άλλα
-
τυχαία στιγμή, σκέψεις που θα αποφύγω να τις μοιραστώ… τυχαία έκαψα το φαγητό μεσημεριάτικα σήμερα, πρώτη μου φορά σε μισό αιώνα μαγειρικής ζωής, είδα ατμούς να βγαίνουν από την πόρτα, βρώμισε ο τόπος, πέταξα τα εύφλεκτα από πάνω μου και έκανα τζα για τον πυροσβεστήρα, κατάφερα μόνον να προκαλέσω ανήκεστη βλάβη στην κατσαρόλα, όλα καλά,
-
πόσες αλλαγές χρόνου πέρασαν.. ευχές.. ευχές.. και; το αποτέλεσμα μετράει..
-
ο κόσμος από τα βιβλία ή ο κόσμος από τη ζωή;ο κόσμος που μας διηγούνται ή αυτός που δοκιμάζουμε;ο κόσμος μέσα από τη βιτρίνα ή και εμείς στη βιτρίνα; μεγάλωσε η φίλη κοιτάζοντας τον κόσμο απέναντι και περιγράφοντάς τονδεν αναμίχθηκε σ´αυτόν, τον παρατηρούσε και τον έκρινε, πάντα σαν δίκαιος παρατηρητής, δίκαιος, αλλά παρατηρητήςκαι τώρα που
-
είπατε Γκουανταλαχάρα, αυτομάτως το μυαλό μου πήγε στα Γκαλάπαγκος. μάλιστα, όπως το ακούτε, Γκαλάπαγκος.. χρόνια πριν είχα μια κομμώτρια ευφάνταστη, πανάκριβη και ξιπασμένη.. είχα γνωρίσει με το έτσι θέλω τις συζύγους πρέσβεων, προξένων, διαιτολόγων και εμπόρων, που κατέβαιναν από τα Πανοράματα και τα συναφή. εγώ δε ήμουν μία διασημότης, με το πιο φαρδύ μου τζην
-
διάβασα κάπου σήμερα σε κάποιον φίλο ή φίλα διακείμενο ή ό,τι άλλο, δεν θυμούμαι, ότι δεν θέλει λέει να τον θυμούνται όταν πεθάνει και μετά..εντυπωσιάστηκα και βάλθηκα να σκεφτώ πάνω σ´ αυτό..έχουμε λοιπόν και λέμε: 1) θες, δε θες, θα σε θυμάται η δική σου γενιά μέχρι να μετοικήσει και αυτή, τέκνα, αδέλφια, ξαδέλφια, μαθητές,
-
17:22: πιάστηκα να ταξινομώ τις φωτογραφίες της νεότητας. τα χρώματα έχουν ατονήσει, τα περιγράμματα το ίδιο. θα μπορούσα να ζωντανέψω λιγάκι εκείνες τις άτονες, του ‘70. έβαλα το σκάνερ σε λειτουργία. πάει-έρχεται θορυβώντας η φωτεινή μπάρα, το αποτέλεσμα στην οθόνη μου φέρνει δάκρυα. ανοησίες, η ζωή μου χαρίστηκε στο χρέος. βάλθηκα να σκέφτομαι τη διαφορά
-
αφιερωμένο εξαιρετικά στους λάτρεις του χρήματος, που ντύνουν τη λατρεία τους με πέπλα σαλώμεια (see-through καταστάσεις). αφιερωμένο εξαιρετικά σε κείνους, που κεφαλαιοποιούν την αντιπάθειά τους προς πρόσωπα, χρησιμοποιώντας εύπεπτα από τον κοσμάκη επιχειρήματα (τέως vs νυν και τούμπαλιν). αφιερωμένο εξαιρετικά στους τιτλούχους, ειλικρινείς με φωτοστέφανο, που κρύβονται πίσω από επιτηδευμένες επεμβάσεις στην εικόνα τους (κυριολεκτικές
-
