ηχηρή σιωπή
-
για μας τους μεγάλους, λέει, ο χρόνος περνάει γρήγορα γιατί κάνουμε και ζούμε όλο τα ίδια πράγματα και θα διευρυνθεί αν κάνουμε αλλιώτικα και μη προβλέψιμα. φταίει η μονιμότητα και η επανάληψη δηλαδή. παράδειγμά μου μισητό εκείνες οι δυο κασετίνες τακτοποίησης των χαπιών της ημέρας που καλύπτουν δυο βδομάδες. μου φαίνεται πως μόνο μια μέρα
-
το τί νιώθουμε, είναι άχρηστοτο τί θέλουμε, δεν έχει σημασίατο τί βλέπουμε, εκπαίδευση στη συνήθειατο τί κάνουμε, ξέρει κανείς τί;αδύναμοι..ας περιμένουμε το τέλος λοιπόν,που άλλοι αποφάσισανάλλοι..αυτό είναι το πρόσωπο της απελπισίας..24 ιουλίου 2018
-
δρόμος στεγνός και άηχοςεξαιρούνται οι πακετάδεςάνθρωποι λίγοι περπατούνκανέναν δεν γνωρίζειςτα γκιουλμπρισίμια δεν μυρίζουν πιαη σερβιτόρα πάει κι έρχεται μόνη στο άδειο μαγαζίέντεκα η ώραη Παπάφη έχει πεθάνει.. 15 Ιουλίου 2019
-
το μεσημέρι κοιμήσου ανάσκελαζέστανε τη μέση σου δραματικάτότε θα έρθουν τα πρόσωπα της δικής σου μυθολογίας να σου χαμογελάσουν μόλις ανοίξεις την πόρταθα έχουν δόντια με χρώμα παλιάς πορσελάνης και μάτια βρεγμένα και δέρμα ζεστό και τρίχωμα λεπτόθα είναι ψηλοί πολύ κι αδύνατοιμε μακριά δάχτυλα θ´αδράχνουν τρία χρωματιστά λουλούδια ανάφυλλα βαλμένα σε χωνί από λεπτό χαρτί που προόριζαν
-
σχεδόν πάνω στο μαξιλάρι μου διέκρινα στα σκοτεινά -δεν το λέω σκοτάδι γιατί δεν είναι, τυφλότητα προσεγγίσιμη είναι και όχι σαν αυτή των τυφλών που κρατούν γερά το προνόμιο της εσωτερικής καταβύθισης-, τη σκούρη μορφή του. χαμογέλασα που είχα περάσει από πάνω του χωρίς να το καταλάβω. δεν είμαι σίγουρη αν άκουσα ή το ένιωσα
-
📌 προσπαθώ εναγωνίως να σταντάρω τους δικούς μου χρόνους, είμαι σε καλό δρόμο κατά πώς εγώ κρίνω το δρόμο, συμπυκνώσαμε προ ολίγου στο τραπέζι 1,5 μήνα σε 1 ώρα με θρυλικές και εξατομικευμένες ταχύτητες, μόλις είχα κιόλας αυτοαθωωθεί παρακολουθώντας το Δαλάι Λάμα στο Bozar Center for the Fine Arts των Βρυξελλών να μας λέει σε
-
άνθρωπος των χρωμάτων εγώ, έπεσα πάνω του τώρα δα μετά από πολλά χρόνια. όντας νέα με λαγαρή μνήμη, μπορούσα να το απαγγέλω απέξω ως το στίχο «των βημάτων μου η τάξη». κάποιος αυτάρεσκος φίλος, ξεδιάλυνα μέσα μου αργότερα πόσο αλλαζών ήταν, ζούσε ακόμη τότε, κατοικούσε σε σπίτι στρωμένο με άσπρα και μαύρα πλακάκια σ´ εναλλασσόμενη
-
εισαγωγή χαρίεσσα με θεωρητικολογίες ποσοτικά επαρκείς: εσύ Εύα, εσύ Ματούλα, φορμάρεται η πλάνη; ποια είναι αυτή; είναι η εικόνα που νομίζεις ότι βλέπεις χωρίς να τη βλέπεις στ´αλήθεια. αντικατοπτρισμός μιας ιδανικής όψης που δημιούργησες πόντο-πόντο από γεννησιμιού σου. πήρες επιλεκτικά ό,τι θα ήθελες να έχεις και ό,τι σου έλειψε και ό,τι νόμισες πως σου είναι
-
πήγα μια μακρινή ερημική βόλτα.. στο σκοτάδι πηγάζουν οι παλιοί συνοδοιπόροι, οι χαράκτες της ζωής, αυτοί που με κόπο έδιωξα από το σπίτι..
