χωρίς νερό γράφω, χωρίς κρασί ζωγραφίζω. τί άνθρωπος αλλόκοτος θεέ μου..
18 απριλίου 2017
γιατί ζωγραφίζω ασπρόμαυρα: γιατί το άσπρο και το μαύρο περιέχουν κάθε αντίθεση πάνω στη γη. αγαπώ τη δράση και την αντίδραση, έτσι υπάρχει η αρμονία. όλα τα χρώματα ναι, και όλα τα χρώματα όχι (κάποια παιδιόθεν γειτόνισσα μου είπε ότι όταν είμασταν μικρές και η μαμά μου της έδειχνε τις ζωγραφιές μου, ήταν πάντα ασπρόμαυρες και αυτό δεν το ξέχασε ποτέ).
7 οκτωβρίου 2017.
2018.01.04 -δείξε μας τί ζωγράφισες τους δείχνω, βγάζουν συμπεράσματα (τί περνάς καημένο.. το κλειδί παίζει ρόλο σοβαρό στη ζωή σου και όλο το κοτσάρεις, ε; εμπρός, ομολόγησε.. με τον τίτλο περιγράφεις εκείνον τον χαμένο που σε πόνεσε; ε; έλα ρε, πες τοοοο.. )
-σε διαβάζουν (ναι ρε σεις, το like τί το θέλετε άμα δεν το διαβάζετε; μεγάλη μου είναι η απορία.. δύο μόνον like βάλτε, ένα βάλτε, αλλά διαβάστε το πρώτα να χαρείτε. το ξέρω ότι με αγαπάτε (μερικοί) και χωρίς like).
σε παρατηρούν και σε διαβάζουν και νομίζουν ότι ανακαλύπτουν την αυτοβιογραφία σου. θα το πω όταν θα είναι, μέχρι τότε δεν είναι.
ξεσηκώνω λοιπόν πιο κάτω και σας αφιερώνω τους βασανιζόμενους την κατακλείδα από κάτι που τελειώνω όπου νάναι, για να σας απαντήσω ελαφρά ότι άμα ψάχνεις αυτοβιογραφίες από εικόνες, που βλέπεις ή διαβάζεις, πλανάσαι πλάνην οικτράν..
σκέφτηκα πως δεν θ´απαλλαγώ αν δεν δυσθυμήσω, αρκεί σερί για να το πάρω και να βγει, πορεία απαραίτητη κι αν δύσκολο φανεί που στο χαρίζω, σε διαβεβαιώ πως δεν υπάρχει μεγαλύτερος απατεώνας από μένα και θα σου το αποδείξω σε λίγο που θα δεις το μέσα σου να βγαίνει έξω για χάρη μου.
4 ιανουαρίου 2018
«οι γυναίκες είναι απρόβλεπτες» και γω βουλιάζω στα μολύβια μου, ιδίως τα μπλε. και ψάχνω τριώροφο τραπεζάκι για να χωρέσω τον χρωματιστό μου κόσμο.
κάθε σκέψη μου την εικονογραφώ.., έτσι είμαι φτιαγμένη..
με χρώματα, με μολύβια, με περιγραφές, είναι ο μόνος αποτελεσματικός τρόπος να αντέξω μια αρνητική πραγματικότητα..
τις θετικές τις ζωγραφίζω μέσα μου, τις επιτρέπω να κολυμπούν γυμνές θορυβώντας ασύστολα. τα γέλια τους σκεπάζουν τη θλίψη μου.. και οι μέρες περνούν..
7 μαρτίου 2018
καιρός να επιστρέψω μέσα μου για κάμποσες μέρες. με περιμένουν τα χαρτιά μου, οι μαρκαδόροι μου, τα χρώματά μου τόσων λογιών, και της φαντασίας μου μαζί, οι αναμνήσεις μου από τους δυο-τρεις τρυφερούς ανθρώπους της ζωής μου που εξακολουθούν, χωρίς να το ξέρουν, να χτίζουν μέσα μου σταθερά την ευγνωμοσύνη μου γι´ αυτούς.