17:22: έπιασα να ταξινομήσω τις φωτογραφίες της νεότητας. τα χρώματα έχουν ατονήσει, τα περιγράμματα το ίδιο. θα μπορούσα να ζωντανέψω λίγο εκείνες τις άτονες, του ‘70. έβαλα το σκάνερ σε λειτουργία. πηγαίνει-έρχεται θορυβώντας η φωτεινή μπάρα, το αποτέλεσμα στην οθόνη μου φέρνει δάκρυα. ανοησίες, η ζωή μου χαρίστηκε στο χρέος. βάλθηκα να σκέφτομαι τη διαφορά
-
εδώ έπηξα στη χαρτούρα, εγώ που απαρνήθηκα το χαρτί από το 1993 και δώθε προς χάριν του υπολογιστή…φυσάει και ο κλιματισμός και τα παίρνει, τί να πρωτομαζέψω δεν ξέρω.ωστόσο ασχολούμαι με έρωτες και είμαι συγχωρεμένη, λέω, μέσα στη χάρτινή μου αταξία.έρωτες έμμετρους παρακαλώ, όπως τους κατέγραψαν πάλαι ποτέ γραίες, πιθανώς επηρεασμένες από τα επιτοίχια ημερολόγια,
-
λέω να γράψω για τον άνθρωπο που τον κατάπιε το σύστημα. τον είδα και τόσο καυχησιάρικα ανόητο, έως χίλιες πολλές φορές, τον εκμεταλλεύτηκε και τον πέταξε στη μπάντα η υπόκωφη αλητεία. θα γράψω και για την αίσθηση του τελειωμένου χρόνου, που μου τον θυμίζει κάθε φορά η πεζοπορία μου στους δρόμους της πόλης. τους ξέρω
-
όπως όλοι όσοι ανακατώνονται σοβαρά με δαύτα, τίποτε δε γράφω (με την αρχαία ή τη σύγχρονη έννοια της λέξης) απλά για να το κάνω, δεν βιοπορίζομαι άλλωστε από αυτά. πάντα κάτι σκέφτομαι και θέλω να το βγάλω από μέσα μου, καμιά φορά με βαραίνει πολύ και εξωτερικεύοντάς το ελαφραίνω, έτσι ώστε όταν τουλάχιστον εγώ θα
-
ναι, το μυαλό μου είναι ο μεγαλύτερος εχθρός μου… αυτό παλεύει με το συναίσθημα μου με λύσσα… κι όταν το συναίσθημα επικρατεί, εγώ σκέφτομαι με το μυαλό μου ότι χάθηκα… κι όταν το μυαλό μου επικρατεί, εγώ νιώθω με το συναίσθημα ότι σε έχασα.. όλα στη μάχη ισορροπούν εν τέλει.. πέμπτη 30 νοεμβρίου 2017
-
τραβάω γραμμές, πυκνές παράλληλες, πυκνές κάθετες, πυκνές πλάγιες, αναποδογυρίζω το χαρτί προς όλες τις κατευθύνσεις που μου επιτρέπει η στήριξη του καβαλέτου ή της αγκαλιάς μου, ώστε οι πολλές γραμμές να καλύψουν η μία την άλλη χιαστί και στο τέλος να φαίνεται το χρώμα ενιαίο.. κάθε φορά που πάω να αλλάξω χρώμα, οπισθοχωρώ για να
-
ξαφνικά ο κόσμος μου φαίνεται πολύ μεγάλος νόμιζα ότι μπορώ να του δίνω εγώ μέγεθος αυτό που θέλω και μπορώ τέτοιο που να χωρώ μέσα με όλες τις γωνίες μου κάθε φορά μα έχασα την ικανότητα απώλεσα τη δημιουργικότητά μου λέω σαν να πατήθηκε από μόνο του ένα παραπεταμένο κουμπί κι έγινα μέρος ενός τεράστιου
-
άνοιξα τα μάτια μου απότομα εκεί που είχα αφαιρεθεί και ταξίδευα άηχα σε ανέκφραστα και ασχημάτιστα περιεχόμενα χωρίς διάθεση ομολογώ χωρίς νεύρο είναι γιατί σκέφτηκα πως ποτέ δεν αφιέρωσα κάτι στον αγώνα σου ναυτίλλεσαι αργά πάνω στο νερό της μνήμης σου κι αυτό καραδοκεί να σηκωθεί ψηλά μόλις εσύ χαμηλώσεις τους ώμους σου λέει ψέματα
