η βόλτα ήταν καλή μα αργή με ένα παγκάκι στη μέση, ρωσόφωνοι ακάλυπτοι να θορυβούν γύρω από ένα τραπεζάκι με τραπουλόχαρτα, αυτοκίνητα ελάχιστα, ασθενοφόρα, πυροσβεστικές αντλίες, σημειώματα με αριθμούς κινητών στα τζάμια των κλειστών μαγαζιών.. αύριο θα κλέψω ένα μισάωρο παρελαύνοντας, ένα-δύο, εν-δυό.. πώς μπορεί ένα λαχανόρυζο να είναι τόσο υπέροχο; και μια σοκολάτα με αμύγδαλα από πάνω; μια κουβέρτα; οι 24 βαθμοί; οι μπιτζάμες; η ταινία; τα παιδιά που είναι καλά; το ζουζούνι που κοιμάται πάνω στις κάλτσες μου; γέρνω για έναν βαρβάτο υπνάκο στη μέση της μέρας..και τη νύχτα θα βγάλω κροκέτες στα γατόνια που με περιμένουν, θα τσεκάρω τα της θέρμανσης, θα γεμίσω τα πλυντήρια, θα ανεφοδιάσω το σπίτι από την αποθήκη, θα κάνω ποδήλατο στο ατελιέ, άφησα το πληκτρολόγιο να τεμπελιάσει δυο μέρες και θα επανορθώσω οπωσδήποτε.. και τα ξημερώματα θα σηκώσω τα ρολά για να ξυπνήσω στο φως και θα την πέσω ένα τριωράκι.. χωρίς καραντίνα έκανα λιγότερα (νομίζω)..θα είναι κακό να περάσει κάποτε και να λέμε ότι χάσαμε ζωή, δεν μου το επιτρέπω..
Leave a comment