σαν με αυτόματη γραφή χαράζω αρμονικές καμπύλες, καθόλου προγραμματισμένες, ωστόσο υπάκουες, τη μία μέσα στην άλλη. είναι παράξενη αυτή η μηχανή που δουλεύει εντός μου, ξέρει πότε να χαμηλώνει τις στροφές ή να σωπαίνει. ξέρει και πότε να ορμάει, με κίνδυνο οι γραμμές του γεμίσματος να ξεφύγουν από τα μαλακά περιγράμματα και να με βάλουν να διορθώνω, λυγώντας τους ακρέμονες ίσαμε να με ικανοποιήσει η καμπύλη τους.
κι όλα τα άσπρα και τα μαύρα μου απειροελάχιστα εμβαδά μου εναλλάσσονται ακολουθώντας ήσυχα το ένα το άλλο και τότε το μυαλό μου ξεκινά ένα ζεστό άχρονο ταξίδι. ο αληθινός χρόνος είναι πια αδύναμος, υποχωρεί και διαλύεται και γω κυλώ.. είσαι το δώρο μου ..
12 δεκεμβρίου 2018
όπως όλοι όσοι ανακατώνονται σοβαρά με δαύτα, τίποτε δεν γράφω, με την αρχαία ή τη σύγχρονη έννοια της λέξης, απλά για να το κάνω, δεν βιοπορίζομαι άλλωστε από αυτά. πάντα κάτι σκέφτομαι και θέλω να το βγάλω από μέσα μου, καμιά φορά με βαραίνει πολύ και εξωτερικεύοντάς το ελαφραίνω, έτσι ώστε όταν τουλάχιστον εγώ θα αντικρίσω το τελικό αποτέλεσμα, αυτό να εικονίζει αυτό που είχα στο μυαλό μου την ώρα που το έφτιαχνα. τα αισθήματα και οι σκέψεις των ανθρώπων με απασχολούσαν σαν θέμα πάντα και εξακολουθούν να με απασχολούν.
μέρες προσπαθούσα να απαλλαγώ από τη δυσκολία της έλλειψης μοντέλου. αναζητούσα στο διαδίκτυο μια οποιαδήποτε φωτογραφία που να πλησιάζει σε αυτό που ήθελα να στήσω στο καβαλέτο. κάποτε τη βρήκα, την έβαλα στο φωτοσόπ και την επεξεργάστηκα για ώρες, αφαιρώντας της κάθε ατομικό χαρακτηριστικό, κάθε χρώμα, κάνοντας τα περιγράμματα λεπτά σκοινιά ολόγυρα και προφάσεις, την έστρεψα οριζόντια, την πλάγιασα με χίλιους τρόπους, έσπασα τα μέρη της, τα ανεβοκατέβασα στον καμβά και πείραξα μεγέθη και διαστάσεις, μέχρι που μου φάνηκε ότι είναι πια κοντά σε αυτό που θέλω. κατόπιν τη μετέφερα στο τάμπλετ μου για να την έχω του χεριού μου και την έβαλα απέναντί μου. παρατηρούσα τους άξονες, το μοίρασμα των επιμέρους μορφών πάνω στην επιφάνεια και άρχισα να σκέφτομαι με ποιο τρόπο θα την υποτάξω κι άλλο, έτσι που παρούσα μπροστά μου να μου υπενθυμίζει τη δυναμική που θέλω να δώσω στο έργο μου. κατόπιν πήρα τα μολύβια μου, τις λαστιχένιες σβήστρες μου, τη βούρτσα μου για να σκουπίζω τα σβηστρίδια και ξεκίνησα να τραβάω γραμμές και να διορθώνω και να απομακρύνομαι από το πειραγμένο φωτογραφικό μοντέλο μου υποχωρώντας σιγά-σιγά μέχρι να αγγίξω τη θέλησή μου.