-
πιέζομαι να κάνω κάτι να καταφύγω σε κείμενα άλλων; μα δεν θέλω να ξεφύγω από τη φυλακή μου τί θα πει όταν λένε ότι τα περιθώρια στενεύουν; μή ελαστικό περίγραμμα το λεξιλόγιό μου στενεύει κι αυτό δεν έχει σημασία μέσον είναι οι εικόνες πολλές μα η φυσική επιλογή διαλέγει μία ο κόσμος εντός μου φουσκώνει
-
η περίεργη αίσθηση. το απομυθοποιημένο. τυχαία η λέξη της ήρθε στο μυαλό? αισθάνεται περίεργα, έξω από τον εαυτό της. ένιωσε έναν τρόμο στιγμιαίο που την παρέλυσε. ζαλάδα και αδυναμία να ανασάνει. όπως τότε πριν ενάμισυ χρόνο, που ξυπνούσε τα βράδυα τρομαγμένη. ανασηκώθηκε και άναψε το φως για να διώξει τον εφιάλτη. μπορεί κιόλας ο νους
-
άνθρωπος των χρωμάτων εγώ, έπεσα πάνω του τώρα δα μετά από πολλά χρόνια. όντας νέα με λαγαρή μνήμη, μπορούσα τότε να το απαγγέλω απέξω ως το στίχο «των βημάτων μου η τάξη». κάποιος αυτάρεσκος φίλος -μάλλον φίλα διακείμενος παροδικά παρά φίλος, ξεδιάλυνα μέσα μου αργότερα πόσο αλλαζών ήταν- κατοικούσε σε μικρό διαμέρισμα με σαλόνι στρωμένο
-
νομίζοντας ότι θα ζήσω αιώνια, μάζευα και μαζεύω ό,τι μου κάνει εντύπωση ή με ευχαριστεί. το μόνο πλάσμα μου που θα ζήσει ως την πυρηνική καταστροφή είναι το βιβλίο μου.. τι στο καλό, δεν μπορούν να καούν τόσες βιβλιοθήκες ακόμη και πόλεμος να γίνει.. έτσι, αιώνια υποτιθέμενη, κράτησα μια σημείωση από τον κατάλογο μιας έκθεσης
-
τα επίπεδα του συναισθήματος νιώσε και ταξινόμησε: αν υποφέρεις, άφησέ το να κυλήσει όπου βγει μπορεί και να μικρύνει ή να σε σύρει ανύποπτα μπορεί μα εσύ θα είσαι υποψιασμένος κι αν αγαπήσεις θυμήσου να το ακούεις ούτε πομπώδες είναι ούτε υπόκωφο ακούγεται με όρους καθημερινούς συχνά κι αν αδιαφορήσεις φυλάξου αύριο μπορεί να αλλάξουν
-
υποχρεώνω το κορμί σε μεγάλα βήματα ένα-δύο, εν-δυό σαν σε παρέλαση να βρίσκομαι προσέχω κιόλας μη χάσω το ρυθμό καλός τρόπος διατήρησης ενός παρελθόντος που οπισθοχωρεί δευτέρα 9 νοεμβρίου 2015, μεσημέρι ήταν μια στεγνή μέρα περπατούσα το μεσημέρι στο ίδιο πεζοδρόμιο ακούγοντας τα βήματά μου καμιά λέξη δεν είναι τυχαία όταν γράφεις αλλά οι αφορμές
-
αφήνω τον καιρό να περνάει κάτω από μένα κυλάω πάνω του σιωπώντας μέσα μου μιλάω ακατάπαυστα φτάνει που ακούω εγώ υπήρχαν καιροί που νόμιζα σημαντικό να ακούνε οι άλλοι ό,τι άκουσαν, άκουσαν έτσι κι αλλιώς οι άλλοι λιγόστεψαν πολύ πήρε ο καιρός τους περισσότερους πήρε η μνήμη μου άλλη θέση ταξίδεψαν κι αυτοί όλοι ταξιδεύουν