-
πάσχω από νεοπάθεια 😄.. θέλω να διαβάζω συνεχώς ό,τι καινούργιο, ό,τι νάναι, όπως νάναι, διαβάζω γρήγορα σα μηχανή, το μυαλό μου καλπάζει ανησυχητικά, τα κενά στη μνήμη μου της προπερασμένης εβδομάδας εξαφανίστηκαν, κακώς είχα ανησυχήσει, είναι που απορρίπτω κάθε τι άχρηστο και θα είχαν μαζωχτεί πολλά άχρηστα κι ο χώρος είναι μεγάλος και μικρός μαζί,
-
είναι λίγες ώρες τώρα που σκανδαλίζομαι να σωπάσω οικειοθελώς να μην ακούσω ποτέ ξανά τη φωνή μου ούτε κανείς άλλος την ακούσει εκούσια επιλογή της σιωπής.. αν πάψω να μιλώ τι θα μου συμβεί; θα θορυβεί βουή μες στο κεφάλι μου; θα σκεπάζω τ´ αυτιά μου μη την ακούω; σαν ξερά φύλλα στον αέρα θα
-
με όρισες αγάπη και με έθρεψες με δύναμη εκτινάχθηκα στο σύννεφο μαζί ακολούθησες θαρρώ για λίγο μα σύντομα με άφησες να πέσω να χαθώ να σβήσω αδιάφορος.. κατόπι να προσποιηθείς πως φλόγα έγινες και σώζεις τη χαρά που δε μου έδωσες πέφτω διαρκώς.. και πάλι μόνη μου σηκώνομαι και πάω πίσω και δονούμαι
-
χέρια ζεστά, τα ανασηκώνω σε έκταση, τόσο ίσαμε να πάρεις το σινιάλο να πάψω να θέλω γίνεται; να μείνω στην άκρη της σιωπής.. χέρια στο πλάι, ανοιχτά φτερά με σπουδή να χαϊδεύω.. κόκκινη πετσέτα, πτυσσόμενο κλειδί που κρύβεται στη λαβή του, μια μπροσούρα από το μέγαρο μουσικής, τα κεριά που σβήσανε, η γωνιά του
-
ο κρετίνος τη δύναμή του δοκίμασε να γίνει τόση όση στα κύματα να τον πετάξει ήξερε πως με φουρτούνες θα μπλεκε μα αμέσως χαμένος στην ιδέα της απώλειας μιας μεγαλοσύνης που συχνά πρόβαρε στον καθρέφτη κοιτάζοντας φιλάρεσκα ένα συνηθισμένο μάλλον είδωλο τί θα έμενε μετά το νέο ξεκίνημα φαντασιώθηκε και αναθάρρησε τότε όλα ξεκίνησε να
-
υπέθεσε πως τον αγκάλιαζε πόσος είναι ο άδειος κύκλος ανάμέσα τους όταν καμπυλώσει τα χέρια της και τα δέσει; επιχείρησε αναπαράσταση να είναι σε όλα έτοιμη σαράντα πόντους διάμετρο βία σαρανταπέντε το κορμί του δεν χωράει έτσι δεν θα δέσει ποτέ τα χέρια της πίσω του ακατάλληλη χαμογέλασε με την προοπτική της μισής αγκαλιάς η
-
τα τυραννικά βράδια επιθεωρούν σαδιστικά τη μέρα που πέρασε τα άδεια χρόνια κυλιούνται στα φθαρμένα σεντόνια πάρε μου τη μνήμη πρώτη μήπως αρχίσω πάλι από την αρχή
-
