σχεδόν πάνω στο μαξιλάρι μου διέκρινα στα σκοτεινά -δεν το λέω σκοτάδι γιατί δεν είναι, τυφλότητα προσεγγίσιμη είναι και όχι σαν αυτή των τυφλών που κρατούν γερά το προνόμιο της εσωτερικής καταβύθισης-, τη σκούρη μορφή του. χαμογέλασα που είχα περάσει από πάνω του χωρίς να το καταλάβω. δεν είμαι σίγουρη αν άκουσα ή το ένιωσα

Read more →

ένα πλάσμα της γης, ζεστό, μαλακό, μεταξένιο..κοιμάται δίπλα μου, ακούω χουρχουριστή την ανάσα του.. ρυθμικό αργό χρρρρ.. πατάω παύση προσμονής της επόμενης σεκάνς και σηκώνω τα μάτια από το τάμπλετ μου.. -μικρούλη μου με κάνεις να νιώθω ευτυχία έτσι που αναπαύω το χέρι μου ή το μάγουλό μου πάνω σου και από κάτω πάλλεται χουρχουριστή

Read more →

είναι τόσο αγαθός και ήσυχος.. ανεβαίνει στην άκρη του κρεβατιού και κοιμάται κουλουριασμένος.. διαβάζω ανακεκλιμμένη σαν την Πωλίνα Μποργκέζε εγώ, τον παρατηρώ και του κάνω: μ´αγαπάς βρε; κουνάει την πολύ ακρούλα της κοιμισμένης του ουράς. κι εγώ σ´αγαπώ χαμένε, του λέω και τρεμουλιάζει την ουρά. αλλάζω προσανατολισμό και του δίνω φιλάκι στην πλατούλα. μετά κρύβω

Read more →

είχαν περάσει τα μεσάνυχτα. είχε πολύ πυρετό ακατέβατα, παρενέργεια του εμβολίου, αλλά η λογική της δεν της έφτανε για να νιώσει καλύτερα. από μέρες σκεφτόταν ότι δεν έχει σημασία αν θα έχει πυρετό γιατί θα γνωρίζει την αιτία που θα τον προκαλεί και δεν θα ανησυχεί, οπότε θα θυμηθεί πώς είναι να έχεις πυρετό. η

Read more →