-
σπίτια κλειστά σκυμμένα προς τα μέσα παράθυρα ανοιχτά για να κοιτάζουν έξω τρύπες στη μοναξιά που εγκαταστάθηκε και όλοι κάνουν πως δεν το γνωρίζουν κυριακή 7 φεβρουαρίου 2015
-
δε μπόρεσα κι απόψε να βγάλω από πάνω μου αυτό που με βαραίνει εικόνα θα το κάνω περιγράφοντάς το μήπως το σκορπίσω τερτίπια δανεικά από την τέχνη μου είναι τούτα να κοντούτσικος άτριχος βραχνάς θρονιάστηκε στο λαιμό μου και με κοιτάει με μάτια γουρλωμένα και πρέπει εγώ να αποστρέφομαι να μη νομίζει ότι
-
σου έδωσαν ζωή από υποχρέωση κι αυτή σε άφησε να περιμένεις στο σκοτεινό δωμάτιο εσύ πάλι την άφησες ν´αποφασίσει για σένα σαν μαλακή καρδιά που προσποιήθηκε του κόσμου τη σκληρότητα πως φοράει αντίστασης προσαρμογή καθώς ο σκληρός το χώμα αδιάφορα αγγίζει μα τον ουρανό αδυνατεί κι ούτε καν ψηλά τον νοιάζει να κοιτάζει
-
πολύς λόγος γίνεται για την ελπίδα που πεθαίνει πάντα τελευταία και όπως βαριέμαι τα κλισέ σαν τρόπος βολικός που είναι να βγαίνουμε απ´τα δύσκολα και τα αποστρέφομαι μόλις τα συναντήσω να η φρασούλα τώρα ξεμυτάει θρασύδειλη με άρπαξε -έξυπνη νομίζω εγώ πως είμαι- και κολυμπάμε οι δυο μας στον αφρό στενά πιασμένες αγκαζέ σάμπως
-
τους ανθρώπους τους κατατρύχει η μοίρα τους.. πεθαίνουν όπου έζησαν ζουν όπως δεν ξέρουν γελάνε όπου έκλαψαν μισούν αυτό που αγάπησαν σφίγγουν πάνω τους όσα παράτησαν απωθούν ό,τι τους άγγιξε ξεχνούν τα μάτια που τους κοίταξαν αφήνουν πίσω χείλη που τους φίλησαν ζητιανεύουν όσα κρατούν ο τρόμος τους σαστίζει τα αυτονόητα η ελαφρότητα βαρύτερη
-
ο ήλιος πάντα θα λάμπει, με μένα ή χωρίς εμένα τα σιτάρια θα κιτρινίζουν κυκλικά και θα θερίζονται τα δέντρα θα ξεδιψούν σε απρόοπτες διαδρομές νερού οι αιωνόβιες χελώνες θα λιάζονται κροταλίζοντας τα καύκαλά τους. θέλω να βυθιστώ σε όσο παραπάνω φως μπορώ όσο ακόμα υπάρχει χρόνος και έχω φωνή και θυμικό χωρίς
-
έπνιξες στο στήθος το γήινο λόγο μη τυχόν και ακουστείς δεν μεταφράζεις τίποτε μέσα σου όλα μόνο συμβαίνουν και μόνο ρέουν και κατευθύνονται στη θάλασσα που καταδεκτικά θα τα ρουφήξει σαν συνέπεια της ροής προς το κατώτερο μεγάλο. ούτε βουή ούτε ψωμί. διάλεξες γωνιά για να σταθείς στο ένα πόδι ασκήσεις ταπεινότητας στο
-
σ’ ακολουθώ με κάθε ευκαιρία χαίρομαι που υπάρχεις θέλω να δράττεις τη ζωή κι όταν σε βλέπω να το κάνεις ευτυχώ. μα όλο επιδιώκω να υποθέτω και με υποθέσεις ξακρίζω τις αλήθειες, μουντώνω τις λάμψεις μόλις λίγο τις χαρώ. σ´εμένα δεν οφείλονται χαρές. ειν´η απόφαση που πάνω της προσπίπτει κάθε φως μόλις εκρήγνυται καταπατιέται