θέλησα να προβάρω τη σιωπή μου καθώς πίσω ν’ αφήσω ετοιμάζομαι ζωή ολόκληρη πέρασε τόσο γρήγορα πολύ όμορφη δεν ήτανε μοναχική την έζησα στον κόσμο μέσα μπορούσα και καλύτερα μα τον τρόπο δεν εγνώριζα ακόμη δεν τονε γνωρίζω καταφύγιο προσωπικό ήσυχα οργανώνω να κρύβομαι σαν κάποτε εκεί στον ίδιο τόπο μα σ’ άλλο χώρο κι
-
παράξενα δεν ενεδρεύει στ´όνειρο η θεραπεία της ψυχής;
-
με απασχόλησε για λίγο η λέξη «γκουρού» οι δημοσιογράφοι διαγκωνίζονται για τους τίτλους χρησιμοποιούν ό,τι νομίζουν ότι θα κάνει εντύπωση και συ το ίδιο κάνεις πειράματα εντυπωσιασμού σίγουρος για το αποτέλεσμα είναι γιατί σου αρέσει να μαζεύεις ευμενείς χαρακτηρισμούς είναι γιατί μελετάς τις απαντήσεις στα ερωτήματα που θέτεις εύστροφος πατάς δυνατά όπου σταθείς και το
-
ξημέρωσε Σάββατο 12 Ιανουαρίου σήμερα και η μέρα είχε κιόλας προχωρήσει όσο η Έλλη να εγκαταλείψει το κρεβάτι. σκεφτόταν με ταχύτητα και ανάκατα τα παρόντα και τα παρελθόντα, καθόλου μέλλοντα ανάμεσά τους, και, πριν πονοκεφαλιάσει, σηκώθηκε. πολλούς μήνες τώρα καταγράφει σε λευκά φύλλα χαρτιού τις σκέψεις της ή γράφει γράμματα που δεν σκοπεύει ποτέ να
-
μαύρη ψυχή πετάει πάνω μου τείνει να σβήσει στον ορίζοντα αρνήθηκα να συναινέσω στη μανία του όσο ζούσε αντιστάθηκα ήθελε να λιώνει κάθε ανάμνησή μου σε πικρό διάλυμα κοινοτυπίας κακότητα που τον συνέπαιρνε να ψιλοκόβει την καρδιά μου γιατί έζησα ζωή γεμάτη -την πλήρωσα ακριβά που την αγόρασα και τόξερε- είχα τη δύναμη ν’ αντέχω
-
δεν θέλω να επιμένεις ταξίδεψε στο χρόνο σου με το τρένο σου με το κρασί σου δεν πρόκειται να γίνω άλλη εσύ θέλεις αγάπες μιας μέρας αλλά αγάπες ποιος έχει διάθεση για ψευδεπίγραφους ρόλους τώρα; να προσβάλω τη μνήμη της ελπίδας μου; γιατί να εργαστώ ενάντιά μου; μήπως δεν ξέρω πώς να σκεπαστώ για να
-
έκλεισε το στόμα μου πίκρισε η γλώσσα μου άνοιξα παράθυρα μα φως δε μπήκε νύχτωσε ξανά χωρίς να είναι η ώρα άδειασε ο χρόνος από μνήμες το σπίτι σώπασε το φως δεν θα ανάψει απόψε τώρα που κατάλαβα πως ζω καθισμένη στα σκαλιά μιας καμένης ύπαρξης δεν είσαι πουθενά κάτι ληθαργικά όνειρα
-
στον W.R. είναι ελευθερία ν´αναθυμάσαι μόνη σου με πόση δύναμη περιτύλιξες νου και σώματα; παροδικά το ενέκρινε και κείνος και αφέθηκε να αιωρείται πλήρης μπροστά στους προβολείς που παίρνουν ένταση και χρώματα απ´ την αναμενόμενη χαρά που πια συμβαίνει αφ´ εαυτού σου διάλεξες πως μόνο τη μνήμη σου χρειάζεσαι σαν ικανή να τη χειρίζεσαι
-