καμιά ώρα μετά κρέμασα το αποτέλεσμα απέναντί μου και ..έμεινα άναυδη. κάθε αίσθημα που ένιωθα το είχε πάρει πάνω του το χαρτί. χωρίς να κάνω τίποτε γι αυτό, το χαρτί άρπαξε την ψυχή μου. αφήνω το ουΐσκι μου μισοπιωμένο στη μπάντα, παίρνω το μπλοκ και ανεβαίνω να κοιμηθώ. το πρωί μόλις ανοίξω το παράθυρο στο φως, θα καταλάβω αν το αποτέλεσμα θα αντέξει στο χρόνο, αφού και νύχτα είδε και ήλιο θα δει.
13 απριλίου 2019
τραβάω γραμμές πυκνές παράλληλες, πυκνές κάθετες, πυκνές πλάγιες, αναποδογυρίζω το χαρτί προς όλες τις κατευθύνσεις που μου επιτρέπει η στήριξη του καβαλέτου ή της αγκαλιάς μου, ώστε οι πολλές γραμμές να καλύψουν η μία την άλλη χιαστί και στο τέλος να φαίνεται το χρώμα ενιαίο..
κάθε φορά που πάω να αλλάξω χρώμα, οπισθοχωρώ για να δω κατά πόσο ως τώρα πέτυχε η κάλυψή μου. και μέσα σε όλη αυτή την προσπάθεια, που κρατάει ώρες (το αναμενόμενο αποτέλεσμα ακόμη δε με έχει απασχολήσει, -μια κεντρική ιδέα είναι βασικά με πολλές μικρές χρωματιστές κλωστούλες που πετάγονται τριγύρω και αγωνίζονται να πλεχτούν-, είναι που το αφήνω να εξελίσσεται και περιμένω να μου μιλήσει την ώρα που πρέπει, να είναι αυτό που θα μαζέψει τα χέρια μου από πάνω του), μέσα λοιπόν σε όλη αυτή την προσπάθεια ο νους διασχίζεται προς όλες τις κατευθύνσεις από παράλληλες σκέψεις, που πυκνώνουν στην προσπάθεια να βγει μια εικόνα..
ο νους είναι χειρότερο μπακράουντ από το χαρτί και οι σκέψεις πιο σκληρές και δύσχρηστες από τα μολύβια. δεν προκύπτει μία μόνον εικόνα τραβώντας τις σκέψεις τακτικά ή άτακτα, μα πολλές διαδοχικές που χωνεύονται η μία μέσα στην άλλη, και στο τέλος δεν θαυμάζεις το αποτέλεσμα, αλλά μόνον τον τρόπο με τον οποίο κατάφερες να κουραστείς...
αφού λοιπόν έφεραν τις βόλτες τους στο μυαλό μου και το (ξανα)χαράκωσαν η προσποιητή και ποιος ξέρει πότε αληθινή Πάολα, το κοντινό μιάμισυ ώρα Βένετο, το κορίτσι της Ιντερφλόρα, η Πάτρα, η Σκιάθος, το Σικάγο, το Κάιρο και το Πεκίνο, κατέληξα στην κουτσομπόλα Ντίνα, που έκανε το σφουγγάρισμα επιστήμη, να μου έρχεται μπροστά μου στο κατάστρωμα του πλοίου την ώρα που πληρώνει τη συμμετοχή της στη μπιρίμπα θάβοντας στους τυχαίους ομοτράπεζούς της τη συντρόφισσά της στα ταξίδια. πολύ επιδέξια ομολογώ, μεγάλη τεχνίτρα. κάθε φορά -ήμουν παρούσα σε πολλά επεισόδια του ίδιου έργου- τη ρωτούσα Γιατί το κάνεις αυτό; Γιατί πρέπει να πληρώνεις τους άλλους για να είσαι αρεστή; Κουβέντα κάνουμε, απαντούσε γελώντας.
έφυγα, έγινα έτσι αυτόματα και εγώ ανταλλακτικό μέσο. όσοι πουλήσατε παίρνοντας εμένα, χαλάλι σας βρε! τα χρώματα και τις αποχρώσεις τους εγώ τα κρατάω, όχι η μεταπράτισσα.. ας πάω να συνεχίσω..