-
πιάστηκα πάλι να βρω απάντηση για κείνο το οικείο κι επαναλαμβανόμενο ερώτημα πώς είναι τάχαμ δυνατό να αγαπάς αυτό που δεν υπάρχει. κάθε φορά που επιχειρώ την κατανόηση βάζω κάτω τις ενδείξεις και αρχίζω να καταμετρώ. πάντοτε λειψές μου βγαίνουν αλλά μετά τις πλάθω ολοστρόγγυλες χωρίς αγκαθωτά τελειώματα. τις δικαιολογίες μαστορεύω και με τα
-
«κοινά τοπία» «παρεμφερή τοπία» πρέπει να βρω συνώνυμο της πρώτης λέξης οπωσδήποτε. σφίγγω τα βλέφαρα με δύναμη ν´απομονώσω το μυαλό να μπει σε κίνηση. κάποτε πολύχρωμα πεταλουδάκια ξεπετιόνταν με το σφίξιμο τώρα ούτε καν μονόχρωμα. μάλλον παχύνθηκαν τα βλέφαρα και σκοτεινιάζουν. ανάμεσα στις πινελιές κι ανάμεσα στις λέξεις βολοδέρνω ώρες και ώρες κάθε μέρα. δυό
-
κόκκινο μέσα μου απομένει το υπόλειμμα της μάχης. ό,τι και να αγγίξω παίρνει χρώμα άλικο αμέσως ή αφού πρώτα με διασχίσει. και τότε ταράχτηκα που σ´αγαπώ.
-
αγαπημένο σώμα έχω τόσο ανάγκη να σε κοιτώ και να σε γεύομαι χωρίς ο χρόνος να με σταματά χωρίς οι άνθρωποι να μου αλλάζουν τα σχέδια. κι έπειτα κινήσαν εναντίον μου τα πρόσωπα της ταραχής… αφήνω τη σιωπή να προσπεράσει αλαλάζω να σωθώ διαλύεται ο αχνός της χαράς πριν κατακαθίσει. πώς θα ζήσω χωρίς
-
με ενοχλεί αυτή η σιωπή του Ιουλίου όλα μικραίνουν και αναβάλλονται για όταν ο χρόνος επιστρέψει μα τότε μπορεί τίποτα να μην είναι το ίδιο ή όλα αφόρητα τα ίδια να ´ναι βουβός μήνας που παρατείνεται με τη δικαιολογία της ξεκούρασης είναι κι η θάλασσα που μόνο με το σώμα πια αγγίζεται φωνές δυνατές
-
για έναν αδύναμο που υποχώρησε: εσύ όσο περνάει ο χρόνος χάνεσαι μέσα στον εαυτό σου εγώ όσο περνάει ο καιρός χάνομαι μέσα σε σένα.. άντληση από παρατήρηση: άνθρωποι ανεκτικοί από το φόβο της μοναξιάς που είναι ακόμη τόσο νέοι για να φοβούνται.. αυτόματη αντιπαραβολή: άνθρωπος μη ανεκτικός χωρίς το φόβο της μοναξιάς που
-
παρατηρητής εν γένει. δεν είναι πάντα επιτυχημένες οι αποδράσεις του στο κίτρινο φως. οι πολυπρόσωποι δρόμοι ανέκαθεν τον πλήγωναν του θύμιζαν.. συρφετός αργόσχολων ποτάμια περιπατητών σακούλες παντού επίτηδες σχισμένα τζην κινητά σε πλήρη δράση. κανείς δε βλέπει γύρω του μόνο βαδίζουν με τα μάτια καρφωμένα στην οθόνη. η διάθεση όλων του φαίνεται καλή
-
τι θα πει ερωτεύτηκα; να κυνηγώ φαντάσματα του άλλου; και τα δικά μου πάλι μόνη μου να κυνηγώ; δρόμος μακρύς χωρίς καιρό και όρεξη. προστάζω πια τις πεταλούδες της ψυχής να μην ανοίξουν τα φτερά τους. λόγος κανείς για επώδυνα πετάγματα.
