μνημείο-μνήμη
-
η μαμά μου έδενε τις άκρες δύο μικρών σκοινιών στο πόμολο της ντουλάπας από τη μια και στη μπετούγια του παραθύρου από την άλλη και δίπλωνε γύρω τους ένα μεγάλο λευκό μεταξωτό τετράγωνο κινέζικο μαντήλι. στη μία μόνο γωνιά του είχε ζωγραφισμένη μια πορτοκαλί παγόδα και μια πολύχρωμη φύση με μπόλικη ασημόσκονη κολλημένη πάνω τους..
-
κάπου στα Εξάρχεια, κάπου στα Ιλίσια, θερινά σινεμά αφιέρωναν εβδομάδες σε σκηνοθέτες και ηθοποιούς. το Vox ήταν το αγαπημένο μου, όλο και συναντούσα εκεί ηθοποιούς του ελληνικού σινεμά που μου άρεζαν πολύ, όπως πρόχειρα θυμάμαι την Αιμιλία Υψηλάντη που καθόταν δίπλα μου, πανέμορφη, με έναν μέτριο άντρα για συνοδό που δεν της τον χαλάλιζα με
-
μετά λόγου γνώσεως σας λέγω ότι η παρουσία των αρχαιοτήτων στους σταθμούς του μετρό της Θεσσαλονίκης δεν είναι προβολή της πραγματικότητας που ζήσαμε στο πεδίο όσοι δουλέψαμε εκεί και όσοι πληροφορηθήκαμε από αυτούς που δούλεψαν. δεν είναι υπόγειο μουσείο η Βενιζέλου, ένα μουσείο έχει συμφραζόμενα, αντικείμενα φιλοξενεί που το ένα κρατάει το διπλανό του
-
δεν μένανε ποτέ ήσυχοι. τα βρωμόνερα έρρεαν στους λασπόδρομους και τα ποντίκια κάναν πάρτυ. από τις ανασκαφές γνωρίζουμε ότι ως τον 12ο τουλάχιστον αιώνα χρησιμοποιούνταν οι ρωμαϊκές κεντρικές αποχετεύσεις.όμως από τότε και μετά τα οικήματα μικραίνουν, οι θεοί, οι άγιοι και οι εκκλησιές τους βασιλεύουν. μερικά δυνατά μοναστήρια ιδρύονται στην πλαγιά που επιστέφει την πόλη
-
μια δαντέλα από την προίκα της Αγαθής Σχουλίδου, πλεγμένη στο Πελαδάρι της Βιθυνίας περίπου στα 1885-1890. την αγαπούσε η Αγαθή, είχε κοπιάσει πολύ να την κεντήσει. την είχε καταχωνιάσει στο μπογαλάκι της που κουβαλούσε στο πλοίο τις μέρες της δραματικής φυγής από το λιμάνι των Μουδανιών, Αύγουστο του 1922, δεν μπορούσε να την αφήσει πίσω,
-
περνάει ο χρόνος και επιμένεις στη σιωπή.. την έχεις για αρετή τη σιωπή, είναι γιατί ακούς τις κρυφές σου φωνές μόνον εσύ, τις επιτρέπεις να αναπηδούν όπως θέλουν. πας κι έρχεσαι σε χρόνια και εποχές, σε πλουσιόσπιτα και γιαπιά, σε λινά και κουρέλια, μια μπρος, μια πίσω και ξανά, κι όταν βαραίνεις μέσα τους, τις
-
είπα να ασχοληθώ με μιαν αδικημένη πλευρά της κεραμικής, στον ελληνικό χώρο τουλάχιστον, παίρνοντας αφορμή από όμορφες ευρωπαϊκές και ιαπωνικές πορσελάνες του σπιτιού μου, οι ελάχιστες που σώθηκαν δηλαδή. πολύ διαδεδομένες το 1953, όχι όλες της ίδιας ποιότητας βέβαια, καθώς αγοράσθηκαν και προσφέρθηκαν από ανθρώπους με διαφορετικά βαλάντια σε μια δύσκολη για τον τόπο εποχή.