15 απριλίου 2019
κι όπως με έριξε κάτω η απογοήτευση, και κείνοι οι τρελαμένοι που ανεβάζουν στις πρώτες θέσεις τους ναζήδες, που δεν έφυγε από το μυαλό μου από χθες το βράδυ, ξαφνικά ξύπνησε μέσα μου η καταφυγή.. εγώ έχω τα μολύβια μου, τα χαρτιά μου, τα μάτια μου και τα χέρια μου και είμαι ελεύθερη να τραβάω όποιες γραμμές θέλω.. με εκατό οικογένειες και χίλιους ηλίθιους γητευτές to be, εγώ είμαι που κυβερνάω τον εαυτό μου..
27 Μαΐου 2019, επομένη των ευρωεκλογών
πίσω από τα χρώματα υπάρχει πάντοτε μια ιστορία.. γραμμένη, χρωματισμένη δυνατά για να μην αδικηθεί..
21 ιουνίου 2019
εκατοντάδες γράμματα του αλφαβήτου, κανένα τυχαίο, όλα συνθέτουν μιαν ιστορία, ένα γεγονός, πολλές σκέψεις.. αδύνατον να διαβαστούν και από μένα την ίδια.. επίτηδες δεν σημειώνω τί γράφω. έτσι ξέρω μόνον ένα περίγραμμα της ιστορίας που διηγούμαι εκεί στην επιφάνεια, το οποίο δεν εξομολογούμαι σε κανέναν.. οι φίλοι τα κοιτάζουν, τα παρατηρούν, ψιλοζαλίζονται κιόλας παρατηρώντας, προσπαθούν να με ερμηνεύσουν διακρίνοντας κάποια περιγραφικά σκίτσα και ποτέ δεν πετυχαίνουν.. μόνον ένας σύνθετος εαυτός διαφαίνεται, ένας υπομονετικός τύπος, που με φακούς και γυαλιά και παυσίπονα και οσονούπω διακοσμητικούς αντίχειρες, παρατάσσει μολύβια, πινέλα, ραπιδογράφους, μαρκαδόρους, κιμωλίες, κόλλες, νερά και διηγείται, σε τρεις ζώνες συνήθως παρατακτικές ή ομόκεντρες, ιστορίες για τον υπαρκτό και τον ανύπαρκτο κόσμο.. πλάκα έχει..
2 απριλίου 2023
έκπληκτη είδα τη σημειωμένη ημερομηνία.. ΕΝΑ ΧΡΟΝΟ ΠΡΙΝ!!! ατέλειωτο, το είχα αφήσει να το τελειώσω την επόμενη μέρα και δεν το τέλειωσα.. ποιος μου έκλεψε ένα χρόνο; ποιος μου πήρε το 2024 και δεν το κατάλαβα; γεμίσαμε κλέφτες.. όλα τα κλέβουν.. χαρές, όνειρα, μνήμες, χαμόγελα, ζωές, δημιουργίες..
2024
η κεντρική ιδέα δεν χάνεται.. η σκέψη που με οδήγησε παραμένει.. στο μεταξύ εμπλουτίστηκε με ένα σωρό μικροϊδέες, πολυβολισμούς στιγμιαίους, σκουπίδια, στολίδια, η διήγηση γράφτηκε άναρχα σαν τη σκέψη.. οι άλλοι νομίζουν ότι διαβάζουν λέξεις, αλλά λέξεις δεν υπάρχουν, μια δυο επίτηδες τις άφησα αναγνώσιμες, πεταμένες δω και κει συλλαβές υπάρχουν, πολλές.. σαν τη σκέψη, σαν τη ζάλη, σαν θόλωμα.. υπηρετώ την κεντρική ιδέα με τρόπους που η ίδια επίτηδες δεν αναγνωρίζω στο εξής.. διάλυσα τη σκέψη.. ας συντεθεί ξανά στα όνειρα κι ας μην υπηρετήσει την πρώτη ιδέα αν δε θέλει.. έμαθα άλλωστε κάτι, ότι είναι μεγάλο λάθος να διατυμπανίζεις την προσωπική σου ευτυχία.. (η παράσταση συνεχίζεται..)
Leave a comment