η στροφή προς τα μέσα εσύ πότε με το καλό; ρωτούσαν την κοπέλα μικρή, μόλις 27, και φοβότανε τη μοίρα της μην απογοητεύσει τους επενδυτές της. σκληρή η μοίρα της την καταχέριασε ακόμη κι όταν της έκαμε τη χάρη να συναντήσει το δυνάστη της. γύρισε μέσα της και κρύφτηκε βαθειά η κοπέλα. κρυμμένη έτσι
-
λέτε συχνά μια φράση στερεότυπη αντιγραμμένη πως η αγάπη άργησε μια μέρα φράση καλή που σας βολεύει να θορυβείτε με ποιητικό νομίζετε τρόπο δεν πιστεύω σε λογοτεχνίζουσες διατυπώσεις ούτε για να περνάει η ώρα δεν τις θέλω εδώ ποτέ δεν ήρθε η αγάπη τα πρόσωπα γίναν φωτογραφίες που ξέβαψαν στο φως η αναμονή έγινε
-
στον έντιμο Θάνο γιατί απάλειψε τα όρια; γιατί ταξίδεψε άπονα εμπρός; γιατί βιασύνη επέδειξε και αλυπία;. ποιος να ΄θελε να κλάψει για την απώλειά της άραγε; ως αθώα δεν μπορούσε ούτως ή άλλως να υφίσταται είναι εκείνος που την έσπρωξε απ’ τα κάγκελα με τον τρόπο του, να παίρνει από αυτήν το μέρος πάντα,
-
μου πήρε καιρό όσο ν´ αποφασίσω ότι έσφαλα τα μάτια μου πως έκλεισα από το φόβο της απώλειας κάθε πιθανότητας ν´ αγκαλιαστώ μ´ ένα κορμί λερό από συγκεχυμένα πάθη ατιθάσευτα. εκκώφευσα στη μόνη αλήθεια που αυτός εκραύγαζε. κι όμως ακόμη δέσμια του εαυτού μου διαδράμω ατέρμονα τον κύκλο με κέντρο το φόβο δευτέρα
-
ντράπηκα να σου πω Μη με ξεχάσεις. κοίταζες για ώρα τον ιβίσκο με θαυμασμό το ίδιο ψηλοί κι οι δύο. λίγο μετά σ´αποχαιρέτησα. απλοϊκά σχεδόν. δράμα καθόλου δεν υπήρξε. δέθηκαν τα χέρια λίγα δευτερόλεπτα το βλέμμα περιείχε ειλικρίνεια, οι ευχές που ανταλλάξαμε μάλλον τυπικές και μόνον οι απαραίτητες. σκέφτηκα να σου πω Μη με ξεχάσεις
-
θυμάμαι εκμυστηρεύσεις από μερικά τσακισμένα κορίτσια, γυναίκες πια. σαν ένα φου, ένας αέρας, προκύπτουν έξαφνα στη μνήμη μου οι εικόνες τους, μικρά στην ηλικία. δεν έχουν σαφές σχήμα ούτε ευχάριστο χρώμα. γκρίζα μετεικάσματα. τα μάτια μου αποκεντρώθηκαν για να ησυχάσω, αλλά απότυχα και συνεχίζω να ταράζομαι που οι κηλίδες τους άσβεστες μετακινούνται όπου γυρίζω το
-
κάποιος, ενήλικας πολύ, με σώμα διαλυμένο από φανταστικές και μη πληγές, με μπόλικο χρήμα πια και χρόνο άπειρο, με το μυαλό σαν σε pole dance ηδονικά να στροβιλίζεται γύρω από την οσονούπω συντελούμενη ερωτική μυσταγωγία, το μπλε στέισον βάγκον καβαλά προσφεύγοντας στο Veneto. εκεί, γυναίκα όμορφη μα λαϊκιά τον ερχομό του πρώτη φορά αναμένει.