-
μπορεί κάποτε να πάτε.. να μην ξέρετε τί βλέπετε; παρά το ότι οι ανασκαφικές φωτογραφίες είναι πιο γοητευτικές, η επιτόπου επίσκεψη βοηθάει πάντα τον επισκέπτη να αντιπαραβάλει το μέγεθός του με την αρχαιότητα. σημειωτέον ότι στον εν λόγω αρχαιολογικό χώρο κάτω από την οδογέφυρα στην οδό 3ης Σεπτεμβρίου το μνημείο μόλις ξεμυτίζει από τη γη
-
πόσες αλλαγές χρόνου πέρασαν.. ευχές.. ευχές.. και; το αποτέλεσμα μετράει..
-
αφορμή για το σύντομο αυτοβιογραφικό αυτό κείμενο υπήρξε η ανακοίνωση του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών της 23ης δεκεμβρίου 2022 και οι αντιδράσεις που μαίνονται. παραθέτω εδώ την εισαγωγική πρόταση της ανακοίνωσης, από φόβο ότι το λινκ μπορεί να μην ισχύει κάποια στιγμή: Με πραγματική έκπληξη και τεράστια αγανάκτηση, πληροφορηθήκαμε για την – με υπογραφή της ΠτΔ,
-
το τοπίο των τρελών δεν το καθορίζουν οι κριτικοί της τέχνης. το καθορίζει το ατομικό ταξίδι στις φωνές, στο λόγο και τα χρώματα. η αντιπαράθεση του Βαν Γκογκ με τον δικό μας Γιαννούλη είναι μόνο μια πρώτη σκέψη, που σέρνει σε πρώτο πλάνο μιαν αδικία, πως οι άνθρωποι παραπέταξαν δύο διαφορετικούς, άλλους από αυτούς. ο
-
διάβασα κάπου σήμερα σε κάποιον φίλο ή φίλα διακείμενο ή ό,τι άλλο, δεν θυμούμαι, ότι δεν θέλει λέει να τον θυμούνται όταν πεθάνει και μετά..εντυπωσιάστηκα και βάλθηκα να σκεφτώ πάνω σ´ αυτό..έχουμε λοιπόν και λέμε: 1) θες, δε θες, θα σε θυμάται η δική σου γενιά μέχρι να μετοικήσει και αυτή, τέκνα, αδέλφια, ξαδέλφια, μαθητές,
-
καμιά φορά μονολογώ ή μονοσκέφτομαι: πώς θα γίνει τεχνολογικά εφικτό να γράφουμε στο χαρτί θες, κομπιούτερ θες, τις σκέψεις μας γρήγορα ώστε να μην προλαβαίνει να χαθεί ούτε μία πτυχή τους; ένα καλό κόλπο για να κάνεις πιο γρήγορα είναι να μη σηκώνεις τα μάτια από το πληκτρολόγιο. τα ορθογραφικά -είναι κι αυτά πανάθεμά τα-
-
γυρνώντας από δείπνο με τα παιδιά μου με κυρίευσε (κιόλας) μια νοσταλγία. ακούγοντας στο διαδικτυακό ραδιόφωνο τον Danny Wright να παίζει στο πιάνο το Samantha’s Theme αποφάσισα να σκαλίσω τις φωτογραφίες μου παίρνοντας αφορμή από τη σημερινή υπέροχη ημέρα. έτσι θυμήθηκα πάλι τον εξαιρετικό συντηρητή Κυριάκο Τραχανέλη που λίγο καιρό πριν έφυγε άδικα και ξαφνικά
-
ας κουνήσω λίγο τα νερά σήμερα..ας ανακεφαλαιώσω μια πικρή ιστορία..μόλις διάβασα το χθεσινό (Δευτέρα 6 Ιουνίου 2022) δημοσίευμα της ηλεκτρέκδοσης της Μακεδονίας σχετικά με την τύχη και τους σχεδιασμούς για τον τεράστιο αρχαιολογικό χώρο που περιλαμβάνεται στο κουτί του σταθμού Βενιζέλου του πολύπαθου μετρό της πόλης μου, μου γεννήθηκε αυτόματα η ανάγκη να ανατρέξω στις
-
