διαβάζω κάθε μέρα για θανάτους γύρω μου κι απέναντι. και κάθε φορά μου έρχεται η ίδια σκέψη στο μυαλό: ποια άραγε ένταση των συναισθημάτων του γνώρισε όσο ζούσε; τα συναισθήματα που ήρθαν στην επιφάνεια και βιώθηκαν εννοώ και τις συνειδητές αναγνώσεις των κρυμμένων αβίωτων. αυτά στο φως και στις σκιές. γιατί εκείνα της βαθιάς ψυχής έχω πειστεί ότι μερικοί μόνον μπορούν να τα αναγνωρίζουν ή να τα αγγίζουν. ζωή που ζείται; ή βίος αβίωτος; σε κάθε περίπτωση κοντός χρόνος..
a greek ride with the goose 
Leave a comment