-
έπειτα κίνησε μονάχος μια βόλτα ερημική τώρα που ο χρόνος λιγοστεύει κι οι μέρες μεγαλώνουν όσο νάρθει πάλι το φθινόπωρο. μπορεί και να προλάβει, υπάρχει η τύχη και το στοίχημα συγκεχυμένο και θρασύ το έβαλε με τον εαυτό του πρώτα κι ύστερα με το χρόνο. τρανσβεστισμός για να γράψει, να δέσει, να μιλήσει, να
-
έτσι μου ήρθε τώρα να δακρύσω διαβάζοντας για χιόνι. παιδιά, αυλή, γέλια, δρόμος, σπίτι, όλα απαραίτητα συνοδευτικά. για άλλους.. για μένα, κρύο νερό.
-
η ψύχρα στα θερινά τα θέατρα αναμενόμενη, σαν την αποψινή που στους ώμους μου ξαπλώνει, κάθ´εκατοστό του δέρματος τεντώνεται σφιγμένο, έτσι σκληρές είν´οι κουρδισμένες ψηλότερα χορδές πριν σπάσουν, τα δάχτυλα γαντζώνονται στο χερούλι της τσάντας, τα άλλα εξερευνούν την τσέπη για μια τσίχλα, μειώνεται η ικανότητα αντίληψης του κίνδυνου από τα διερχόμενα καθώς βουτήχτηκα
-
αστεία φάση χωροχρόνου: καθισμένη στην πολυθρόνα της γωνιάς ακολουθώ λόγια πολλά, μπανιαρισμένα σε χρυσόσκονη μπρουντζίνας. μέσα μου χαμογελώ, συγκαταβατικά ενίοτε. φόρεσα κόκκινο κραγιόν πριν έρθω, μου έστειλα φιλάκι στον καθρέφτη, ήξερα περίπου πού πηγαίνω, εκεί που το κόκκινο κραγιόν ταιριάζει, εκεί που πέφτουν λέξεις πολλές κι ανάθεμα αν οι μισοί πιάνουν τη μία, εγώ
-
να ελευθερωθώ.. να φύγω.. πριν η αδικία λιανίσει την ψυχή μου.. πριν η ανάμνηση μαυρίσει και ξετελειωθεί.. τώρα που ζεις ακόμη μέσα μου υπάρχων και υποσχόμενος. 15 μαρτίου 2004, 10:05 π.μ.