να άλλη μία περίπτωση που η ίδια η πολιτεία απαξιώνει τις δουλειές της για τις οποίες έχει ξοδευτεί κόπος και χρήμα: 1988, Θεσσαλονίκη, Μοναστηρίου 93, μία ανασκαφή που προκύπτει από το ξεκίνημα μιας ανοικοδόμησης, σωστικές τις λέμε τις ανασκαφές αυτές. ερευνάται ένας αρχαίος κλίβανος στον Κεραμήσιο κάμπο. και κατόπιν κάνουμε μεγάλη προσπάθεια για να διατηρηθεί,
-
κινηματογράφος Διονύσια. κάπως παράξενος μου φαινόταν εξωτερικά, μα μετά μου έκλεβε την προσοχή η τεράστια, ζωγραφισμένη, πολύχρωμη αφίσα του Σήμερον. εδώ είδα με τη μαμά μου το Αντώνιος και Κλεοπάτρα στα εννιά μου. πρώτη μου φορά θα έβλεπα την Ελίζαμπεθ Τέιλορ. περιμέναμε στο απέναντι πεζοδρόμιο ώρα στην πολύχρωμη ουρά. κάτι από ανοιχτές ομπρέλες θυμάμαι, έβρεχε;
-
αντάμωσαν ο τρόμος με τον έρωτα, η ύλη εγκαταλείφθηκε εύκολα, η ζωή συζητήθηκε στιγμιαία, ένα φύλλο νάιλον στρώθηκε πάνω σ´ ένα κομμάτι πράσινης γης που μαράθηκε σιγά-σιγά κάτω από το σώμα μου, λούστηκα με τα κορίτσια στη σειρά μπροστά στην κρύα βρύση με θεατές τους νεαρούς της γειτονιάς, τα μπράτσα συναντήθηκαν με τις ψυχές, ο
-
τόσοι άνθρωποι, μερικές χιλιάδες πια, βασανιζόμαστε άδικα τρέχοντας πίσω από έναν θολό σκοπό κάποιων άλλων, που φαίνεται επιτούτου ακατανόητος γιατί ξεφεύγει από το μέτρο της λογικής και αναρωτιέσαι Είναι δυνατόν να μην βλέπουνε την πραγματικότητα; τόση απώλεια (δυνάμεων, χρημάτων, ποιότητας, ιστορίας, αγάπης στον θεσσαλονικιώτικο λαό, στον ελληνικό κόσμο, συνέχειας, αξιοπιστίας); ένα χρόνο πριν, με αφορμή
-
δυο άνθρωποι που πολύ εκτιμώ, πάνω απ’ όλα, ο Χρήστος Φ. Μαργαρίτης, επιμελητής της έκδοσης με τίτλο Φώτης Κόντογλου. Από τον «Λόγο» στην «Έκφρασι». Με ζωγραφιές και με πλουμίδια απ’ το χέρι του ίδιου του συγγραφέα και της ομότιτλης έκθεσης στο Μουσείο Μπενάκη, και ο Αλέξανδρος Γερ. Μακρής, συνάξιος επιμελητής της έκθεσης ομοίως, μου χάρισαν
-
αφιερωμένο εξαιρετικά στους λάτρεις του χρήματος, που ντύνουν τη λατρεία τους με πέπλα σαλώμεια (see-through καταστάσεις). αφιερωμένο εξαιρετικά σε κείνους, που κεφαλαιοποιούν την αντιπάθειά τους προς πρόσωπα, χρησιμοποιώντας εύπεπτα από τον κοσμάκη επιχειρήματα (τέως vs νυν και τούμπαλιν). αφιερωμένο εξαιρετικά στους τιτλούχους, ειλικρινείς με φωτοστέφανο, που κρύβονται πίσω από επιτηδευμένες επεμβάσεις στην εικόνα τους (κυριολεκτικές
-
το είχα γράψει με το κραγιόν μου ψηλά πάνω στα φύλλα της ντουλάπας από φορμάικα και πρόσεχα για μήνες μη και το σβήσω κατά λάθος. πρώτα σε αγνοούν, μετά σε κοροϊδεύουν, μετά σε πολεμούν, μετά τους νικάς. παντού γράφουνε ότι το είπε ο Γκάντι, μα δεν έχει και πολλή σημασία. σημασία για μένα είχε που
-