-
ιδέα τώρα μαζί πάντα έρωτας λέξεις απλές που δεν ζουν μόνες τους. έτσι θαρρώ ώρες – ώρες πως έχουν νόημα μόνον όταν και άλλες προηγούνται ή έπονται. βλακείες.. νιώθω και χρησιμοποιώ τις ίδιες λέξεις μοναχές. Να: ιδέα (δική μου) τώρα (έμεινα μόνη) μαζί (με τον εαυτό μου) πάντα (εγώ κανονίζω το χρόνο
-
δεν θα ξεφύγω. δεν το επιδιώκω άλλωστε, μου αρέσει να βυθίζομαι σ´ αυτό που νοσταλγία λέγεται. ταιριάζει η λέξη ιδανικά εδώ, πόνος για την επιστροφή, μα σαν άλγος βαθύτερη είναι η λέξη, πιο ταιριαστή στο δροσερό πνεύμα της ζωής που έφυγε κι αναζητώ. τώρα δα ανοίγοντας παράθυρα ήρθε πάνω η ανάμνηση, χθες πάλι κάνοντας
-
με μια δραματικότητα εξελίσσονται οι τελευταίες μέρες. μάλλον σημάδι των καιρών, μπορεί και ανθρώπινου εγωϊσμού σημάδι, μίσους αποκύημα κατ´ άλλους, γι άλλους πάλι άνωθεν δυνάμεως επιθυμία, αναξιότητας καταύγασμα μπορεί. αγριότης, θάνατος, τιμωρία, κρύο, πλεονεξία, ατυχής μέριμνα σέρνουν πίσω τόνους σίδερο που λυγάει πάνω στ´ αποκαΐδια.
-
στην Κατερίνα αργό περπάτημα με τη βαλίτσα να ακολουθεί πειθήνια, το ραντεβού με συναδέλφους επίκειται για τη μεγάλη εκδρομή. φθάνω νωρίτερα όπως διαρκώς το συνηθίζω, παρατηρώ τριγύρω περιμένοντας στη στάση να περάσει η ώρα. η ένδειξη κατεύθυνσης στα λεωφορεία υπάρχει μόνο εμπρός, πίσω τριψήφιος αριθμός μονάχα. συλλογούμαι πως σαν τη ζωή να μοιάζουν τούτα τα
-
“ἔστι τις Ἀρκαδίης Τεγέη λευρῷ ἐνὶ χώρῳ, ἔνθ᾽ ἄνεμοι πνείουσι δύω κρατερῆς ὑπ᾽ ἀνάγκης, καὶ τύπος ἀντίτυπος, καὶ πῆμ᾽ ἐπὶ πήματι κεῖται. ἔνθ᾽ Ἀγαμεμνονίδην κατέχει φυσίζοος αἶα, τὸν σὺ κομισσάμενος Τεγέης ἐπιτάῤῥοθος ἔσσῃ.” (Ηροδότου Ιστορίαι, Κλειώ, 67.4 ) κρατερή ανάγκη (;). Δεν είμαι δα και σίγουρη.. καμιά φορά σαν τέτοια φαίνεται, μα σαν τη
a greek ride with the goose 