-
κάποιος σαν ζηλόφθονα απόψε να μου έκλεψε φως από το γκρίζο μου. να το μαυρίσει θέλει για να επιδειχθεί ισχυρότερος. χτύπα όσο θες, το πρωί κοντεύει…
-
κύκλοι παντού, θύματα ακινητοποιημένα στις παρυφές μιας ατέρμονης σπείρας συνεργάζονται από ανάγκη στη συνεχή ροή της, ανίκανα να διαφύγουν από τη μοιραία στοίχιση που προκαλεί το σφιχταγκάλιασμα της ομοιότητας. ισορροπώντας υπέροχα παλαντζάρει το άθλιο σύστημα της επανάληψης. πηχτό πλέγμα που συστρέφεται με παγκόσμιο θόρυβο γύρω από τη μαύρη χοάνη της απώλειας. δεν πέφτουν, συνεχίζουν
-
οικοδομείς την κρίση βήμα-βήμα με επιμέλεια συνειδητοποιημένος δολοφόνος εκπαιδεύτηκες. υπέθεσες πως θύμα είμαι, για τούτο και σ’ ανέχομαι. όλο πιο πρόστυχος κι απρόσεκτος ο λόγος σου. με τιμωρείς για όλες που σε σκότωσαν. φώναξα δυνατά ν’ ακούσεις πως δεν έφταιξα, δεν συμμετείχα, αθώα έμεινα. πισθάγκωνα με έδενες τις νύχτες σου, όση φωνή κι αν
-
πρώτη φορά ήρθες στο όνειρό μου απόψε τέτοιος αγέλαστος, ξερακιανός, μυστήριος, όπως τις άλλες τρεις φορές ολόιδιος δικός μου όμως αναντίρρητα, πρώτη φορά δικός μου. πρώτη φορά σ’ αγκάλιασα. Ψυχή μου, είσαι συ, εκπλήσσομαι όπως εκείνη τη μέρα που γεννήθηκα. απόμακρος στον κόσμο σου κλεισμένος μα ένα παράθυρο για μένα έχεις αφήσει ανοιχτό. σ’ αγκάλιασα
-
τον συμπάθησα ακούγοντάς τον να μιλάει; δεν ξέρω, ένιωσα ότι είναι μόνος μέσα στο πλήθος που τον ζώνει ασφυκτικά με τις απαιτήσεις του; μου θύμισε εκείνον που με προσπέρασε πατώντας κιόλας πάνω στο πτώμα μου; δεν ξέρω, άδειασε το μυαλό μου από το σύνηθες περιεχόμενό του και έγινα μικρότερη στο μέγεθος και υποχώρησα, νιώθω μιαν ήπια
-
του Αντώνη, που η φωνή λιγόστεψε επάγγελμα πουτάνα, το συνήθισε, καμιά φορά σαν μοναχή πιο σοβαρά το παίρνει, άλλοτε πάλι σωπαίνει κι αφουγκράζεται μικρές φωνές που ξεπηδούν μέσα της άτακτα. η κάθε ώρα σκέτη επανάληψη, η κάθε στιγμή μικρότερη κι ασήμαντη. ο λόγος τους σαν μούγκρισμα αρθρώνεται. μπορεί και να ´ναι, δεν τον ακούει άλλωστε,
-
ποτέ δεν ξέχασα πώς άγγιξες τη φτώχεια μου με την απλή σαγήνη της ερημιάς που σε κατάπινε, αγαπημένο έμβρυο του νου μου που δε θέλησες να γεννηθείς ποτέ. 14 οκτωβρίου 2011
-
στη Μαρία Χ. που δε χώνεψα ποτέ μου σπάνια που περπατώ χωρίς βιάζουσα πρόθεση, πρωί ή νύχτα, φως γύρω μου ή όχι, καμία σημασία τοπίο με περιπατητές ή όχι, καμία σημασία, τότε ανάμνηση σα νοσταλγία που πονάει ξεπηδάει μέσα μου αναπάντεχα. αφορμή είναι το πνεύμα του αέρα που διακινεί τις μυρωδιές, αφορμή είναι το χρώμα
-
θα περπατήσω σε λίγο, ζεστό καλοκαιρινό μεσημέρι, στους άδειους δρόμους της αγοράς, εκεί που ένα σάββατο κάθε χρόνου, αύγουστο μάλλον ή και ιούλη, επιχειρώ επιστροφή, θυμάμαι έμπρακτα, μνημόσυνο αναίτιο κατά βάση, ανάμνηση ονειροπόλησης που κλειδώθηκε μαζί με τα εμπορικά πίσω από τα κεπέγκια που κατέβασε η καρδιά μου. σάββατο 6 ιουνίου 2015
a greek ride with the goose 