η εμπλοκή των αρχαιοτήτων με τα δημόσια έργα δεν ξεκίνησε φυσικά με το …μετρό. μια ανάλογη ιστορία, μικρότερη σε έκταση, αλλά όχι σε σημασία για την πόλη μας, είναι η διάνοιξη της οδού 3ης Σεπτεμβρίου το καλοκαίρι του 1980. χωρίς άλλη ειδοποίηση, ένα ωραίο πρωί, μία μυθικών διαστάσεων μπουλντόζα της ΜΟΜΑ με το γιγάντιο μαχαίρι
-
με αφορμή μια σημερινή συζήτηση που είχα σε φιλικό μου περιβάλλον, θα επιχειρήσω μία οριακά εκλαϊκευμένη επεξήγηση ώστε να καταλαβαίνουμε όλοι τα ίδια πράγματα, όπως έχουν και όχι στο περίπου. πολύς κόσμος δεν αντιλαμβάνεται γιατί γίνεται αυτή η συζήτηση τώρα για τη μεταφορά ή όχι των αρχαίων της Βενιζέλου. καταλαβαίνει γενικότητες του τύπου η κυβέρνηση
-
κατέβηκα στην Αθήνα το Μάη του 1979 για να ορκιστώ. είχα λάβει μέρος στις εξετάσεις των βυζαντινών στις αρχές του παγωμένου Γενάρη του 1979. ήταν οι πρώτες εισαγωγικές εξετάσεις στην αρχαιολογική υπηρεσία, που γίνονταν μετά από πολλά χρόνια. εγώ ήμουν τσαμπιόνι στα κλασικά, βυζαντινά κουτσοκάναμε στο πανεπιστήμιο (ο Πελεκανίδης είχε αποθάνει και μόλις είχε έρθει
-
επειδή ένας, που η πολιτεία τον τίμησε και τον έκανε διευθυντή μιας υπηρεσίας της, κι όταν έχει αφυπηρετήσει, του έχει μείνει το κουσούρι και εξακολουθεί να σκέφτεται σα διευθυντής, ακόμα κι αν οι νεότεροι του λένε κάθε μέρα με όλους τους τρόπους ότι τώρα αυτοί κάνουν κουμάντο και αυτός να το βουλώνει και να κοιτάει
-
αυτή τη στιγμή τα δημοσιεύματα στα ΜΜΕ που έχω στα χέρια μου και αφορούν τη Βενιζέλου, άρχισα να τα μαζεύω το 2012, πλησιάζουν τις 2.000. μαζεύω τα πάντα, ό,τι πέφτει στην αντίληψή μου. εκεί στην Κίνηση είμαστε μια ωραία πολυμελής παρέα με έναν κοινό σκοπό, να κρατήσουμε ακίνητο στη θέση του, κατά χώραν, in situ,
-
ο μπαμπάς μου πήρε προίκα από τη μάνα μου 300 χρυσές λίρες αγγλίας και με τις 210 αγόρασε το 1953 τη μονοκατοικία που γεννήθηκα (για την ακρίβεια στο Άσυλο γεννήθηκα). το σπίτι μου ήταν εβραίικο, είχε χτιστεί το 1938 στην οδό Ηπείρου (για την οδό Γαλανάκη στις αρχές του 20ου αιώνα στη συνοικία Τράνσβααλ θα
-
Διαμαντή Ολύμπιου, ένας δρόμος που καταλήγει στη Δωδεκαννήσου. τον παίρνω ανάποδα. φωτοτυπείο, είδη δώρων, χριστουγεννιάτικες αηδίες, ελληνικό πρατήριο σιγαρέττων Γεωργίου Μυρώνη αριστερά μου κλειστό, ζαχαρώδη ποτά Πολυχρόνη δεξιά μου κλειστό, αλλαντικά τυροκομικά Τάσος ανοιχτό, αποθήκη.. ζαχαρώδη ψιλικά Καπουσούζης ανοιχτό αριστερά μου, στη γωνία με την Ερνέστ Εμπράρ μαγαζί που πουλάει μπαχαρικά παλιό.. μια σκέψη περνάει
-
όταν ήμουν μικρή, κάθε νύχτα Θεοφανείων περίμενα πώς και πώς να καταφτάσει στους αρμένηδες γείτονες η χορωδία της εκκλησίας τους για να ψάλλει με αγγελικές φωνές τα κάλαντα. δεν καταλάβαινα γιατί η μαμά μου τα έλεγε κάλαντα, κάπως με τα Χριστούγεννα μου τα μπέρδευε, αλλά δεν μου είχε πει ποτέ καθαρά ότι την επομένη, 7
a greek ride with the goose 