαια. η σιωπή είναι δύναμη..

31 αυγούστου 2023